40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II Holy Wednesday, "Spy Wednesday", 27 March 2024 Isaiah 50:4-9 + + + Matthew 26:14-25
Photo by author, dusk falls at the Sacred Heart Novitiate in Novaliches, 20 March 2024.
Today is "spy Wednesday" for it was on this night when Judas Iscariot struck a deal with your enemies, Lord Jesus to betray you; tonight is said to be the night of traitors, of betrayers.
One of the Twelve, who was called Judas Iscariot, went to the chief priests and said, “What are you willing to give me if I hand him over to you?” They paid him thirty pieces of silver, and from that time on he looked for an opportunity to hand him over.
Matthew 26:14-16
Photo by author, dusk falls at the Sacred Heart Novitiate in Novaliches, 20 March 2024.
Oh how we hate, O Lord Jesus to be called a traitor, a betrayer, a Judas Iscariot! And yet, too often, it is so true of us whenever we sin, not only when we turn away from you but most of all, when we "hand you over" - the literal meaning of betrayal - when we pass you over for somebody better, for something useful and convenient.
Forgive us, Lord Jesus, for having the same Judas Iscariot within us, in collaborating with the Judas Iscariot among us when we repeatedly hand you over like a thing or a tool for our own selfish ends as we say in Filipino, "pinagpapasa-pasahan" repeatedly passed on like a thing in exchange of what or whom we find better, convenient and useful; most sad part in betrayal dear Jesus, is how we disregard the trust we have with each other and from each other.
Same photo with preceding one this time with filters.
Help me imitate you, Lord Jesus Christ like the Suffering Servant according to Isaiah in the first reading by being the person who breaks the cycle of violence and betrayal; like the psalmist today, let "zeal for your house consume me" Lord, that is, be filled with your Holy Spirit so that I may act and respond to others from my heart where you dwell not from my pains and hurts, nor from the many betrayals inflicted on me by others. Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-26 ng Marso 2024 Ika-anim na Huling Wika ni Jesus
Larawan kuha ni G. Chester Ocampo, kapilya ng Immaculate Conception Seminary, Guiguinto, Bulacan, 30 November 2015.
May isang mangkok doon na puno ng maasim na alak. Itinubog nila rito ang isang espongha, ikinabit sa sanga ng isopo at idiniit sa Kanyang bibig. Nang masipsip ni Jesus ang alak ay Kanyang sinabi, “NAGANAP NA!” Iniyukayok Niya ang Kanyang ulo at nalagot ang Kanyang hininga.
Juan 19:29-30
Kung minsan ako ay nalulungkot tuwing Huwebes Santo kapag natutuon ang pansin ng mga tao sa rito ng paghuhugas ng pari sa mga paa ng ilang mananampalataya. Tunay na kakaibang eksena at karanasan iyon sa mga tao ngunit ang totoo, hindi naman talagang bahagi ng Misa ng Huwebes Santo ang naturang paghuhugas ng mga paa na puwede namang hindi ganapin.
Ang tunay na lundo ng Banal na Misa ng Huwebes Santo ay naroon sa bahagi ng Ebanghelyong nagsasaad ng diwa ng paghuhugas ni Jesus sa mga paa ng kanyang mga alagad:
Bisperas na ng Paskuwa. Alam ni Jesus na dumating na ang panahon ng kanyang paglisan sa sanlibutang ito upang bumalik sa Ama. Mahal niya ang kanyang mga tagasunod na nasa sanlibutan, at ngayo’y ipakikita niya kung hanggang saan ang kanyang pag-ibig sa kanila.
Juan 13:1
Hanggang saan nga ba ang pag-ibig sa atin ni Jesus?
Hanggang sa wakas. O, end sa Inggles. Ngunit kapag sinabi nating hanggang sa wakas, parang mayroong hangganan ang pag-ibig natin kaya ang pahayag na ginamit sa pagkakasalin ay “ipakikita niya kung hanggang saan ang kanyang pag-ibig sa kanila.”
Mas mainam ang pagkakasalin sa Inggles ng huling pangungusap na nagsabing “He loved his own in the world and he loved them to the end.” Mula sa salitang Griyego na telos ang katagang wakas o end sa Inggles. Nguni’t salungat sa madalas nating isipin ang “wakas” bilang hangganan dahil ang telos ay nagpapahiwatig ng direksiyon at hahantungan na kaganapan o perfection. Hindi lang pagtigil at paghinto ang wakas o end.
Kaya naman nang sabihin ni Jesus doon sa Krus na “naganap na”, ang pakahulugan Niya ay ang kaganapan ng Kanyang misyon na mahalin tayong lahat hanggang sa wakas na siyang tinutukoy ng pahayag sa simula ng kanilang Paskuwa, “at ngayo’y ipakikita niya kung hanggang saan ang kanyang pag-ibig sa kanila” sa paghuhugas ng kanilang mga paa na ang kaganapan ay sa Kanyang kamatayan sa Krus kinabukasan ng araw ng Biyernes.
Ipinamalas sa atin ni Jesus ng buong-buo at ganap sa Kanyang pagkamatay sa Krus ang pag-ibig ng Ama para sa atin batay sa Kanyang sinabi kay Nicodemus, “Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak” (Jn.3;16).
Kung tutuusin ay hindi naman kailangang mamatay si Jesus sa Krus upang tayo ay maligtas ngunit pinili pa rin Niya ito bilang tanda ng Kanyang pagmamahal sa ating lahat. Kaya naman dito rin nating makikita ang magandang kahulugan ng pagmamahal na hindi lamang basta pagtupad sa mga kautusan o pagiging mabuti sa kapwa. Sa kabuuan nito, ang pagmamahal ay pagiging-ganap ng ating buhay. Love is the perfection of life, ayon kay Thomas Merton, isang mongheng Amerikano noong araw.
Kapag tayo ay nagmamahal, tayo ay nagiging ganap tulad ng Diyos! Kaya, basta magmahal lang ng magmahal hanggang masaktan dahil hindi iyan mauubos tulad ng Diyos.
Mga minamahal, yamang gayon kadakila ang pag-ibig ng Diyos sa atin, dapat din tayong mag-ibigan. Walang taong nakakita sa Diyos kailanman, ngunit kung tayo’y nag-iibigan, nasa atin siya at nagiging ganap sa atin ang kanyang pag-ibig.
1 Juan 4:11-12
Mula sa unang sulat ding iyan ni San Juan, ating matutunghayan ang pahayag niya na ang Diyos ay pag-ibig na ayon sa dating Santo papa Benedicto XVI sa kanyang unang encyclical na Deus Caritas est, ito ang pinaka-malalim na pahayag tungkol sa Diyos na hindi matatagpuan sa ibang relihiyon maliban lamang sa Kristiyanidad.
