St. Paul in time of Covid-19: need to be focused more on Jesus

Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 05 June 2020
Ceiling of the main altar and dome of the Malolos Cathedral, 12 June 2019. Photo by Mr. Lorenzo Atienza.

The COVID-19 pandemic is the most severe test the Roman Catholic Church in the Philippines has ever faced, striking on the final year of her preparations for the quincentenary of the coming of Christianity in the country.

Making things worst is the “unfriendly” Administration whose policies contradict almost every known Church teaching, from the most basic GMRC and decency to the sanctity of human life.

In this three-part series of reflections, I wish to share with you my brother priests and lay partners in our ministry some lessons I have found in the life and teachings of St. Paul the Apostle that is centered on the person of Jesus Christ.

He never gave specific instructions and answers in dealing with the many issues and problems that confronted the early Church that may help us in the present generation; but, he had taught us to be always centered on Christ, measuring everything in him and his Cross.

Now I am reminding you, brothers, of the gospel I preached to you… Through it you are also being saved… For I handed on to you as of first importance what I also received: the Christ died for our sins in accordance with the scriptures.

1 Corinthians 15:1-3
A sculpture of St. Paul the Apostle upon the entrance to the Malolos Cathedral by the renowned ecclesiastical artist Mr. Willy Layug. Photo by Mr. Lorenzo Atienza, 12 June 2019.

The gospel thrives most in hostile environment

St. Paul lived in a time very similar with ours when great developments and changes were overtaking the world with the usual problems of poverty and inequalities due to growing materialism, and persecution of the Church.

Instead of seeing them as problems, St. Paul saw them as opportunities to spread the Gospel because his sole focus was the Lord Jesus himself and his Cross.

In fact, all who want to live religiously in Christ Jesus will be persecuted. But wicked people and charlatans will go from bad to worse, deceivers and deceived. But you remain faithful to what you have learned and believed…

2 Timothy 3:12-14

When the former Mayor of Davao City assumed the presidency and started lashing out us priests and bishops with his profanities and vitriol including blasphemies against God and Pope Francis, we all expressed our indignation and opposition.

And rightly so! – even in fighting for Kian and those fallen by tokhang as well as the victims of injustice and fake news.

As days moved into months and years, with more vulgarities and lies dished out by the man at Malacañang, there also appeared some silver linings over Pasig River but many of us in the clergy have refused to see and admit— that some of his accusations are true. Although these are more of the exception than the rule, there are indeed some priests leading inauthentic lives far from their vows of poverty and celibacy with others pretending to be shepherds of souls who do not smell like their sheep because they are more keen in amassing wealth and gaining fame and popularity.

Worst of all are those who have sold their souls to politicians for some petty favors and a taste of power, of being seen with the rich and famous.

I am not putting down our priests. There are more good and holy priests working faithfully and silently not only in our country but everywhere in the world.

What I am trying to say since our “persecution” by the present Administration began, this is a wake-up call for us priests to shape up and regain our bearings in Christ.

Actually, it had been coming since the previous Administration, too. For the longest time we have been lording it over the people with our abuses and excesses hiding in the excuse as “alter Christus” but, now the changing times have finally caught on us, demanding more transparency and honesty on our part.

Like with the experience of St. Paul, these situations of “persecution” with a pandemic are calls for our conversion in Christ anew, something that Pope Emeritus Benedict XVI has been insisting that we priests go back to Jesus, especially in the Blessed Sacrament.

Photo by Mr. Lorenzo Atienza, ordination to the diaconate at the Malolos Cathedral, 12 June 2019.

Like St.Paul, priests are first a witness of Jesus Christ

This time of crisis due to COVID-19 and the continued “persecution” by an unfriendly administration that has continued to keep our churches closed for no sane reason at all can be a grace-filled moment for us if we allow Jesus Christ to shine in us by bringing hope and inspiration to our people saddled with so much burdens due to COVID-19 and the government’s inconsistencies in managing the pandemic.

It is here where we are most expected by the people to be at the forefront but – unfortunately – we have been silent in asserting our religious freedom to worship within the rules and protocols to prevent the spread of COVID-19.

