Ulirang alagad, Minamahal na alagad

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-22 ng Marso 2024
Ikatlong Huling Wika ni Jesus sa Krus
Larawan kuha ng may akda, 2019.

Ang ikatlong wika ni Jesus sa Krus:

Nakatayo sa tabi ng krus ni Jesus ang kanyang ina at ang kapatid na babae nitong si Maria, na asawa ni Cleopas. Naroon din si Maria Magdalena. Nang makita ni Jesus ang kanyang ina, at ang minamahal niyang alagad sa tabi nito, kanyang sinabi, “Ginang, narito ang iyong anak!” At sinabi sa alagad, “Narito ang iyong ina!” Mula noon, siya’y pinatira ng alagad na ito sa kanyang bahay.

Juan 19:25-27

Napakagandang eksena ang ating natunghayan sa ikatlong wika ni Jesus doon sa krus, sa gitna ng kanyang paghihirap at pagtitiis ilang oras bago siya mamatay. Naroon kapiling niya si Maria na kanyang Ina, ang “ulirang alagad” at si Juan, ang “minamahal na alagad.”

Kapwa tumatayo noon sa paanan ng krus ang dalawang naturang alagad para sa ating lahat ngayon: si Maria na sumasagisig sa Inang Simbahan, ang Katawan ni Kristo na ating kinabibilangan bilang kanyang mga anak, bawat isa ay minamahal na alagad ni Jesus.

Ngunit, nababatid kaya natin ang karangalang ito sa ngayon na wala nang halos nagsisimba ni nagdarasal at walang pakialam sa paghihirap ng kapwa lalo ng mga magulang?

Hindi ko po napanood (at walang balak panoorin) yaong viral na namang video diumano ng isang guro na kinunan ng kanyang mga mag-aaral habang nagbibitiw ng masasakit na salita dahil sa matinding galit. Maraming guro ang dumamay sa kanya at hiniling sa mga tao na huwag siya husgahan.

Sang ayon po ako doon. Nakakalungkot, nakakadismaya at nakakahiya maraming tao ngayon lalo mga nakababata tulad ng mga mag-aaral na wala nang kahihiyahan at pakundangan sa hirap at malasakit ng kapwa. Masyadong entitled na nga yata mga tao ngayon na tila baga umiikot at umiinog ang mundo sa kanila.

Ngayon ko lang nadama ng husto bilang chaplain ng Fatima University Medical Center ang pagkatakot at balisa, pagluha at pagtangis ng isang ina para sa kanyang iniluwal na sanggol na kailangang ipasok sa ICU dahil sa sakit at suliraning pangkalusugan. Hindi biro ang makakita ng bagong silang na sanggol na maraming nakasaksak na mga munting tubo para lang mabuhay. Pagkatapos paglaki ay lalapastanganin mga maglang at matatanda? Kung nalalaman lang sana nila pagmamal at malasakit sa kanila noong sila’y mga sanggol na may sakit!

Larawan ng “Lady of Sorrows” sa triptych ng Master of the Stauffenberg Altarpiece, Alsace c. 1455; mula sa fraangelicoinstitute.com.

Ang mga salitang binigkas ni Jesus doon sa krus para sa kanyang Inang si Maria at sa minamahal niyang alagad na si San Juan ay patuloy niyang sinasabi sa atin ngayon upang tularan ang dalawang naturang alagad niya. Araw-araw ay hinihimok tayo ni Jesus na sariwain kanyang ikatlong huling wika doon sa krus sa pagmamalasakit at pagmamahal natin sa bawat kapwa lalo na yaong mga nahihirapan at nabibigatan sa buhay.

Si Maria ang unang alagad at ulirang alagad ng Panginoong Jesus dahil siya ang unang tumanggap sa kanya at nagsabuhay ng Ebanghelyo. Si Maria ang unang nanampalataya kay Jesus kaya naganap ang una niyang himala sa kasalan sa Cana, Galilea nang mamagitan si Maria na tulungan ang mga bagong kasal na naubusan ng alak. Nanalig si Maria kay Jesus kaya inutusan niya ang mga tagapag-silbi noon na gawin ano mang sabihin ni Jesus. Higit sa lahat, si Maria ang unang nanampalataya na muling mabubuhay si Jesus kaya sa kanya rin unang nagpakita ang Panginoon noong Pasko ng Pagkabuhay.