Mga ginigiliw ko, Diyos lang ang makapagmamahal sa atin ng ganap. Tanging si Jesus lang ang makapagmamahal sa atin ng ganap na Kanyang pinatunayan doon sa Krus.
Palagi kong sinasabi, “human love is always imperfect” kaya hayaan nating punan ni Jesus, gawin Niyang ganap at buo ang ating pagmamahal na palaging kapos at kulang. Maari itong mangyari kapag tayo nagsimulang magparaya at magpatawad, magbigay ng walang hinihintay na kapalit, manahimik kesa kumibo at humaba pa usapan. Tanggapin natin at angkinin mga sakit at sugat natamo natin sa imperfect love ng pamilya at kaibigan o sino pa man.
Tularan natin si Jesus na nagpakasakit at naghandog ng buhay sa Krus dahil sa pag-ibig.
Manalangin tayo para sa mga minamahal natin at sa nagmamahal sa atin sa kabila ng ating mga imperfection:
Panginoong Jesu-Kristo, sana makapagmahal din ako tulad Mo hanggang kamatayan; sana masabi ko rin sa wakas tulad Mo "naganap na"; patawarin po Ninyo ako sa maraming pagkakataon na hindi pa rin tapos at patuloy pa rin sa pagnanana ng mga sugat kong natamo sa imperfect na pagmamahal ng kapwa kaya hindi ako maka-move on dahil nilalamon akong buhay ng mga sugat at alaalang ito kaya hindi ako lumago at maging ganap sa Iyo. O Kristo Jesus, patawarin po Ninyo ako at turuang magpatawad dahil sa pagpapatawad kami tunay na nagmamahal ng ganap tulad Mo. Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, 25 Marso 2024 Ikalimang Huling Wika ni Jesus
Larawan kuha ni Dean Mon Macatangga ng Our Lady of Fatima University, Valenzuela, 2023.
Pagkatapos nito, alam ni Jesus na naganap na ang lahat ng bagay; at bilang katuparan ng Kasulatan ay sinabi niya, “NAUUHAW AKO!” May isang mangkok doon na puno ng maasim na alak. Itinubog nila rito ang isang espongha, ikinabit sa sanga ng isopo at idiniit sa kanyang bibig.
Juan 19:28-29
Ito ang ikalawang pagkakataon na si Jesus ay nauhaw na bukod tanging makikita lamang natin sa ikaapat na ebanghelyo. Unang nauhaw si Jesus nang Siya ay makiinom sa babaeng Samaritana sa balon ni Jacob sa bayan ng Sychar sa Samaria (Jn.4:7). Sa tagpong iyon naganap ang napaka-gandang usapan sa pagitan ng nauuhaw nating Panginoon at ng babaeng Samaritana nauuhaw sa Diyos, sa pag-ibig at habag.
Mahirap ang mauhaw. Hindi tulad ng gutom na maaring idaan sa tulog. Tiyan lang ang kumakalam kapag tayo ay gutom ngunit kapag tayo nauhaw, dama ng buong katawan ang panghihina. Ramdam na ramdam at nanunuot sa laman at buto ating pagkauhaw. Kaya naman, malalim ang kahulugan ng pagiging uhaw na maaring hindi lamang sa tubig kungdi sa iba pang mahahalagang bagay kailangan ng ating kalooban.
Pagmasdan at damang-dama pagkatao tulad natin ni Jesus nang sabihin Niyang “Ako’y nauuhaw” higit pa sa tubig kungdi ang Kanyang pagkauhaw sa ating pagmamahal at pansin.
Alalahaning sa Ebanghelyo ayon kay San Juan, ang tubig ang isa sa mga pangunahing tanda ni Jesus bilang Kristo. Doon sa kasalan sa Cana nang gawin alak ni Jesus ang mga sinalok na tubig sa banga una Siyang nakilala bilang Kristo. Pagkatapos nito ang sumunod na eksena ang pagbisita sa gabi ng Pariseong si Nicodemo kay Jesus na noon unang binanggit ang tungkol sa pagbinyag o pagsilang muli sa tubig at espiritu (Jn.3:5). Sumunod na eksena doon ang paghingi ni Jesus ng tubig sa babaeng Samaritan kung saan Siya ay nagpakilala bilang “buhay na tubig” (Jn.4:10).
Sa pagsasabi ni Jesus doon sa Krus na Siya ay nauuhaw, Kanyang ipinahahayag di lamang ang pagkauhaw sa tubig kungdi higit pa! Kay laking kahangalan nang bigyan Siya ng ordinaryong alak ng isang sundalong Romano upang mainom. At madalas ay ganoon din tayo kay Jesus na nangakong “ang uminom ng tubig na ibibigay ko ay hindi na muling mauuhaw. Ito ay magiging isang bukal sa loob niya, babalong, at magbibigay sa kanya ng buhay na walang hanggan” (Jn.4:14).
Maliwanag higit pa sa tubig kungdi pag-ibig at malasakit ang kinauuhaw ni Jesus doon sa Krus. Noon at hanggang ngayon.
Si Jesus ang nauuhaw na misis at ina sa pagmamahal at kalinga ng kanyang taksil na kabiyak at mga lapastangang anak na walang iniisip kungdi kanilang mga sarili.
Si Jesus ang nauuhaw na mister at ama na OFW nasa ibang bahagi ng mundo na walang inaasam-asam kungdi ang mga simpleng tawag at texts ng pamilya na papawi ng kanyang pagod at lungkot.
Si Jesus ang nauuhaw na lolo at lola na pakiramdam ay nag-iisa at nawawala dahil sa Alzheimer’s o sa stroke na walang pumpansin sa loob mismo ng kanilang tahanan.
Si Jesus ang nauuhaw na kabataan naghahanap ng panahon at malasakit ng magulang at mga kapatid upang magkaroon ng direksiyon ang buhay, higit pa sa mga binibigay sa kanilang mga gadgets, damit at mga salapi.
Si Jesus ang nauuhaw na maaring katabi mo ngayon naghahanap ng papansin sa kanya, na ngingiti sa kanya at magpaparamdam na siya ay welcomed at, masarap mabuhay!
Huwag nating tularan ang mga sundalong Romano o ang babaeng Samaritana na naghagilap ng mineral water para kay Jesus na naroroon sa bawat taong nakakasalamuha natin.
Ang pinakamainam at masarap na tubig nating maiaalok sa sino mang nauuhaw ay nanggagaling sa kaibuturan ng ating puso at kaluluwa kung saan nanahan si Jesus sa atin na puno ng habag at pag-ibig. Mauhaw tayo kay Jesus dahil tanging Siya lamang makapapawi at makatitighaw sa ating pagka-uhaw.
Manaling tayo.