Only Bishop Pabillo of Manila had spoken against the “laughable policy” of allowing only five and ten people inside the church in areas under ECQ and GCQ, respectively.

Making matters worst was how the CBCP issued its statement reminding us priests and bishops to follow the directives and guidelines set by the Inter-Agency Task Force (IATF) on Emerging Infectious Diseases regarding the celebration of the Mass! Instead of supporting the lone voice championing our rights to celebrate Mass in public, the CBCP just repeated the same situation when Jesus saw the crowd who have followed him to the wilderness, “sheep confused and lost without a shepherd” (Mt.9:36).

How sad we have given up the fight so easily to have our churches opened in the transition from ECQ to GCQ.

More sad now are the bishops and priests again in the news – filled with fire and courage – speaking out loudly against the anti-terror bill recently passed by Congress.

No problem fighting oppressive measures by any administration but to miss out that same fervor and zeal for our own rights and duties to provide the essential spiritual nourishment of our people at this time is something disturbing, something St. Paul would not allow to happen.

Yes, it is part of our priesthood to fight for people’s rights but always in the light of Jesus Christ.

St. John Paul II had shown us in recent history what it is when while still a priest and later as bishop in Poland, he spoke only of the words of God in the scriptures and fruits of his prayer that he was able to tore down the Iron Curtain his homeland and eventually throughout Europe.

St. Paul never played partisan politics like our Lord Jesus Christ, considering how they have lived at a time rife with occasions to be politicized. He never missed addressing social issues in the light of the gospel as he wrote one of his friends – presumably rich and influential – regarding a slave named Onesimus:

To Philemon, our beloved and co-worker… Perhaps this is why he was away from you for a while, that you might have him back forever, no longer as a slave but more than a slave, a brother, beloved especially to me, but even more so to you, as a man and in the Lord.

Philemon 1, 15-16

How sad when we priests speak of so many things like current events and other trends without giving the people the Word of God.

It is even a scandal when we priests are more busy with social advocacies forgetting we are first of all a “man of the Word” according to Vatican II.

Let us not forget St. Paul’s reminder that though we are in the world, we are not of the world:

Do not conform yourself to this age but be transformed by the renewal of your mind, that you may discern what is the will of God, what is good and pleasing and perfect.

Romans 12:2

The gospel of Christ thrives most in hostile environment and situations but that does not mean going out like activists with clenched fists and raised voices walking the streets. We are not going to change the world; Jesus will — if we can proclaim him in words and in deeds.

The other week as we neared the conclusion of the Easter Season, one of the first readings on weekdays touched me so much, wondering if we priests can also say with all sincerity St. Paul’s words at Miletus when he spoke to the presbyters of the Church of Ephesus before sailing to Jerusalem for his trial:

So be vigilant and remember that for three years, night and day, I unceasingly admonished each of you with tears… I have never wanted anyone’s silver or gold or clothing. You know well that these very hands have served my needs and my companions. In every way I have shown you that by hard work of that sort we must help the weak, and keep in mind the words of the Lord Jesus…

Acts of the Apostles 20:31, 33-35

According to St. Luke, after those words, the people wept loudly as they threw their arms around St. Paul and kissed him. He was so loved by the people because of Jesus Christ, not of his very self.

Surely, like Jesus, St. Paul stretched out his arms and hands more to pray over people after hearing their confessions and problems, spent longer hours praying in silence or writing his letters to the various churches he founded, strengthening and inspiring them in Christ than be out on the streets seething with anger against any despot and regime.

On Monday our second part in the series, Fighting our detractors like St. Paul in time of COVID-19.

St. Paul saying goodbye to Ephesians at Miletus on his way to Jerusalem to face trial.