Sa lahat ng ito, itinuturo sa atin ng Mahal na Birheng Maria ang kahalagahan ng kaisahan o union kay Jesus sa pamamagitan ng matalik na ugnayan o intimacy sa Panginoon bilang kanyang kasama o companion sa misyon. Kaya kung tutuusin, si San Juan ay katulad din ni Maria sa pagiging ulirang alagad ni Jesus kaya naman tinagurian din siyang minamahal na alagad. At iyon din tayo sa paningin ng Panginoon!

Damahin natin ang tagpo doon sa krus. Pagmasdan ang marangal pa ring itsura ng Mahal na Birheng Maria sa gitna ng matinding hapis. Nakatindig siya (nakatayo) at hindi naglulupasay o nagwawala sa lapag. Buong-buo kanyang sarili tulad ni Jesus sa kabila ng matinding hapis.

Ang “Blue Madonna” na Mater Dolorosa (1616)ni Carlo Dolci. Mula sa Wikimedia Commons.

Ito ang pinakamagandang katotohanan sa tagpong ito: mahigit pa sa mga luha at hapis sa mukha ni Maria, hindi maikakaila ang kanyang pagiging ulirang alagad ni Jesus sa kanyang taimtim na pananalangin. Pagmasdan na walang ibang ginagawa marahil doon ang Mahal na Ina maliban sa pagdarasal. Tingnan kung paanong magkaisa silang mag-ina sa hirap at dusa maging sa pag-asa at pananalangin kaya naman sila rin unang nagkita sa luwalhati ng muling pagkabuhay!

Sikapin natin ngayong panahon ng Kuwaresma at Semana Santa na muling malinang ating buhay panalangin upang katulad ng Mahal na Birheng Maria, magkaroon tayo ng kaisahan o komunyon kay Jesus na kung saan hindi lamang tayo nag-uusal ng dasal sa bibig kungdi namumuhay at nananahan kay Kristo. Tantuin nating mabuti na ang Dapat pagtayo ni Maria doon sa paanan ng krus ni Jesus ay hindi basta-basta lamang nangyari; ito ay bunga ng matalik niyang pakikipag-ugnayan at pagsunod kay Jesus na dinalisay ng buhay panalangin. Madalas tayo mga tao ngayon naisipan lang magdasal at magsimba kung mayroong problema.

Buong buhay ng Birheng Maria ay ginugol niya sa pagdarasal kaya noong bumaba ang Espiritu Santo noong Pentekostes, naroon din siyang nagdarasal kasama ng mga alagad ni Jesus. Si Maria ang pinakamagandang paalala pangalawa kay Jesus na ang pagiging alagad ay nagsisimula at nakabatay sa buhay ng panalangin, ng kaisahan sa Diyos kung kayat bawat pasya, bawat kilos natin ay bunga ng pagdarasal at kaisahan kay Kristo Jesus!

Manalangin tayo:

Panginoong Jesus,
tulungan mo kaming maging
katulad ng iyong Ina,
ang Mahal na Birheng Maria
sa pagiging iyong ulirang alagad;
O Birheng Maria,
ipanalangin mo kaming iyong mga anak
lalo na kaming mga pari na dapat
sana ay katulad ng minamahal na alagad
na nakababad, nakalublob sa
buhay panalangin;
nawa katulad mo at ni San Juan,
manindigan kami kasama ng
maraming nahaharap sa mga
pagsubok at pagdurusa;
nawa masamahan namin ang
marami pang iba nagtitiis ng mag-isa,
walang kasama.
Amen.

Krus ang pintuan sa langit

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-21 ng Marso 2024
Ikalawang Huling Wika ni Jesus sa Krus
Larawan kuha ng may-akda sa Mirador Jesuit Retreat House sa Baguio City, Agosto 2023.

Ang ikalawang wika ni Jesus sa Krus:

Tinuya siya ng isa sa mga salaring nakabitin, at ang sabi, “Hindi ba ikaw ang Mesias? Iligtas mo ang iyong sarili, pati na kami!” Ngunit pinagsabihan siya ng kanyang kasama, “Hindi ka ba natatakot sa Diyos? Ikaw may pinarurusahang tulad niya! Matuwid lamang na tayo’y parusahan nang ganito dahil sa ating mga ginawa; ngunit ang taong ito’y walang ginawang masama.” At sinabi niya, “JESUS ALALAHANIN MO AKO KAPAG NAGHAHARI KA NA.” Sumagot si Jesus, “SINASABI KO SA IYO: NGAYON DI’Y ISASAMA KITA SA PARAISO.”