Minamahal kong Panginoong Jesus, patawarin po Ninyo ako kapag pinapawi ko aking pagka-uhaw sa kung ano-anong alok ng mundo na kadalasan lalo lamang ako nauuhaw, tuyot, at hungkag; punuin mo ako ng IYONG SARILI upang higit KITA na maibahagi sa kapwa ko nauuhaw dahil IKAW lamang ang makakapawi sa aming pagkauhaw sa kahulugan at kaganapan ng buhay. Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, 24 Marso 2024 Ikaapat na Huling Wika ni Jesus
Larawan kuha ng may-akda, Kapilya ni San Francisco Javier, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, 20 Marso 2024.
Mula sa tanghaling tapat hanggang ikatlo ng hapon ay nagdilim sa buong lupain. Nang mag-iikatlo ng hapon, sumigaw si Jesus, “ELOI, ELOI, LEMA SABACHTANI?” ibig sabihi’y “DIYOS KO, DIYOS KO, BAKIT MO AKO PINABAYAAN?”
Mateo 27:45-46
Sa tagpong ito ating mababanaagan kadakilaan ng pagmamahal sa ating lahat ng Diyos, Siya na ganap, walang kapintasan at kakulangan (perefect) ay piniling maging katulad nating hindi ganap (imperfect) bilang tao sa lahat ng bagay maliban sa kasalanan kay Kristo Jesus.
Pinili at mas inibig ng Diyos kay Kristo na maging tao upang maranasan hirap at sakit natin maging ang kamatayan, lalo’t higit ang magdusa at mamatay na nag-iisa at iniwanan ng lahat doon sa Krus.
Ano mang paghihirap at pagdurusa ay nagiging napakabigat kapag ika’y nag-iisa, na walang kasama ni karamay. Ito pinakamasaklap sa panahon natin ngayon maging sa ating bansa na dati rati’y walang mga bahay ampunan para sa matatanda ngunit nagyon ay naglipana na dahil sa maraming matatanda ang iniiwan, tinatalikuran di lamang ng mga kamag-anakan kungdi pati ng lipunan. Ito ang dahilan kung bakit si Santa Mother Teresa ay bumuo noon ng samahan na mag-aalaga sa mga tinaguriang “poorest of the poor” sa India nang makita niya maraming may-sakit sa Calcutta namamatay nang mag-isa. Hindi lamang ito totoo sa mga mahihirap na lugar kungdi maging sa mga mauunlad na lupain ay maraming matatanda ngayon ang namamatay na lamang ng mag-isa sa buhay.
Larawan kuha ng may-akda, Baguio City, 2023.
Iyan man ay pinagdaanan ni Jesus lalo na noong ipinako siya sa krus na halos iwanan siya ng lahat. Sa labingdalawang alagad niya, naghudas ang isa habang ang pinuno naman nila ay ikinaila siya ng tatlong ulit kaya’t nagtago noon kasama ang iba pang mga alagad. Tanging si Juan na minamahal na alagad ang nanatili sa paanan ng krus ni Jesus kasama ang kanyang Ina na si Maria at ilan pang mga kababaihan.
Nasaan ang mahigit limang libong tao na pinakain ni Jesus sa ilang? Wala din doon ni isa sa mga pinagaling niyang mga may-sakit. Nawala at naglaho ang lahat ng tao na tuwang-tuwang sumalubong kay Jesus noong Linggo ng Palaspas.
Ngunit kailan man ay hindi naramdaman ni Jesus ang pagiging mag-isa doon sa Krus. Tulad ng sino mang mabuting Judio, dinasal ni Jesus noon ang Salmo 22, ang awit ng panaghoy, ng pagpapakasakit at buong pagtitiwala sa Diyos.
Ito ang mabuting balita ng pagkamatay ni Jesus sa Krus: mula noon tayong mga tao ay hindi na mag-iisa sa mga hirap at tiisin nitong buhay maging kamatayan dahil kasama na natin ang Diyos kay Jesus.
Ito ang ating consolation o consuelo, wika nga.
Mula sa dalawang katagang Latin na con (with) at solare (alone) na ibig sabihin ay samahan ang nag-iisa, naging pinakamalapit at tunay na kaisa tayo ng Diyos sa tuwing tayo ay nasa gitna ng mga tiisin at hirap sa buhay maging kamatayan dahil sa pagdamay sa atin ni Jesus doon sa Krus upang sa gayon sa kanyang muling pagkabuhay tayo man ay kanyang makasama at makaisa.
Sapagkat siya ma’y tinukso at nagbata, kaya ngayo’y matutulungan niya ang mga tiutukso.
Hebreo 2:18
Sa tatlong taon kong pagiging chaplain sa Our Lady of Fatima University at Fatima University Medical Center, nakita ko at naranasan sa maraming pagkakataon paano mga tao – bata man o matanda, mahirap at mayaman, may sakit o karamdaman maging mga malalakas at malusog ang pangangatawan – ay nararanasan ang pangungulila at pag-iisa sa gitna ng kanilang mga paghihirap at pagdurusa sa buhay. Marami sa kanila ang mag-isang umiiyak kasi maraming ginagawa o nasa kung saan-saan kanilang mga mahal sa buhay. Maraming pagkakataon nga naitatanong ko na lang kung mayroon pa bang umuuwi ng bahay o nakatira sa kanilang tahanan? Is anybody still home?
Larawan ng convolvulus tricolor mula BBC Gardeners World Magazine.
Halina at ipagdasal ang bawat isa, lalo na yaong mga nahihirapan, nagtitiis ng mag-isa sa buhay:
Diyos Amang mapagkalinga, ibinigay mo sa amin ang Iyong Anak na si Jesus upang aming maranasan Iyong pag-ibig at habag, ang Iyong pagpapagaling at pagkandili, ang Iyong kapanatilihan at kapayapaan upang hindi na kami mag-isa pa sa buhay na ito; maalala nawa naming palagi na kung kami man ay dumaraan sa napakatinding pagsubok sa buhay na tila nag-iisa at walang karamay, naroon si Jesus pinakamalapit sa amin dahil Siya ang unang nagpakasakit at namatay doon sa Krus para sa amin. Amen.
40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II Solemnity of the Palm Sunday of the Lord's Passion-B, 24 March 2024 Isaiah 50:4-7 ]]+[[ Philippians 2:6-11 ]]+[[ Mark 15:1-39
From influencemagazine.com
As you all know by now, I turned 59 years old last Friday, March 22. For the second consecutive year, I have moved my personal annual retreat to my birthday so I can pray more, thank God more for his gift of life to me. This is one of my realizations in turning 59 years old:
"The more we enter the heart of Jesus where we find peace and fulfillment, joy and security, the more we also discover the dark and ugly sides of life. Darkness, pains, sickness, failures, and other forms of sufferings come to the fore when we are in God’s loving presence, and vice versa."
The more we see and experience God’s beauty, we also see and experience Christ’s agony and passion within our very selves and among our brothers and sisters. These two faces of life ever present in our earthly journey are perfectly shown to us by today’s celebration called “the Solemnity of the Palm Sunday of the Lord’s Passion.”