“Mga damuho sa gobyerno”

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-03 ng Hunyo 2020
Larawan kuha ni G. Raffy Tima ng GMA-7News, 02 Hunyo 2020.
Nakapanlulumo, napakasakit
dibdib ko'y nagsisikip 
sa sobrang hirap at pasakit
sinapit marami nating kapatid
dahil sa makitid na pag-iisip
nitong mga namumuno sa atin;
Niluwagan ang quarantine
mga mall at tanggapan pinabuksan
upang ekonomiya ay buhayin,
pananalapi ay paikutin.
Bukod tanging pinahalagahan
kayamanang napawalan sa lockdown
kanilang tingin nasa salaping kikitain
sadyang tinalikuran pampublikong sasakyan,
hirap ng mga mamamayan, wala silang pakialam.
Ni hindi sila naantig sa mga tanawin
at nang makarating na sa kanilang pandinig
napakaraming daing at hinaing
sa halip na unawain,
mga sisi at kasalanan sa kanila pa ibinaling!  
Ano nga bang katauhan mayroon
mga namumuno na puro mga damuho?
Mga manhid at hindi na naaantig
sa pintig ng pulso ng bayan?
Hindi man nila naranasan 
at marahil kailanma'y di pagdaraanan
mga hirap na tinitiis ng karamihang mamamayan
wala ba silang kamalayan ng malaking
kaibhan ng hirap at kaginhawahan?
O marahil naisangla na kanilang mga kaluluwa?
Larawan kuha ni G. Raffy Tima ng GMA-7 News, 02 Hunyo 2020.
Noong Linggo ng hapon,
dalawang kabataang dalaga nagsimba
kaya ako'y nagalak nang makita silang kasama;
pagkaraan ng Ama Namin, nahilo at nagdilim
paningin ng isa hanggang himatayin.
Nang aking tanungin baka siya ay gutom
o mayroong iniindang karamdaman,
aking nalaman dalawang kilometro
kanilang nilakad sa kainitan 
makapagdiwang lamang sila muli sa Simbahan
na hanggang ngayon ayaw pabuksan
sa kabila ng kahalagahan ng espiritwal na pangangailangan.
Kaya nga napakalaking kahangalan
itong ating nasasaksihan sa gitna ng ating kahirapan
mga pinuno at upisyal kay raming pinag-aralan,
makapangyarihan at karamihan ay nakaririwasa
ngunit katauha'y nakalublob sa pusali ng kapalaluan;
mga batas dapat nilang ipatupad, kanilang niyurakan 
walang iningatan kungdi kanilang pangalan;
mga tindahan at tanggapan pinabuksan, 
wala namang mga pampublikong sasakyan,
malamang sila'y nagkahawahan sa katangahan
o mayroong ibang pinangingilagan at kinatatakutan
maliban sa mabangis na virus mula sa Wuhan?
Sana'y dumating ang panahon
muling maalala ng mga damuhong namumuno ngayon
mayroong Diyos sa atin ay hahatol 
dahil siya lamang ang Panginoon at Hukom.
Hindi na ako nagtataka 
ekonomiya kanilang pinahahalagahan
kapwa tao'y kinalilimutan, tinatalikuran
mga bahay-dalanginan ayaw nilang mabuksan
dahil walang pitak sa kanilang kalooban 
Diyos na makapangyarihan
kaya naman mukha Niya ay hindi nila mabanaagan
lalo na sa mga kapwa na aba at nahihirapan.
Larawan kuha ni G. Raffy Tima ng GMA-7 News, 02 Hunyo 2020.

	