Lukas 23:39-43

Muli ay ating namnamin ikalawang wika ni Jesus doon sa Krus pagkapako sa kanya. Nauna niyang sinambit ay kapatawaran; ngayon naman kanya itong sinundan ng pangako ng langit o paraiso.

At iyon ay agad-agad na, ora mismo! Wika nga ng mga bata, “now na”! Hindi mamaya pagkamatay nila ni Jesus o sa Linggo sa kanyang pagkabuhay. Malinaw na sinabi ni Jesus kay Dimas, “SINASABI KO SA IYO: NGAYON DI’Y ISASAMA KITA SA PARAISO.”

Tantuin ninyo mga ginigiliw ko na sa ebanghelyo ayon kay San Lukas, namutawi lamang sa mga labi ni Jesus ang pangakong ito ng paraiso noong siya ay nakabayubay sa krus at hirap na hirap. Wala siyang pinangakuan ng langit nang siya ay malaya at malakas na nakakagalaw, naglilibot at nangangaral.

Alalaong-baga, pumapasok tayo sa langit kasama si Jesus sa sandaling kasama din niya tayong nagtitiis, nagdurusa, nagpapakasakit dahil sa pagmamahal doon sa Krus!

Ang krus ang pintuan papasok sa langit o paraiso.

Madalas naiisip natin kapag nabanggit o narinig ang katagang langit at paraiso ay kagalakan, kawalan ng hirap at dusa. Basta masarap at maayos sa pakiramdam, langit iyon sa atin. Kaya mga addict noon at ngayon kapag sila ay sabog at nasa good trip, iyon ay “heaven” dahil wala silang nadaramang problema at hirap sa buhay.

Larawan kuha ng may akda, 2023.

Kaya hindi rin kataka-taka na ang gamot nating laging binibili ay pain killer – konting sakit ng ulo o kasu-kasuan, naka-Alaxan kaagad. Noong dati ay mayroong shampoo na “no more tears” dahil walang hilam sa mata.

Gayon ang pananaw natin sa langit. At tumpak naman iyon kaya nga sa pagbabasbas ng labi ng mga yumao, dinarasal ng pari, “Sa paraiso magkikitang muli tayo. Samahan ka ng mga Santo, kahit mayroong nauuna, tayo rin ay magsasama-sama upang lagi tayong lumigaya sa piling ng Diyos Ama. Amen.”

Nagmula ang salitang paraiso sa katagang paradiso na tumutukoy sa kaloob-loobang silid ng hari ng Persia (Iran ngayon) kung saan tanging mga pinagkakatiwalaang tao lamang ang maaring makapasok kasama ang royal family. Kaya nang isalin sa wikang Griyego ang mga aklat ng Bibliya, hiniram ang katagang paradiso ng mga taga-Persia at naging paraiso upang tukuyin ang langit na tahanan ng Diyos na higit pa sa sino mang hari sa mundo.

Ngunit, katulad ng silid na paradiso ng hari ng Persia, hindi lahat ay basta-basta na lamang makakapasok ng paraiso. Alalahanin nang magkasala sina Eba at Adan, pinalayas sila ng Diyos at mula noon ay nasara ang paraiso; muli itong nabuksan kay Kristo nang sagipin niya tayo doon sa krus na nagbunga sa pagwawalang-sala sa ating mga makasalanan. Dahil sa krus ni Jesus, tayo ay naging karapat-dapat patuluyin sa paraiso. Sa tuwing ating tinatanggap ang krus ni Kristo, tayo ay nagiging tapat sa Diyos sa pamamagitan ng pagmamahal at paglilingkod sa kapwa. Noon din tayo pumapasok ng paraiso.

Sa panahong ito na wala nang hanap ang karamihan kungdi sarap at kaluguran, ipinaaalala sa atin ni Jesus sa ikalawang wika na ibig niya tayong makapiling ngayon din sa paraiso kung tayo ay mananatiling kasama niya sa pagtitiis at pagpapakasakit sa ngalan ng pag-ibig sa Diyos at kapwa.