What we have this Sunday is actually a twin-celebration.
Palm Sunday came from the liturgy of the early Christians living in Jerusalem in the fourth century who started the Holy Week tradition with a procession of palm branches that later spread to France and Germany where the blessing of palms was introduced. Later in Rome in the 12th century, the Pope began the tradition of commemorating the Lord’s Passion on this Sunday with a proclamation of that long gospel narrating Christ’s entry into Jerusalem leading to His Last Supper until His Crucifixion and Death. It was only in 1965 during Vatican II when these two celebrations were combined into what we now have as the Solemnity of the Palm Sunday of the Lord’s Passion.
The merging of these two celebrations sums up the mystery we celebrate during Holy Week as well as the mystery of our everyday life wherein we have the glory of Palm Sunday in one hand and at the other hand, the darkness of our own passion as a sharing in the Pasch of the Lord.
Photo by author, Chapel of St. Francis Xavier, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, 20 March 2024.
I have intended a play in the word “hand” there as I prayed over our gospel this Sunday during my recent retreat. As directed by my Jesuit guide, I reflected on the four gospel accounts of the Lord’s Passion where I found the word “hand over” used so many times.
“To hand over” is the more literal translation of the Greek word paradidomi used by the evangelists in the “betrayal”of Jesus by Judas Iscariot. In Filipino, it is ipasa and ibigay that are more picturesque than ipagkanulo which is our equivalent of “to betray”.
Now, look at how our Filipino word ipasa takes on a deeper meaning when we reflect on how Jesus was “handed over” first by Judas Iscariot to the chief priests who then “handed him over” to Pilate who eventually “handed him over” into death by crucifixion. Pinagpasa-pasahan nila si Jesus! And that is how evil we are humans with God and with one another, using our very own hands, handing them over by manipulating them for our own selfish ends.
Then Judas Iscariot, one of the Twelve, went off to the chief priests to hand him over to them. When they heard him they were pleased and promised to pay him money. Then he looked for an opportunity to hand him over… He (Judas Iscariot) came and immediately went over to him and said, “Rabbi.” And he kissed him. At this they laid hands on him and arrested him.
Mark 14:10-11, 45-46
As soon as morning came, the chief priests with the elders and the scribes, that is, the whole Sanhedrin, held a council. They bound Jesus, led him away, and handed him over to Pilate… So Pilate, wishing to satisfy the crowd, released Barabbas to them, and after he had Jesus scourged, handed him over to be crucified.
Mark 15:1, 15
Photo by author, Chapel of St. Francis Xavier, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, 20 March 2024.
This handing over of Jesus – pinagpasa-pasahan si Jesus in Filipino took its lowest point in Matthew’s account when Pilate “took water and washed his hands in the sight of the crowd” (Mt. 27:24) to claim innocence in the Lord’s death. That’s how dirty our hands as humans have become! How ironic and tragic that the more we wash our hands in repeatedly handing over our family and friends, colleagues and even country, the more our hands have become dirty.
This Sunday, Jesus is inviting us to examine our hands, to clean our hands so that they become His hands of loving service, mercy and forgiveness, kindness and understanding and care for each other and nature. Let us remember the lessons of COVID-19 four years ago today when we constantly washed and disinfected our hands to be more responsible with each other, with nature and with life. Our problems are often the results of things getting off hand, out of control or too much control as we manipulate everything even God, persons and nations through elections as well as habits and patterns for economic and social reasons
“Ecce Homo” painting by Vicente Juan Masip (1507-1579) from masterapollon.com
It is so different with the hands of God expressed so beautifully in our first reading from the Prophet Isaiah’s Song of the Suffering Servant who was fulfilled in Jesus Christ our Lord and Savior.
The Lord God has given me a well trained-tongue, that I might know how to speak to the weary a word that will rouse them… and I have not rebelled, have not turned back.
Isaiah 50:4, 5
Here is a beautiful picture of God in Jesus Christ whose hands we have tied so many times as we insisted on our own ways, in seeking instant gratifications, in manifesting power through sheer strength. Here lies the beauty of God’s hands in Jesus Christ so opposite with our manipulating and controlling hands because His is of submission. Or passion.
The word “passion” is from the Latin patior that means to suffer or to undergo. It is related with the words passivity and patience – exactly like patients who just lie and wait on their beds, waiting for the doctors and nurses, for them to be healed and get better.
Passion here connotes passivity in the positive sense when we strip ourselves naked before God in order to be open to new possibilities like Jesus Christ eloquently expressed by St. Paul in the second reading when He “emptied and humbled himself, becoming obedient to the point of death, even death on a cross” (Phil.2:7, 8).
Photo by author, Chapel of the Holy Family, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, June 2016.
In his Passion, Jesus taught us that true power is in weakness like him dying on the Cross. Now here we find something so interesting with the synoptics account of Christ’s death when “he breathed his last” (Mk. 15:37) leading to the faith of a Roman soldier, a pagan.
When the centurion who stood facing him saw how he breathed his last he said, “Truly this man was the Son of God!”
Mark 15:39
What was in Christ’s final breath that convinced the Roman centurion that Jesus was indeed the Son of God? The fourth gospel gives us the answer: When Jesus has taken the wine, he said, “It is finished.” And bowing his head, he handed over the spirit (Jn. 19:30).
Here again we find the words “handing over” but this time in the positive sense. Jesus never betrayed the Father nor anyone; he instead handed over Himself to God and to us. That is passion when we suffer passively in the positive sense because we love, we care, we understand.
For us to enter into the heart of Jesus this Holy Week, we have to enter into His passion too. That is to submit, to surrender all our powers to God through our parents and superiors by emptying ourselves of our pride to be filled with Christ’s humility, justice and love. Amen. A blessed Holy Week to everyone!
Photo by author, Chapel of the Holy Family, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, June 2016.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-22 ng Marso 2024 Ikatlong Huling Wika ni Jesus sa Krus
Larawan kuha ng may akda, 2019.
Ang ikatlong wika ni Jesus sa Krus:
Nakatayo sa tabi ng krus ni Jesus ang kanyang ina at ang kapatid na babae nitong si Maria, na asawa ni Cleopas. Naroon din si Maria Magdalena. Nang makita ni Jesus ang kanyang ina, at ang minamahal niyang alagad sa tabi nito, kanyang sinabi, “Ginang, narito ang iyong anak!” At sinabi sa alagad, “Narito ang iyong ina!” Mula noon, siya’y pinatira ng alagad na ito sa kanyang bahay.
Juan 19:25-27
Napakagandang eksena ang ating natunghayan sa ikatlong wika ni Jesus doon sa krus, sa gitna ng kanyang paghihirap at pagtitiis ilang oras bago siya mamatay. Naroon kapiling niya si Maria na kanyang Ina, ang “ulirang alagad” at si Juan, ang “minamahal na alagad.”