Bago ang lahat, pag-ibig

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-29 ng Mayo 2020

Sa gitna ng aking pananalangin
minsa'y sumagi kung maari
itong alaala o gunita ay himayin 
upang tukuyin at tuntunin
kailan nga ba nagsimula
tayo natutong manalig at sumandig
sa Panginoong Diyos natin?
Napaka-hirap alamin
simula ng pananampalataya natin
ngunit marahil kung ating tutuusin
bago ang lahat ay nalaman natin
unang naranasan higit sa lahat ay ang pag-ibig.
Ang Diyos ay pag-ibig
at kaya tayo nakapagmamahal 
ay dahil una Niya tayong minahal;
kaya nga pag-ibig ang suma total
ng lahat ng pag-iral sapagkat
ito rin ang wika at salita ng Diyos 
nang lahat ay kanyang likhain.
Bago nabuo kamalayan natin,
naroon muna karanasan ng pag-ibig
na siyang unang pintig sa atin ay umantig
sa sinapupunan ng ating ina
hanggang tayo ay isilang niya at lumago sa ating pamilya.
Bago tayo maniwala
nauna muna tayong minahal
kaya tayo ay nakapagmahal
at saka nanampalataya;
kung mahihimay man na parang hibla
ng isang tela itong ating buhay
natitiyak ko na sa bawat isa
ang tanging matitira 
na panghahawakan niya
ay yaong huling sinulid 
na hindi na kayang mapatid
sa atin nagdurugtong, naghahatid bilang magkakapatid.
Kaya palagi po ninyong ipabatid,
Panginoong Diyos ng pag-ibig
sa mga isipan naming makikitid at makalimutin
mga pagkakataon ng iyong bumabalong na pagmamahal
kailan ma'y hindi masasaid
habang bumubuhos sa bawat isa sa amin;
huwag namin itong sarilinin o ipunin
bagkus ipamahagi, ipadama sa kapwa namin.
Itong pag-ibig na ipinadama sa amin
ang siyang maaasahang katibayan
nagpapatunay mayroong Diyos na buhay at umiiral
na sa atin ay dumatal bago ang lahat, sa Kanyang pagmamahal.

Bakit masarap balikan nakaraan?

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-22 ng Mayo 2020
Photo by Pixabay on Pexels.com
Mula nang mag-quarantine 
palagi nating hiling
sana'y maibalik dating takbo
nitong buhay natin.
Kung tutuusin bahagi ng sarili natin
ano mang luma laging kinagigiliwan 
basta mayroong kinalaman sa nakaraan:
lumang tugtugin at awitin,
naninilaw na mga liham, nalimot na nilalaman;
mga kupas at sepia na larawan,
sinaunang estilo at disenyo
ng mga gamit at damit, bahay at gusali;
lumang radyo, lumang kotse
antik at klasik kung ituring
tibay at husay walang kapantay.
Mga bakas ng kahapon
ayaw nating itapon
bagkus tinitipon, kinakahon
sa isang sulok ng bawat ngayon
upang kung may pagkakataon,
mga ito ay malingon
baka sakaling makabangon
at humakbang pasulong.
Madalas sa atin mga kahapon
tila palaging umaayon sa bawat ngayon
dahil alam na natin nangyari noon:
mga kinalabasan at hinantungan
ng ating pagsasapalaran
hatid man ay tuwa o luha
mga iyon atin nang nalampasan. 
Madali at masarap balikan nakaraan
dahil alam na natin ang nagdaan
habang sa bawat ngayon at kinabukasan
tayo ay laging kinakabahan
dahil wala tayong panghawakan
maliban pakikibaka at sapalaran
gaya noong nakaraan 
nang tayo ay pumailanglang
sa walang katiyakan.
Kaya nga huwag kabahan
sa kasalukuyan maging kinabukasan;
mahalaga ating matandaan 
matutuhan mga aral, kabuluhan, at kahulugan
ng kasaysayan upang itong kasalukuyan 
malampasan, mapagtagumpayan!
Photo by Essow Kedelina on Pexels.com