Sa panahong ito na dinidiyos masyado ang katawan at sarili upang maging malusog, malakas at kung maari ay manatiling bata at mura ang edad, pinapaalala ni Jesus sa kanyang ikalawang huling wika sa krus na sino mang nasa banig ng karamdaman pati na yaong mayroong kapansanan ay unti-unti na ring pumapasok ng langit ngayon din sa kanilang tinitiis na hirap at sakit.

Sa panahong ito na lahat ay pinadadali at hanggat maari iniiwasan ano mang hirap at dusa, pinapaalala ni Jesus sa kanyang ikalawang huling wika na sa ating pagsusumakit sa maraming tiisin at pasanin sa buhay na ito, noon din tayo pumapasok sa paraiso kahit na kadalasan ito ay nagtatagal sa paghihintay.

Larawan kuha ng may-akda, 2018.

Noong pandemic, natutunan natin na hindi lahat ng tinuturing ng mundo na negatibo ay masama kasi noong mga panahong iyon, iisa ating dasal tuwing tayo ay sasailalim ng COVID test na sana ay “negative” tayo, hindi ba? Noon natutunan natin yung negative ay positive. At iyon mismo ang kahulugan ng krus ni Kristo!

Para sa atin, ano mang mahirap, masakit tulad ng krus ay negatibo ngunit kung tutuusin, ang krus ay hugis positibo o “plus sign” (+) at hindi minus (-); kaya, ano mang hirap at pagtitiis sinasagisag ng krus ay mabuti dahil hindi ito nakakabawas bagkus nakapagdaragdag sa ating pagkatao na naghahatid sa atin sa kaganapan at paglago. Sa suma total, eka nga, sa paraiso!

Ang mga tiisin at pagsubok sa buhay ang nagpapatibay at nagpapabuti sa atin upang maging karapat-dapat makapasok sa paraiso at makapanahan ang Haring magpakailanman – ngayon din, ora mismo, now na!

Kaya, manalangin tayo:

Panginoong Jesus,
bago pa man dumating
lahat nitong aming tiisin
at pasanin sa buhay,
nauna ka sa aming
nagtiis at nagpasan
ng krus noong Biyernes Santo;
nauna kang nagpakasakit
at namatay noon sa Krus
dahil sa pagmamahal sa amin;
kaya, patatagin mo ako sa aking
katapatan at pananampalataya
sa Iyo upang manatiling kaisa mo
sa krus ng kalbaryo ng buhay
upang ngayon din
Ikaw ay aking makapiling,
makasama sa Paraiso.
Amen.

Ang kasalanang hindi natin alam

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-20 ng Marso 2024
Unang Huling Wika ni Jesus sa Krus
Larawan kuha ng may-akda, 2019.

Ang Unang Wika ni Jesus:

Nang dumating sila sa dakong tinatawag na Bungo, ipinako nila sa krus si Jesus. Ipinako rin ang dalawang salarin, isa sa gawing kanan at isa sa gawing kaliwa. Sinabi ni Jesus, “Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa.” At nagsapalaran sila upang malaman kung alin sa kanyang kasuutan ang mapupunta sa isa’t isa.

Lukas 23:33-34

Kay sarap isipin at namnamin na ang kauna-unahang mga salita na sinabi ni Jesus nang ipako siya ay krus ay ang kapatawaran sa ating mga kasalanan. Hindi lamang doon sa mga mismong nagpako sa kanya sa krus kungdi sa ating lahat ngayon na patuloy pa rin siyang ipinapako sa krus “sapagkat hindi natin nalalaman ating ginagawa.”

Ano nga ba iyong sinasabi ni Jesus na patawarin “sapagkat hindi nila nalalaman kanilang ginagawa”?

Sa kaisipan ng mga Judio, ang “malaman” ay hindi lamang matanto ng kaisipan ano mang data o impormasyon kungdi galaw ng puso at kalooban na pumasok sa pakikipag-ugnayan. Ang malaman ay magkaroon ng ugnayan bilang kapwa-tao sa isa’t isa.

Nang sabihin ni Jesus na “Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa”, ipinaaalala din niya sa ating lahat ang katotohanang dapat malaman natin na tayo ay magkakapatid sa kanya, iisang pamilya sa Diyos na ating Ama.