Kapwa tumatayo noon sa paanan ng krus ang dalawang naturang alagad para sa ating lahat ngayon: si Maria na sumasagisig sa Inang Simbahan, ang Katawan ni Kristo na ating kinabibilangan bilang kanyang mga anak, bawat isa ay minamahal na alagad ni Jesus.
Ngunit, nababatid kaya natin ang karangalang ito sa ngayon na wala nang halos nagsisimba ni nagdarasal at walang pakialam sa paghihirap ng kapwa lalo ng mga magulang?
Hindi ko po napanood (at walang balak panoorin) yaong viral na namang video diumano ng isang guro na kinunan ng kanyang mga mag-aaral habang nagbibitiw ng masasakit na salita dahil sa matinding galit. Maraming guro ang dumamay sa kanya at hiniling sa mga tao na huwag siya husgahan.
Sang ayon po ako doon. Nakakalungkot, nakakadismaya at nakakahiya maraming tao ngayon lalo mga nakababata tulad ng mga mag-aaral na wala nang kahihiyahan at pakundangan sa hirap at malasakit ng kapwa. Masyadong entitled na nga yata mga tao ngayon na tila baga umiikot at umiinog ang mundo sa kanila.
Ngayon ko lang nadama ng husto bilang chaplain ng Fatima University Medical Center ang pagkatakot at balisa, pagluha at pagtangis ng isang ina para sa kanyang iniluwal na sanggol na kailangang ipasok sa ICU dahil sa sakit at suliraning pangkalusugan. Hindi biro ang makakita ng bagong silang na sanggol na maraming nakasaksak na mga munting tubo para lang mabuhay. Pagkatapos paglaki ay lalapastanganin mga maglang at matatanda? Kung nalalaman lang sana nila pagmamal at malasakit sa kanila noong sila’y mga sanggol na may sakit!
Larawan ng “Lady of Sorrows” sa triptych ng Master of the Stauffenberg Altarpiece, Alsace c. 1455; mula sa fraangelicoinstitute.com.
Ang mga salitang binigkas ni Jesus doon sa krus para sa kanyang Inang si Maria at sa minamahal niyang alagad na si San Juan ay patuloy niyang sinasabi sa atin ngayon upang tularan ang dalawang naturang alagad niya. Araw-araw ay hinihimok tayo ni Jesus na sariwain kanyang ikatlong huling wika doon sa krus sa pagmamalasakit at pagmamahal natin sa bawat kapwa lalo na yaong mga nahihirapan at nabibigatan sa buhay.
Si Maria ang unang alagad at ulirang alagad ng Panginoong Jesus dahil siya ang unang tumanggap sa kanya at nagsabuhay ng Ebanghelyo. Si Maria ang unang nanampalataya kay Jesus kaya naganap ang una niyang himala sa kasalan sa Cana, Galilea nang mamagitan si Maria na tulungan ang mga bagong kasal na naubusan ng alak. Nanalig si Maria kay Jesus kaya inutusan niya ang mga tagapag-silbi noon na gawin ano mang sabihin ni Jesus. Higit sa lahat, si Maria ang unang nanampalataya na muling mabubuhay si Jesus kaya sa kanya rin unang nagpakita ang Panginoon noong Pasko ng Pagkabuhay.
Sa lahat ng ito, itinuturo sa atin ng Mahal na Birheng Maria ang kahalagahan ng kaisahan o union kay Jesus sa pamamagitan ng matalik na ugnayan o intimacy sa Panginoon bilang kanyang kasama o companion sa misyon. Kaya kung tutuusin, si San Juan ay katulad din ni Maria sa pagiging ulirang alagad ni Jesus kaya naman tinagurian din siyang minamahal na alagad. At iyon din tayo sa paningin ng Panginoon!
Damahin natin ang tagpo doon sa krus. Pagmasdan ang marangal pa ring itsura ng Mahal na Birheng Maria sa gitna ng matinding hapis. Nakatindig siya (nakatayo) at hindi naglulupasay o nagwawala sa lapag. Buong-buo kanyang sarili tulad ni Jesus sa kabila ng matinding hapis.
Ang “Blue Madonna” na Mater Dolorosa (1616)ni Carlo Dolci. Mula sa Wikimedia Commons.
Ito ang pinakamagandang katotohanan sa tagpong ito: mahigit pa sa mga luha at hapis sa mukha ni Maria, hindi maikakaila ang kanyang pagiging ulirang alagad ni Jesus sa kanyang taimtim na pananalangin. Pagmasdan na walang ibang ginagawa marahil doon ang Mahal na Ina maliban sa pagdarasal. Tingnan kung paanong magkaisa silang mag-ina sa hirap at dusa maging sa pag-asa at pananalangin kaya naman sila rin unang nagkita sa luwalhati ng muling pagkabuhay!
Sikapin natin ngayong panahon ng Kuwaresma at Semana Santa na muling malinang ating buhay panalangin upang katulad ng Mahal na Birheng Maria, magkaroon tayo ng kaisahan o komunyon kay Jesus na kung saan hindi lamang tayo nag-uusal ng dasal sa bibig kungdi namumuhay at nananahan kay Kristo. Tantuin nating mabuti na ang Dapat pagtayo ni Maria doon sa paanan ng krus ni Jesus ay hindi basta-basta lamang nangyari; ito ay bunga ng matalik niyang pakikipag-ugnayan at pagsunod kay Jesus na dinalisay ng buhay panalangin. Madalas tayo mga tao ngayon naisipan lang magdasal at magsimba kung mayroong problema.
Buong buhay ng Birheng Maria ay ginugol niya sa pagdarasal kaya noong bumaba ang Espiritu Santo noong Pentekostes, naroon din siyang nagdarasal kasama ng mga alagad ni Jesus. Si Maria ang pinakamagandang paalala pangalawa kay Jesus na ang pagiging alagad ay nagsisimula at nakabatay sa buhay ng panalangin, ng kaisahan sa Diyos kung kayat bawat pasya, bawat kilos natin ay bunga ng pagdarasal at kaisahan kay Kristo Jesus!
Manalangin tayo:
Panginoong Jesus, tulungan mo kaming maging katulad ng iyong Ina, ang Mahal na Birheng Maria sa pagiging iyong ulirang alagad; O Birheng Maria, ipanalangin mo kaming iyong mga anak lalo na kaming mga pari na dapat sana ay katulad ng minamahal na alagad na nakababad, nakalublob sa buhay panalangin; nawa katulad mo at ni San Juan, manindigan kami kasama ng maraming nahaharap sa mga pagsubok at pagdurusa; nawa masamahan namin ang marami pang iba nagtitiis ng mag-isa, walang kasama. Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-21 ng Marso 2024 Ikalawang Huling Wika ni Jesus sa Krus
Larawan kuha ng may-akda sa Mirador Jesuit Retreat House sa Baguio City, Agosto 2023.