Buksan ang aming Puso

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-19 ng Mayo 2020
Larawan kuha ng may-akda, tabernakulo na walang laman bago magsimula Misa ng Huwebes Santo, 2020.
Kay hirap maunawaan
at hindi ko mailarawan
matay ko mang isipin
ngayong panahon ng COVID-19
pinaiiral nati'y karahasan
sa halip na kahinahunan
at kabutihan.
Minsa'y aking napakinggan
kaya aking tinunghayan
balita sa telebisyon nang 
si Mang Dodong ay nakulong
mahigit sampung araw sa Navotas
nang siya ay dakpin dahil 
walang papeles ng quarantine.
Asawa niyang si Aling Patring
di malaman gagawin 
dahil ayon sa balita, 
walang gaanong napag-aralan
mabuti't tinulungan ng mayroong 
magagandang kalooban.
Kayo na mga mayroong pinag-aralan
napakaraming kaalaman at nalalaman
tingnan itong larawan kung pagdududahan
kakayahan at katauhan ni Mang Dodong
 na kailangan siyang pahirapan
sa tanging pagkukulang sa panahon ng lockdown
hindi nakakuha sa tirahan sa Kalookan
ng quarantine pass upang makahango ng isda sa Navotas.
Sino ang hindi mababagbag
at mababagabag sa mga kuwento
ng karahasan at karanasang ganito
sa panahon ng pandemya
na sa halip tayo ay magtulungan at magdamayan
nagpapahirapan at nagmamatigasan
sa mga bagay na mapapalampas naman.
Hindi ba puwedeng pagbigyan na lamang
kung hindi naman gaanong kabigatan, kalala ang kasalanan?
Nasaan ang katarungan kapag mga makapangyarihan
pinalalampas, kinakatuwiran taglay na husay at galing
samantalang nagkamali rin naman at masahol pa sa karamihan?!
Larawan kuha ng may-akda.
Hindi sasapat kailanman ating isipan
dapat mabuksan din ating puso at kalooban
dahil ang katotohanan hindi lamang
karunungang nababatid, naikakatuwiran
kungdi isang kapatid nararanasan
nararamdaman bawat pintig ng kalooban,
hangad makatawid sa gutom, mabuhay lamang.
Maraming pagkakataon sa iba't-ibang panahon
kapag nabubuksan isipan sa maraming kaalaman
mga kasangkapan pinahahalagahan, kapwa tao nalilimutan
tulad sa mga digmaan at labanan ng kanya-kanyang karapatan
hindi baleng tapakan at yurakan katauhan ng iba
pati sanggol sa sinapupunan
huwag lamang mahadlangan sariling kagustuhan.
O Diyos naming makapangyarihan,
Iyo sanang buksan aming puso at kalooban
upang sa amin Ika'y makapanahan;
Iyong mukha na puno ng awa at kabutihan 
sa amin ay mabanaagan, huwag mong hayaan
paghariin kapos naming isipan at baka kami magkaubusan.

Tunay na pagpapala

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-14 ng Mayo 2020
Larawan kuha ni G. Jim Marpa, 2019.
Madalas nating isipin
mapalad o pinagpala
ang taong walang tiisin
buhay ay sagana at magaan
walang pinapasang hirap at sakit
nabibili lahat ng magustuhan:
malaking tirahan, magarang sasakyan
hindi kinakailangan may pinag-aralan
basta't mayaman
wala tayong pakialam
saan nagmula kanyang kaban
na tila di nauubusan kahit baon sa utang.
Huwag nating lilimutin
ang tunay na pagpapala 
wala doon sa kayang bilhin
anoman ibigin, pagkain o inumin
o doon sa matatamo sa pagsisikap natin:
kapangyarihan at pangalan, maski pangangatawan.
Ang tunay na pagpapala
nagmumula lamang sa Diyos
hindi materyal kungdi espiritwal
kaya nang mangaral si Jesus sa burol
lahat ay nagimbal dahil kanyang pinangaral
salungat sa takbo at hangad ng sanlibutan. 
Larawan kuha ni G. Jim Marpa, 2019
Mapapalad kayong mga aba,
mga nahahapis at mapagkumbaba;
mapapalad din kayong mga mahabagin,
mga nagmimithing makatupad sa kalooban ng Diyos,
lalo na mga gumagawa ng pagkakasundo
at mayroong malilinis na puso.
Mapalad din mga pinag-uusig
at inaalimura, 
pinagwiwikaan ng kasinungalingan
alang-alang sa Panginoong Hesus 
na di lang minsan tiniyak ang tunay na mapalad 
ay yaong nakikinig, tumatalima sa salita ng Diyos.
At sino ang unang tumanggap, 
tumalima sa Salitang naging Tao
kungdi si Maria na Ina ng Kristo
na bukod na pinagpala sa babaeng lahat!
Alalahanin matapos niyang tanggapin
bilin ng anghel ng pagsilang niya sa Emanuel
nagmadali siyang dalawin si Elizabeth
nakatatandang pinsang nagdadalantao rin;
pagkarinig sa kanyang tinig
kinasihan ng Espiritung Banal at ang nausal
"mapalad ka sapagkat nananalig kang matutupad
ang mga ipinasabi sa iyo ng Panginoon."
Larawan kuha ng may-akda, Simbahan ng Visitation sa Israel, Mayo 2017.
Ngayong panahon ng pandemya
hindi pa ba natin nakikita
walang saysay at kahulugan
mga inakala nating pagpapala
gaya ng kayamanan at kapangyarihan 
o maging kalusugan?
Sa lahat ng panahon na sadyang walang katiyakan
wala tayong ibang kaseguruhan, maaring sandigan
kungdi ang Panginoong Diyos lamang!
Kaya kung ikaw ay magdarasal
laging hilingin tanging pagpapala sa Maykapal 
pananalig at paniniwala salita niya di naglalaho parang bula. 
Larawang kuha ng may-akda, Linggo ng Bibliya, 26 Enero 2020.