Sa tuwing sinisira natin ang ating mga ugnayan bilang magkakapatid, sa kada pagbale-wala natin sa bawat tao na tinuturing bilang kasangkapan at gamit para sa sariling kaluguran at kapakinabangan ng walang pag-galang at pagmamahal, doon tayo nagkakasala dahil pinuputol natin ating mga ugnayan.

Madalas, iyan ang hindi natin alam kapag ating inaabuso ating tungkulin at kapangyarihan na dapat ay pangalagaan kapakanan lalo ng mga maliliit at mahihina.

Nagkakasala tayo at hindi natin alam ating ginagawa kapag ating nilalapastangan ating mga magulang lalo na kapag matanda na at mahina o hindi makarinig; kapag sinasaktan ating mga kapatid sa masasakit na pananalita at ating pilit ibinababa kanilang pagkatao.

Larawan kuha nina Teresa at Luis sa Pexels.com

Hindi rin natin alam ating ginagawa sa tuwing tayo ay sumisira sa pangakong magmahal sa asawa at kasintahan, kapag tayo ay nagtataksil o nagbubunyag ng sikretong ipinagkatiwala sa atin at tayo ay nagiging plastik sa harap ng iba.

Pinakamasaklap sa mga hindi natin nalalaman ating ginagawang masama ay kapag nawalan tayo ng pag-asa at kumpiyansa sa mga mahal natin sa buhay kaya sila ay atin pinababayaan, ni hindi pinapansin o bigyang-halaga dahil sa paniwalang hindi na sila magbabago pa ng ugali o hindi na gagaling pa sa kanilang sakit at karamdaman lalo na kung matanda na at malapit nang mamatay.

Ngayong mga Mahal na Araw, isipin natin mga tao na ating nasaktan sa ating salita man o gawa dahil ating nalimutan o kinalimutan ituring kapatid at kapwa.

Sinu-sino din ang mga tao na nagpapasakit sa ating kalooban dahil hindi nalalaman kanilang ginagawa? Manalangin tayo:

Ipagpatawad po ninyo,
Panginoong Jesus
aking pagpapako sa iyo muli sa krus
sa tuwing hindi ko nalalaman
aking ginagawa,
kapag aking nililimot at tinatalikuran
itong pangunahing katotohanan
na igalang at mahalin bawat kapwa;
ipinapanalangin ko sa Iyong habag at awa
mga tao na aking sinaktan at tinalikuran
lalo na yaong mga binigay mo sa akin
tulad ng aking pamilya at kaibigan
at mga dapat pangalagaan;
ipinapanalangin ko rin sa Iyo,
O Jesus, yaong mga nanakit sa aking
damdamin, tumapak at yumurak
sa aking pagkatao na hanggang ngayon
aking pa ring ibig paghigantihan.
Panginoong Jesus,
huwag ko nawa malimutan
na kami ay magkakapatid,
magkakaugnay
sa iisang Ama
na siyang sinasagisag
ng Iyong Krus na Banal.
Amen.

Silent connection. And disconnection.

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Solemnity of St. Joseph, Spouse of the BVM, 19 March 2024
2 Samuel 7:4-5, 12-14, 16 ><}}}*> Romans 4:13, 16-18, 22 ><}}}*> Matthew 1:16, 18-21, 24
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2023.
How lovely,
O God our Father
that after reflecting yesterday on
connections and reconnecting,*
we celebrate today the Solemnity of
St. Joseph, the most chaste spouse
of the Blessed Virgin Mary
who gave the name Jesus to your Son
in fulfillment of your promise to David;
always regarded not only as chaste but
most of all with gifted with the virtue of silence
the world needs so badly these days,
St. Joseph witnessed in his holy life
that it is in silence when we make
the strongest connections with
one's self,
with others,
and with you, O God
because silence is the domain of trust;
The most trusting people
like St. Joseph
are also the most trusting.

Joseph her husband, since he was a righteous man, yet unwilling to expose her to shame, decided to divorce her quietly. Such was his intention when, behold, the angel of the Lord appeared to him in a dream…

Matthew 1:19-20
In this world 
so filled with many voices
including those spoken by machines and robots
that compete for our attention,
the more we have become fearful
of silence because we are afraid of the truth!