Ang ikalawang wika ni Jesus sa Krus:
Tinuya siya ng isa sa mga salaring nakabitin, at ang sabi, “Hindi ba ikaw ang Mesias? Iligtas mo ang iyong sarili, pati na kami!” Ngunit pinagsabihan siya ng kanyang kasama, “Hindi ka ba natatakot sa Diyos? Ikaw may pinarurusahang tulad niya! Matuwid lamang na tayo’y parusahan nang ganito dahil sa ating mga ginawa; ngunit ang taong ito’y walang ginawang masama.” At sinabi niya, “JESUS ALALAHANIN MO AKO KAPAG NAGHAHARI KA NA.” Sumagot si Jesus, “SINASABI KO SA IYO: NGAYON DI’Y ISASAMA KITA SA PARAISO.”
Lukas 23:39-43
Muli ay ating namnamin ikalawang wika ni Jesus doon sa Krus pagkapako sa kanya. Nauna niyang sinambit ay kapatawaran; ngayon naman kanya itong sinundan ng pangako ng langit o paraiso.
At iyon ay agad-agad na, ora mismo! Wika nga ng mga bata, “now na”! Hindi mamaya pagkamatay nila ni Jesus o sa Linggo sa kanyang pagkabuhay. Malinaw na sinabi ni Jesus kay Dimas, “SINASABI KO SA IYO: NGAYON DI’Y ISASAMA KITA SA PARAISO.”
Tantuin ninyo mga ginigiliw ko na sa ebanghelyo ayon kay San Lukas, namutawi lamang sa mga labi ni Jesus ang pangakong ito ng paraiso noong siya ay nakabayubay sa krus at hirap na hirap. Wala siyang pinangakuan ng langit nang siya ay malaya at malakas na nakakagalaw, naglilibot at nangangaral.
Alalaong-baga, pumapasok tayo sa langit kasama si Jesus sa sandaling kasama din niya tayong nagtitiis, nagdurusa, nagpapakasakit dahil sa pagmamahal doon sa Krus!
Ang krus ang pintuan papasok sa langit o paraiso.
Madalas naiisip natin kapag nabanggit o narinig ang katagang langit at paraiso ay kagalakan, kawalan ng hirap at dusa. Basta masarap at maayos sa pakiramdam, langit iyon sa atin. Kaya mga addict noon at ngayon kapag sila ay sabog at nasa good trip, iyon ay “heaven” dahil wala silang nadaramang problema at hirap sa buhay.
Larawan kuha ng may akda, 2023.
Kaya hindi rin kataka-taka na ang gamot nating laging binibili ay pain killer – konting sakit ng ulo o kasu-kasuan, naka-Alaxan kaagad. Noong dati ay mayroong shampoo na “no more tears” dahil walang hilam sa mata.
Gayon ang pananaw natin sa langit. At tumpak naman iyon kaya nga sa pagbabasbas ng labi ng mga yumao, dinarasal ng pari, “Sa paraiso magkikitang muli tayo. Samahan ka ng mga Santo, kahit mayroong nauuna, tayo rin ay magsasama-sama upang lagi tayong lumigaya sa piling ng Diyos Ama. Amen.”
Nagmula ang salitang paraiso sa katagang paradiso na tumutukoy sa kaloob-loobang silid ng hari ng Persia (Iran ngayon) kung saan tanging mga pinagkakatiwalaang tao lamang ang maaring makapasok kasama ang royal family. Kaya nang isalin sa wikang Griyego ang mga aklat ng Bibliya, hiniram ang katagang paradiso ng mga taga-Persia at naging paraiso upang tukuyin ang langit na tahanan ng Diyos na higit pa sa sino mang hari sa mundo.
Ngunit, katulad ng silid na paradiso ng hari ng Persia, hindi lahat ay basta-basta na lamang makakapasok ng paraiso. Alalahanin nang magkasala sina Eba at Adan, pinalayas sila ng Diyos at mula noon ay nasara ang paraiso; muli itong nabuksan kay Kristo nang sagipin niya tayo doon sa krus na nagbunga sa pagwawalang-sala sa ating mga makasalanan. Dahil sa krus ni Jesus, tayo ay naging karapat-dapat patuluyin sa paraiso. Sa tuwing ating tinatanggap ang krus ni Kristo, tayo ay nagiging tapat sa Diyos sa pamamagitan ng pagmamahal at paglilingkod sa kapwa. Noon din tayo pumapasok ng paraiso.
Sa panahong ito na wala nang hanap ang karamihan kungdi sarap at kaluguran, ipinaaalala sa atin ni Jesus sa ikalawang wika na ibig niya tayong makapiling ngayon din sa paraiso kung tayo ay mananatiling kasama niya sa pagtitiis at pagpapakasakit sa ngalan ng pag-ibig sa Diyos at kapwa.
Sa panahong ito na dinidiyos masyado ang katawan at sarili upang maging malusog, malakas at kung maari ay manatiling bata at mura ang edad, pinapaalala ni Jesus sa kanyang ikalawang huling wika sa krus na sino mang nasa banig ng karamdaman pati na yaong mayroong kapansanan ay unti-unti na ring pumapasok ng langit ngayon din sa kanilang tinitiis na hirap at sakit.
Sa panahong ito na lahat ay pinadadali at hanggat maari iniiwasan ano mang hirap at dusa, pinapaalala ni Jesus sa kanyang ikalawang huling wika na sa ating pagsusumakit sa maraming tiisin at pasanin sa buhay na ito, noon din tayo pumapasok sa paraiso kahit na kadalasan ito ay nagtatagal sa paghihintay.
Larawan kuha ng may-akda, 2018.
Noong pandemic, natutunan natin na hindi lahat ng tinuturing ng mundo na negatibo ay masama kasi noong mga panahong iyon, iisa ating dasal tuwing tayo ay sasailalim ng COVID test na sana ay “negative” tayo, hindi ba? Noon natutunan natin yung negative ay positive. At iyon mismo ang kahulugan ng krus ni Kristo!
Para sa atin, ano mang mahirap, masakit tulad ng krus ay negatibo ngunit kung tutuusin, ang krus ay hugis positibo o “plus sign” (+) at hindi minus (-); kaya, ano mang hirap at pagtitiis sinasagisag ng krus ay mabuti dahil hindi ito nakakabawas bagkus nakapagdaragdag sa ating pagkatao na naghahatid sa atin sa kaganapan at paglago. Sa suma total, eka nga, sa paraiso!
Ang mga tiisin at pagsubok sa buhay ang nagpapatibay at nagpapabuti sa atin upang maging karapat-dapat makapasok sa paraiso at makapanahan ang Haring magpakailanman – ngayon din, ora mismo, now na!