Nang kalusin ng COVID-19 ang ating salop

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-10 ng Mayo 2020
Larawan kuha ni G. Jay Javier, Abril 2020.
Kapansin-pansin
mga pangyayari sa quarantine
nang tila kalusin ng COVID-19
mga kalabisan sa buhay natin
tulad nitong social distancing.
Kung tutuusin
ang sinasabing new normal
ay aral ating tinalikuran
ngayon ay naging sampal 
sa ating pagiging hangal
sa di pagpansin sa ating kapwa
dahil tuon ng ating mga paningin
ay mga bagay na maningning 
animo'y ginto na kumakalansing 
ngunit malansa nang amuyin 
dahil tanso lang rin!
Larawan kuha ni G. Jay Javier, Abril 2020.
Halina at paglimi-limihan
pangunahing katotohanan
na ating kinalimutan, iniwan
ngayon ay binabalikan
kahalagahan ng bawat isa
bilang kapatid at kapwa
na dapat mahalin, huwag hamakin
sapagkat  itong buhay natin
kaloob ng Diyos na mahabagin
dapat ingatan, di dapat sirain o sayangin.
Ano mang kabutihan maaring gawin
ipadama ngayon din, 
huwag hintayin maagaw ng COVID-19
at baka maski sa paglilibing
hindi rin tayo makapaghabilin 
ng pabaon na pagmamahal natin.
Larawan kuha ni G. Jay Javier, Abril 2020.
Marami pang ibang kalabisan
na dapat nating pinagsisihan 
at ginawan ng paraan upang 
buhay sana'y naging makahulugan;
sa ating pagpapaliban,
inabutan nitong pandemya
na siyang kumalos sa punong salop
upang ipamukha sa atin
ang tunay na kapangyarihan
ay wala sa lakas at karahasan
kungdi naroon sa kahinaan at kawalan
tulad ng virus mula sa Wuhan -
hindi natatanawan ngunit bagsik 
ay napakalupit, lahat ng bansa
napahinuhod, napilitang dumapa
hanggang ngayon hindi makapagsimula.


Larawan kuha ni G. Jay Javier, Abril 2020.
Paano tatakbo ating buhay
ngayong quarantine 
kung wala mga tinagurian
mga frontliners na tahimik gumagawa, naglilingkod
kahit maliit ang sahod   
kumpara sa mga  bossing at mga titulado?
Nasaan mga artista at atleta pati na mga kongresista
 nagpasasa sa malalaking kita
ngayon hindi makapagpakita?
Ito nga namang tadhana 
madalas wala sa ating pantaha ni hindi sumagi sa isip
patutunguhan nitong kinabukasan
puno ng kabalintunaan na alalaong baga
walang maaring panghawakan bagkus pakaingatan
ng sino mang nakatindig, kahit pa nakasandig
tiyak mayroong higit na makadaraig! 
 