To be silent is to be truthful
like St. Joseph who embraced
and welcomed the whole truth,
Jesus Christ;
grant us the same grace, Lord,
you gave St. Joseph to silently
in face and embrace the truth
that can be discomforting
especially when it it is contrary
to our plans and desires;
let us not hide in silence
our festering anger that
sooner or later may explode
that could scatter all our
plans and relationships.
Amen.

St. Joseph,
pray for us!
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2023.

*See (https://lordmychef.com/2024/03/18/re-con-nect/)

Re-con-nect

Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 18 March 2024
A sweet Sunday reconnecting with my former students, Karen and Kweenie.

Had a very wonderful impromptu get together this Sunday with two former students from our girls’ high school in Malolos. But more than having a blast from 25 years we have known one another because Karen had been my student since her elementary school way back in 1998, it was for me a wonderful reconnection as Kweenie noted on our way home after our long lunch.

Reconnection.

The word remained in my mind last night until today as I began my annual personal retreat just before my 59th birthday on Friday. When Karen brought up the idea of having lunch just to see each other, I felt it was more than a coincidence but part of God’s plan for my retreat, which is essentially, a reconnection of the highest order.

And here are my random thoughts on reconnecting before my vacation with the Lord starts tonight.

Photo by author, Baguio City, 12 July 2023.
Connect.
From the Latin words, "con" for "with"
and "nectere" or "to bind",
to connect is to bind together;
to fuse, to make as one.
To unite.
Opposite of being connected
is to be separated.
To be alone.
To be apart.
Photo by Dra. Mylene A. Santos, MD, in France, 2022.
God designed nature to be connected:
animal species gather together
as herds and schools and flocks
everywhere while flowers bloom
facing the sun and other plants
as twigs and vines extend so that they
cover everything while trees though
standing apart reach out to other
trees with their tops always bending
towards another tree.
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2023.
How unfortunate 
that we humans
who were ironically
the only ones created in God's
"image and likeness"
are the ones who tend to separate
always
from God and one another -
beginning with one's self;
many times in our many "connections"
when we spread ourselves so much
as being scattered,
we get disconnected with
self,
others,
and God.

Wherever there is disconnection,
there is also sin when connections
are severed,
cut-off, and destroyed.
Photo from en.wikipedia.org, “Creation of Adam” by Michaelangelo at the Sistine Chapel, the Vatican.
God is the most vital of all
of our connections; He is in fact
THE connection because
He is our life;
to be separated from Him
means sickness or death,
even damnation as in hell;
that is why Jesus came
so that we may reconnect
with God,
with self,
and with others.
Photo by author in Baras, Rizal, January 2021.
To be connected,
to reconnect is to be whole
again;
getting connected
happens when there is
acceptance of being separated,
when we are humble enough
to say sorry with those
connections we have
abused or taken for granted,
neglected and rejected;
reconnection happens
when we realize that
everything -
time,
place,
people,
and God
are interconnected
as one
big whole
that no matter how small
we may be in this vast universe,
we matter.
That's when we find
meaning and purpose
and direction;
not far from that,
we find and experience
fullness
amid the
many brokenness.

Lord Jesus,
keep me connected
with you,
with others,
and with my very self.
Amen.
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 18 March 2024.

“Is It You?” by Lee Ritenour (1981)

The Lord Is My Chef Sunday Music by Fr. Nicanor F. Lalog II, 17 March 2024
Photo by Paco Montoya on Pexels.com

It is the final Sunday in Lent as we enter its final week with temperatures soaring into the 30’s as we get into the heat of summer in the country. To soothe us in our Sunday feature, we have chosen Lee Ritenour’s classic smooth jazz Is It You? from his 1981 album Rit.

An American jazz-guitarist, Ritenour is considered as one of the great movers in the jazz scene since the late 1960’s until now, being a part of so many groups and individual musicians in producing great music and tunes that unknown to many of us have were surely delighted and even uplifted.

Is It You? is one of those music by Ritenour with Eric Tagg doing the vocals as well as co-writing it along with Bill Champlin.

So characteristic of Ritenour’s jazz experiments fusing it with rock and pop, Is It You? speaks of a man’s feelings of doubts amid strong convictions of being ready to love a woman he is asking if she too is ready; hence, the question, Is It You?