Kaya, manalangin tayo:
Panginoong Jesus, bago pa man dumating lahat nitong aming tiisin at pasanin sa buhay, nauna ka sa aming nagtiis at nagpasan ng krus noong Biyernes Santo; nauna kang nagpakasakit at namatay noon sa Krus dahil sa pagmamahal sa amin; kaya, patatagin mo ako sa aking katapatan at pananampalataya sa Iyo upang manatiling kaisa mo sa krus ng kalbaryo ng buhay upang ngayon din Ikaw ay aking makapiling, makasama sa Paraiso. Amen.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 22 March 2024
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 19 March 2024.
Salamuch to all your birthday greetings and prayers. You were all prayed for during my five day silent retreat here at the Sacred Heart Novitiate in Novaliches, my “Bethel” and “Peniel” in the last ten years.
It was in Bethel where Jacob dreamt of a stairway to heaven that upon waking up realized “the Lord is in this spot, although I did not know it” (Gen.28:16, 19) while it was in Peniel where he wrestled with an angel that he was given the other name “Israel… because you have contended with divine and human beings and have prevailed” (Gen.32:29, 31).
The newly reblocked tree-lined road of Sacred Heart Novitiate.
God has been so kind to me to let me reach 59 – isang taon na lang may Senior Citizen Card na ako!
Last Sunday I had a long lunch with two of my former students in our girls’ high school in Malolos. It was a great feeling of being “reconnected” not only with Karen and Kweenie but also with myself.
God is our most important “connection” in life. To be connected, to reconnect with him is to be one, to be whole again with one’s self, with others and the rest of creation. And that is what a retreat is, a vacation with the Lord which is to reconnect with Him, to be healed and be whole again to find our other vital connections in life (https://lordmychef.com/2024/03/18/re-con-nect/). Here are some of my reflections; hope to help or guide you too to God.
After sunset at the Sacred Heart Novitiate, 21 March 2024.
If I say, “Surely darkness shall hide me, and night shall be my light” — Darkness is not dark for you, and night shines as the day. Darkness and light are but one.
Psalm 139:11-12
Very often, we feel disconnected from God and everyone, even from one’s self when there is darkness in life due to sins and failures or disappointments as well as when we are tired and feeling sad, even depressed, for varied reasons.
But, the grace of God is actually most bountiful when we are in darkness. And the irony of it all, it is in our darkness is also our light! It is the other side of that another irony I realized a few years ago that it is in emptiness when we are actually full. Kung kailan wala, at saka mayroon!
From the refectory of Sacred Heart Novitiate, 18 March 2024.
In His great silence, God never stops doing something in us and with us while we are groping in the dark. Many times, the very things we complain and cry about that brought us darkness are in fact the most beautiful things we can have and must have done in this imperfect world. Feel God tapping our shoulders, even thanking us that despite the darkness we are into, we remain faithful and committed, still caring and loving those entrusted to us, especially the children and the sick as well as those who hurt us or a burden to us.
Life is always difficult but many times we ignore this reality.
Have you sometimes wondered why life has become so complicated and competitive these days that even if you are not in the “rat race” itself especially when friends and family come to unburden themselves to us, we also get affected. That is when we overextend ourselves helping them, connecting them without realizing we are the ones getting disconnected too with our very selves and the realities of life.
When things are getting dark, stop and accept the fact we are tired or sad. That it is already night time and too dark to go out, that we need to stay inside or remain where we are. Let the darkness pass to avert disasters like breakdowns, feeling exhausted and depleted that we get sick physically and emotionally. When darkness comes, rest in the Lord and enjoy the stars and the moon above.
The Novitiate abounds with calachuchi trees that one can smell the sweet scent of its flowers especially in the evening.
I praise you, so wonderfully you made me; wonderful are your works! My very self you knew; How precious to me are your designs, O God; how vast the sum of them!
Psalm 139:14, 17
Why can’t I accept that I am good, so wonderfully created by God? What a shame at how I always tell people, especially students and youth, to always believe in themselves, that our main problem in life is self-rejection which I am also guilty of.
Lately I have been questioning myself if I am really good at all: “talaga ba akong magaling at mahusay o ma-papel lang?”
Tranquil afternoon at the Sacred Heart Novitiate, 19 March 2024.
It is funny that as I cross into the threshold of senior years, I still have many insecurities in life, still doubting my abilities, of who I am.
One thing God has revealed me this week of prayers is how self-rejection is a result of lack of gratitude to Him. It is only when we are truly grateful to God can we accept, then own our giftedness as a person.
Many times we thank God for his “material” gifts to us that include our family and friends, jobs and career, house and cars and gadgets. Not to forget money and wealth, including fame for some. We thank God for everything except our very gift of selves. We are the most precious gift of God we always forget to thank Him for – our giftedness as a person with all of our talents and abilities.
Bethel and Peniel in one.
Being grateful to God means seeing myself as God sees me His beloved child. Not the way we see ourselves before God that would always be in extremes, either we are too good like the Pharisee in Christ’s parable (Lk. 18:9-14) or too bad almost like the devil.
The more I am grateful to God, the more I cherish my personhood that despite my many flaws and sins, I am still loved by God our Father.
Gratitude is more than being thankful; it is entering into a deeper relationship with God and with anyone good to us. Ungrateful people who could not say “thank you” are the ones who do not care at all to others and their kindness. Whenever we say “thank you,” it means we not only appreciate and acknowledge their gift but most of all, their personhood inasmuch as they have recognized us in the first place.
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2024.
This morning in our Mass, I felt so touched by God that tears swelled in my eyes twice. First when we sang in the entrance hymn “Buksan ang aming plad, sarili’y maialay; turuan Mong ihanap kami ng bagong malay.”
I think that is one thing I need this year, a new consciousness about God, of myself, and my vocation. Lately, I have been “romancing” death. It is not being morbid but simply accepting that reality becoming more real as we age. But, sometimes, I must confess, any fascination with death is defeatist in nature like when we start thinking of retiring early. I have always believed the priesthood is always seeking new directions in the ministry, in serving God and others but lately with all the darkness in me and around me, I just feel like retiring early, of just waiting for the end, whatever that may mean.
Lord Jesus Christ, bring back that fire and enthusiasm in me; give me a new consciousness of You, of me, and of my ministry.
The beauty and majesty of God at the Sacred Heart Novitiate.
Tears swelled in my eyes the second time during the Offertory in our Mass as we sang Take and Receive which is actually the surrender prayer by St. Ignatius. It was the last prayer I recited before the Blessed Sacrament last night as I closed my retreat with a Holy Hour. It is my most favorite prayer but also the one I rarely pray after realizing and feeling its “existential” meaning during our 30-day retreat in 1995.