Panaghoy sa COVID-19

Lawiswis Ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-06 ng Mayo 2020

Photo by icon0.com on Pexels.com
Nalimot ko na bilang 
ng mga araw at buwan
mula nang simulan 
lockdown upang mapigilan
pagkalat ng pandemyang COVID-19.
Madaling tanggapin 
mahirap pasanin mga tiisin
ngunit ngayon pakiwari ko
hindi na maaring palampasin
kadilimang bumabalot sa atin.
Kay hirap isipin
sa napakaraming alalahanin
at mga suliranin hinaharap natin
bakit sa panahong ito mayroon pa rin
mga tao lihis ang mga isipan at damdamin?
Dahil sa COVID-19 nabuking ugali natin
panlalamang sa kapwa gawi pa rin
karahasan pinaiiral nang ang ilan ay 
makatangan ng kaunting kapangyarihan
hirap na taumbayan, pinagmamalupitan.
Batid namin Panginoon
marami naming kasalanan
noon magpasahanggang ngayon
kami'y baon na baon
tila hindi na makakaahon.
Kagagawan namin ang lahat ng ito
mga lilo na pulitiko binoboto
sa halaga ng ilang daang piso
habang wala namang ibang tumakbo
na matino at mabuting pagkatao.
Marami sa amin 
nahirati na sa dilim
ngunit mas marami ang ibig ay dilim
dahil doon kanilang naililihim
mga gawa nilang marumi at karimarimarim.
Hanggang kailan kami, Panginoon
magkikimkim nitong aming damdamin
saloobin nami'y nasasaktan 
sa mga patuloy nilang kabuktutan
pati iyong Dakilang Ngalan nilalapastangan!
Larawan mula sa Reddit.com
Buksan mo Panginoon
aming mga paningin
huwag nang hayaang bulagin
ng mga sinungaling
mayroong mga dilang matatalim.
Dinggin mo Panginoon
aming panaghoy
para kaming tuyong kahoy
naluoy, 
binaboy at tinaboy.
Ibangon kami, O Panginoon
manindigan para sa katotohanan
ipaglaban kahalagahan ng buhay
malayang makapaghayag
saloobin tulad ng sa nililiyag.
Sa amin ika'y mahabag
Panginoong Diyos naming butihin
itong aming hapis at pait
iyo sanang patamisin
upang ika'y aming hanapin at sundin!
Larawan mula sa Varsitarian ng UST.

Aral ng COVID-19, III: Bisa ng panalangin

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-05 ng Mayo 2020
Madalas batikos sa atin
ano nga ba saysay nitong mga 
debosyon at pananalanging 
ginagawa natin?
Maaalis nga ba ng pananalangin
itong COVID-19?
Maraming mabibigo
at marahil magugulat 
sa aking sasabihin:
hindi aalisin ng mga panalangin
itong COVID-19
o ano mang salot dumating sa atin.
Dapat nating tantuin
itong panalangin hindi binabago
kalagayan o sitwasyon natin;
hindi nito pipigilin ano mang 
kalamidad at sakit na maaring dumapo sa atin
maging kamatayan di nito kayang pigilan.
Pangunahing kabutihan ng panalangin
ay pag-isahin sarili natin 
sa Diyos na nagmamahal sa atin 
na sa tuwina'y sinasabi 
magagandang layunin para sa atin
na ni hindi natin pinapansin.
Sa pananalangin mahalaga mawala sarili natin upang sumaatin ang Diyos. Larawan kuha ni Bb. JJ JImeno ng GMA-7 News, 2019.
Higit na mahalaga sa pananalangin
mapakinggan ang Diyos sa Kanyang sasabihin
hindi ang ibig natin sa Kanya ay sabihin;
ani Jesus, bago pa man tayo humiling
batid na ng Diyos mabuti para sa atin
kaya "Ama namin" ang panalanging tinuro Niya sa atin.
Ang tunay na pananalangin 
ay kilanling kapatid na dapat mahalin
bawat kapwa ng sino mang nananalangin;
ito ang binabago ng panalangin -
ang pag-uugali at katauhan natin
na siyang magpapanibago sa sitwasyon natin.
Ano mang panalangin
walang mararating
kung hindi naman nababago
puso at kalooban habang ugali
at asal malayo sa dinarasal
dahil bibig at labi lamang ang umuusal.
Sa mga nangyayari
kahit marami ang nagdarasal
tila magtatagal pa itong COVID-19
hanggat hindi natin mapananaigan
hangad nating sariling kapakanan
sa halip na ang Diyos ang tularan at paglingkuran.