Someone’s just outside, knocking at my door
A stranger, somebody unknown
Someone’s in my dreams, can’t get it off my mind, yeah
I’m tired of being alone
Someone’s trying to find an easy way inside
Come on, I’m right here at home, right at home
Is it you?
Is it you?
Is it you?
Is it you, you, you?
Who’s that deep inside me, sneaking around my heart?
Are you somebody in love?
Show me what you’re doing and tell me who you are
Hey, I’m ready for love, for love
Is it you?
Is it you?
Is it you?
Is it you, you, you?
If it’s you, come out in the open
You don’t need to hide your love
If it’s you, you know I’m hoping
‘Cause it’s way too late to run away
Don’t run away from love, my love
Is it you?
Photo of a convolvulus tricolor from BBC Gardeners World Magazine.

Many times we felt that way too that despite the uncertainties we feel, there is that strong thrust from within to dare step forward and make the move to find out like Ritenour if is it you?

In some ways, it must have been the feeling too of those Greek converts in Jerusalem that Palm Sunday who asked Philip if they could see Jesus. They too had that strong feeling towards Jesus after hearing the many good things about himself, his teachings and his miracles. When they said they wanted to see Jesus, it was more than seeing him literally because the Lord was never in hiding. The Greeks, like us and Ritenour in his song, were seeking something more, something deeper, something about faith (https://lordmychef.com/2024/03/16/lent-is-believing-in-order-to-see-jesus/).

There lies the beauty of life, of following Jesus: while the world tells us that to see is to believe, Jesus tells us that to believe so we would see; the world tells us to enjoy life without inhibitions one’s enjoyment, Jesus tells us that it is in dying that we truly live.

Both happens when we dare to ask, when we dare to step forward and take the plunge, of giving one’s self in love. To ask of seeing Jesus, of seeing somebody special, of asking if is it you is also believing in him or the other person.

Believe. And you shall see that indeed, it is you, Jesus!

Here is Lee Ritenour with Eric Tagg.

From Youtube.com

Lent is believing to see Jesus

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Fifth Sunday in Lent-B, 17 March 2024
Jeremiah 31:31-34 + Hebrews 5:7-9 + John 12:20-33
From Google.com.

We now come to the penultimate Sunday of Lent before entering the Holy Week on Palm Sunday as we listened to the final installment of John’s narration of Jesus Christ’s final six days in Jerusalem before his Passion, Death, and Resurrection.

Our gospel today is actually set on Palm Sunday when Jesus triumphantly entered Jerusalem.

Some Greeks who had come up to worship at the Passover Feast came to Philip, who was from Bethsaida in Galilee, and asked him, “Sir, we would like to see Jesus.” Philip went and told Andrew; then Andrew and Philip went and told Jesus. Jesus answered them, “The hour has come for the Son of Man to be glorified. Amen, amen, I say to you, unless a grain of wheat falls to the ground and dies, it remains just a grain of wheat; but if it dies, it produces much fruit. Whoever loves his life loses it, and whoever hates his life in this world will preserve it for eternal life. Whoever serves me must follow me, and where I am, there also will my servant be. The Father will honor whoever serves me.

John 12:20-26
Praying at the wailing wall of Jerusalem, May 2019.

As we have been telling you, John’s gospel teems with many symbolisms and hidden meanings in the way he narrated events and scenes like when those Greeks asked Philip and Andrew to see Jesus.

If they simply wanted to catch a glimpse of Jesus, they could have easily satisfied themselves because Jesus never hid at that time. He had just entered Jerusalem, so warmly welcomed by the people, even by those Greeks perhaps. Most likely, they must have heard many things about Jesus that they wanted to go farther in requesting to see him. Hence, it was more than a request to have an audience with Jesus but something about their faith in him as they were pagans converted to Judaism.

We have to remember here that John used the verb “to see” to also mean “to believe” in his gospel account like when he narrated on Easter morning how Peter and the “other disciple” ran to the empty tomb “and he saw and believed” (Jn.20:8).

Keeping that detail on Easter morning at the empty tomb, we now understand why John never told us if Jesus met at all the Greeks requesting to see him because to see and believe Jesus is to accept and embrace wholly his Passion and Death on the Cross. This is why John jumped into Christ’s monologue upon being told by Philip and Andrew on the Greeks’ request.

Photo by author, 2018.