Try contemplating its meaning and you feel scared praying it, as if telling God, “not yet, Lord, not yet”: “Take Lord, and receive all my liberty, my memory, my understanding, and my entire will, all that I have and possess. Thou has given all to me. To thee, O Lord, I return it. All is Thine, dispose of it wholly according to Thy will. Give me thy nlove and thy grace, for this is sufficient for me.”
As I closed my retreat last night, I felt praying it again with the same conviction in 1995 after our 30-day retreat, in 1997 for our diaconal ordination and in 1998 for our presbyteral ordination. Once in a while I pray it too in high moments with the Lord. Like last night and this morning.
Thank you, dearest Father for the gift of life, for the gift of personhood; Lord Jesus Christ, You have given me with so much and I have given You so little; teach me to give more of myself, more of of Your love and mercy; take whatever I still have so that I can give more of You in the Holy Spirit. With Mary, teach me to be poor in You. Amen.
Thank you everyone for your love, for your gift of self, for your friendship.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-20 ng Marso 2024 Unang Huling Wika ni Jesus sa Krus
Larawan kuha ng may-akda, 2019.
Ang Unang Wika ni Jesus:
Nang dumating sila sa dakong tinatawag na Bungo, ipinako nila sa krus si Jesus. Ipinako rin ang dalawang salarin, isa sa gawing kanan at isa sa gawing kaliwa. Sinabi ni Jesus, “Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.” At nagsapalaran sila upang malaman kung alin sa kanyang kasuutan ang mapupunta sa isa’t isa.
Lukas 23:33-34
Kay sarap isipin at namnamin na ang kauna-unahang mga salita na sinabi ni Jesus nang ipako siya ay krus ay ang kapatawaran sa ating mga kasalanan. Hindi lamang doon sa mga mismong nagpako sa kanya sa krus kungdi sa ating lahat ngayon na patuloy pa rin siyang ipinapako sa krus “sapagkat hindi natin nalalaman ating ginagawa.”
Ano nga ba iyong sinasabi ni Jesus na patawarin “sapagkat hindi nila nalalaman kanilang ginagawa”?
Sa kaisipan ng mga Judio, ang “malaman” ay hindi lamang matanto ng kaisipan ano mang data o impormasyon kungdi galaw ng puso at kalooban na pumasok sa pakikipag-ugnayan. Ang malaman ay magkaroon ng ugnayan bilang kapwa-tao sa isa’t isa.
Nang sabihin ni Jesus na “Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa”, ipinaaalala din niya sa ating lahat ang katotohanang dapat malaman natin na tayo ay magkakapatid sa kanya, iisang pamilya sa Diyos na ating Ama.
Sa tuwing sinisira natin ang ating mga ugnayan bilang magkakapatid, sa kada pagbale-wala natin sa bawat tao na tinuturing bilang kasangkapan at gamit para sa sariling kaluguran at kapakinabangan ng walang pag-galang at pagmamahal, doon tayo nagkakasala dahil pinuputol natin ating mga ugnayan.
Madalas, iyan ang hindi natin alam kapag ating inaabuso ating tungkulin at kapangyarihan na dapat ay pangalagaan kapakanan lalo ng mga maliliit at mahihina.
Nagkakasala tayo at hindi natin alam ating ginagawa kapag ating nilalapastangan ating mga magulang lalo na kapag matanda na at mahina o hindi makarinig; kapag sinasaktan ating mga kapatid sa masasakit na pananalita at ating pilit ibinababa kanilang pagkatao.
Hindi rin natin alam ating ginagawa sa tuwing tayo ay sumisira sa pangakong magmahal sa asawa at kasintahan, kapag tayo ay nagtataksil o nagbubunyag ng sikretong ipinagkatiwala sa atin at tayo ay nagiging plastik sa harap ng iba.
Pinakamasaklap sa mga hindi natin nalalaman ating ginagawang masama ay kapag nawalan tayo ng pag-asa at kumpiyansa sa mga mahal natin sa buhay kaya sila ay atin pinababayaan, ni hindi pinapansin o bigyang-halaga dahil sa paniwalang hindi na sila magbabago pa ng ugali o hindi na gagaling pa sa kanilang sakit at karamdaman lalo na kung matanda na at malapit nang mamatay.
Ngayong mga Mahal na Araw, isipin natin mga tao na ating nasaktan sa ating salita man o gawa dahil ating nalimutan o kinalimutan ituring kapatid at kapwa.
Sinu-sino din ang mga tao na nagpapasakit sa ating kalooban dahil hindi nalalaman kanilang ginagawa? Manalangin tayo:
Ipagpatawad po ninyo, Panginoong Jesus aking pagpapako sa iyo muli sa krus sa tuwing hindi ko nalalaman aking ginagawa, kapag aking nililimot at tinatalikuran itong pangunahing katotohanan na igalang at mahalin bawat kapwa; ipinapanalangin ko sa Iyong habag at awa mga tao na aking sinaktan at tinalikuran lalo na yaong mga binigay mo sa akin tulad ng aking pamilya at kaibigan at mga dapat pangalagaan; ipinapanalangin ko rin sa Iyo, O Jesus, yaong mga nanakit sa aking damdamin, tumapak at yumurak sa aking pagkatao na hanggang ngayon aking pa ring ibig paghigantihan. Panginoong Jesus, huwag ko nawa malimutan na kami ay magkakapatid, magkakaugnay sa iisang Ama na siyang sinasagisag ng Iyong Krus na Banal. Amen.
40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II Solemnity of St. Joseph, Spouse of the BVM, 19 March 2024 2 Samuel 7:4-5, 12-14, 16 ><}}}*> Romans 4:13, 16-18, 22 ><}}}*> Matthew 1:16, 18-21, 24
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2023.
How lovely, O God our Father that after reflecting yesterday on connections and reconnecting,* we celebrate today the Solemnity of St. Joseph, the most chaste spouse of the Blessed Virgin Mary who gave the name Jesus to your Son in fulfillment of your promise to David; always regarded not only as chaste but most of all with gifted with the virtue of silence the world needs so badly these days, St. Joseph witnessed in his holy life that it is in silence when we make the strongest connections with one's self, with others, and with you, O God because silence is the domain of trust; The most trusting people like St. Joseph are also the most trusting.
Joseph her husband, since he was a righteous man, yet unwilling to expose her to shame, decided to divorce her quietly. Such was his intention when, behold, the angel of the Lord appeared to him in a dream…
Matthew 1:19-20
In this world so filled with many voices including those spoken by machines and robots that compete for our attention, the more we have become fearful of silence because we are afraid of the truth!
To be silent is to be truthful like St. Joseph who embraced and welcomed the whole truth, Jesus Christ; grant us the same grace, Lord, you gave St. Joseph to silently in face and embrace the truth that can be discomforting especially when it it is contrary to our plans and desires; let us not hide in silence our festering anger that sooner or later may explode that could scatter all our plans and relationships. Amen.
St. Joseph, pray for us!
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2023.
lordmychef.com 