Pagkain sa Quarantine ng COVID-19

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-30 ng Abril 2020

Photo by Ray Piedra on Pexels.com
Sana ay huwag ninyong masamain
itong aking puna at pansin 
sa marami nating kababayan
ngayong panahon ng COVID-19
palaging daing walang makain
ating sinasambit
saan mang bahagi ng mundo sumapit
kapag tayo ay nagigipit.
Hindi naman sa kung ano pa man
pagkain lamang ba ang sadya nating kailangan
na siyang laging pinahahalagahan 
kaya naman kadalasan ito ang sanhi 
ng ating mga alitan at di pagkakaunawaan?
Anong sakit mapakinggan, malaman na
nag-aagawan, pinag-aawayan
ay pagkain lamang?
Larawan mula sa Google.
Sa Banal na Kasulatan ating matutunghayan
habilin ng Diyos sa ating unang magulang
maari nilang kainin mga munting butil 
pati na rin mga bunga ng punong kahoy sa hardin
huwag na huwag lamang nilang kakanin
mahigpit Niyang bilin 
bunga ng puno ng karunungan 
dahil magiging sanhi ng ikasasawi natin.
Hindi napigilan kanilang tinikman
pinagbabawal na bunga kaya lumuwa mga mata
sa katotohanang lumantad sa kanila na di nakaya
kaya't dating kapwa hubad ay nagdamit na!
Nang pumarito si Jesu-Kristo upang tubusin ang tao
unang tukso na kanyang pinagdaanan sa ilang
sa gitna ng kanyang kagutuman
ay gawing tinapay mga bato upang busugin Kanyang tiyan.
Hindi nalito si Kristo nang sagurtin niya ang diyablo
na hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao
kungdi sa bawat salitang namumutawi sa bibig ng Diyos;
kaya noong gabing ipagkanulo siya habang kumakain sila,
nangunsap Siya sa mga alagad Niya
habang hawak-hawak ang tinapay na pinaghati-hati
"Tanggapin ninyong lahat ito at kanin
ito ang aking katawan na ihahandog para sa inyo."
Mula noon hanggang ngayon
nakikilala, naaalala natin ang Panginoon
sa hapag ng kanyang piging, sa mesa ng Misa
nang kanyang inangat katayuan at kahulugan 
nitong pangkaraniwang gawain natin na kumain:
hindi lamang upang busugin mga tiyan at laman natin
kungdi upang punuin din kamalayan at kaluluwa natin
ng diwa ng piging na mismo tayo ay maging pagkain din!
Larawan ng “Supper at Emmaus” ni Caravaggio mula sa Google.
Nakikila pag-uugali ng tao 
kapag nakita paano siyang kumain
sapagkat doon lamang sa mesa ng piging
nawawala mga pagkukunwari natin
nabubunyag tunay nating saloobin
kaya naman sa bawat pagdiriwang natin
palaging mayroon pagkain upang
magkasalu-salo, magkaniig at magkaisa mga kumakain.
Alalahanin si Hudas noong Huling Hapunan
lumisan na kaagad dahil siya ay tumiwalag
di lamang sa hapag kungdi sa kaisahan at
pakikipag-kaibigan kay Jesus at mga kasamahan;
iyon din ang sinasaad sa bawat piging ng mga 
dumadalo at hindi dumarating
mga kumakain at nanginginain
kay daming pagkain ngunit makasarili pa rin!
Sa tuwing tayo ay kumakain
laging alalahanin kaisa palagi natin
Diyos na bukal ng lahat ng pagpapala sa atin:
huwag mangangamba o mag-aalinlangan
kung sakali mang tayo ay gutumin
sapagkat hindi iyan ikamamatay natin
kungdi pagkabunsol sa labis na pagkain
lahat-lahat ay inaangkin.
Ang tunay na sarap ng pagkain
nalalasap pa rin
maski tapos nang kumain
kapag nabusog di lamang tiyan 
kungdi puso at kalooban; 
mga alitan nahuhugasan sa inuman
mapanghahawakan pagsasamahan at pagkakapatiran 
upang huwag masabi ninuman na wala silang makain!