What a beauty we have here because we are those Greek converts too, constantly searching, seeking to go farther in our faith in Jesus despite our sins. As we get older and mature, we realize how our days are numbered, that we will definitely die someday and meet God.

Lately I have been thinking why do we really have to be happy on our birthday – much less why greet celebrators a happy birthday when in fact every birthday is a step closer to death, is it not? I am not being morbid but it is the truest matter of fact in life. Life is a lifelong process of preparation for death. What comes next when we age? Death.

However, our faith in Jesus tells us it is not simply death as an end but a blessed death that leads to fullness in life, literally and figuratively speaking.

That is where the beauty of Christ’s parable of the grain of wheat lies, “Amen, amen, I say to you, unless a grain of wheat falls to the ground and dies, it remains just a grain of wheat; but if it dies, it produces much fruit.”

We do not simply die in the end or even in the in-betweens of life through those failures and losses, defeats and wrong moves. We get better in life as we forge on.

It is the undeniable truth written in our hearts as God told Jeremiah in the first reading, that we are God’s, we solely belong to him no matter how hard we try to flee from him and disobey him in our sins, he would always find us even if we get lost. St. Augustine said it so well, “You have made us for yourself, O Lord, and our heart is restless until it rests in you.”

There is always that inner longing for God our Creator and End. That is why God sent us Jesus his Son as the author of the Letter to the Hebrews explained in the second reading so that through all our darkness and confusions, sufferings and trials, especially in those daily deaths that weaken us in our desire to search and follow him we may still find to have the strength and courage to forge on in wanting to see him by being with him where he is always – at the Cross.

Photo by author, 2018.

This is the grace of this fifth Sunday in Lent: we believe so we may see, we die in order to live. Both believing and dying in order to see and to live are grace from God freely given to us even if we are not worthy at all.

The world tells us always that to see is to believe but Christ tells us that first we must believe so that we would see; it is the same thing with living – die to one’s self in order to live fully because “whoever loves his life loses it.”

When we read or watch the news, many times we feel so exasperated and hopeless with the world. Imagine a resort right in a natural wonder there in the Chocolate Hills of Bohol? Or, land developers covering swamps without any considerations for others and the environment? Or, the mess and wastage happening in our offices, schools and homes? Do not forget us your priests living far from witnessing Christ in charity and service?

It’s a crazy world! And in all these abuses, the more we have become empty and lost that is why in the process, more and more of us never stop to believe and see, to hope and pray like those Greek converts seeking Jesus, for only in him we find rest and peace. Let us pray:

Lord Jesus Christ,
many times I really do not know
where I am going;
I cannot see
the road ahead of me
while many times
I wonder if I am really
following you and doing your will;
but at least, Jesus,
I am sure it is still you
whom I wish to see,
it is you I always desire
even if many times
it does not show
because this time
I am sure
you alone
is my God,
my life,
my fulfillment.
Therefore, like the psalmist,
"Create a clean heart for me,
O God, and a steadfast spirit
renew within me.
Cast me not out
from your presence,
and your Holy Spirit
take not from me"
(Psalm 51:12-13).
Amen.

Have a blessed week ahead, everyone!

From Google.com.

Lent is facing the Cross

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Friday in tbe Fourth Week of Lent, 15 March 2024
Wisdom 2:1, 12-22 ><}}}}*> + <*{{{{>< John 7:1-2, 10, 25-30
Photo by author, Theologate Chapel of the Immaculate Conception Major Seminary, Guiguinto, Bulacan, November 2020.
Loving Father,
as we come closer
to the final week of Lent,
the Cross of Christ gets clearer;
preparing for Easter
is facing and approaching,
embracing and owning
the Cross of Christ;
hence, grant us the courage
and strength to continue this journey
in Jesus with his Cross:

The wicked said among themselves, thinking not aright: “Let us beset the just one, because he is obnoxious to us; he sets himself against our doings, reproaches us for transgressions of the law and charges us with violations of our training… Let us see whether his words be true; let us find out what will happen to him… Let us condemn him to a shameful death; for according to his own words, God will take care of him.”

Wisdom 2:1, 12, 17, 20
Like Jesus,
let us overcome our fears
and continue to come to you,
to speak your words,
to do your works
amid the many people
"blinded by wickedness";
indeed, life is a daily Lent,
a passing over from every trial
because you are, O Lord,
"close to the brokenhearted."
Amen.