Lord My Chef Daily Recipe for the Soul, 04 August 2025 Monday, Memorial of St. John Baptiste Marie Vianney, Priest Numbers 11:4-15 <*((((>< + ><))))*> Matthew 14:13-21
I have not been to France nor do I know French but while searching for images of St. John Marie Vianney, I found this from the French website, https://www.notrehistoireavecmarie.com/; it is perhaps the depiction of the new pastor speaking to the young Antoine whom he asked for directions to Ars.
On this feast of our Patron Saint, John Baptiste Marie Vianney, I praise and thank you dear Jesus for the gift of vocation to the priesthood; thank you for calling me to become your priest; thank you for the courage and strength to accept your call; most of all, thank you for your patience in me despite my repeated sins and failures as your priest.
Onn this feast of our Patron Saint, John Baptiste Marie Vianney, I pray to you Lord Jesus our Eternal Priest to give me a big heart, a heart so wide to welcome everyone and life's many challenges.
When Jesus heard of death of John the Baptist, he withdrew in a boat to a deserted place by himself. the crowds heard of this and followed him on for from their towns. When he disembarked and saw the vast crowd, his heart was moved with pity for them, and he cured their sick (Matthew 14:13-14).
O Jesus, only a heart so wide like yours can take those kind of "beatings" - to withdraw in silence, perhaps cry in silence, to be hurting alone with the pain of the suffering and death of a brother in ministry; you bore all our pains and went straight to the Father to find solace and strength for the terrible news nobody else would really feel nor understand; make me a good, loving brother to other priests, Jesus; on the other hand, despite your grief and sadness, you did not drive away the crowd so eager to have you in feeding them with your words and teachings, in healing their sick notwithstanding the pains you have in the death of John the Baptist; where did you get that kind of immense feeling of oneness with the crowd that when you saw them, your "heart was moved with pity for them" and cured their sick and eventually fed them not only with your words but with true bread!
That is why I pray for a bigger heart as your priest, Lord Jesus - a heart so big to willingly accept and bear every pain and hurt in your name because only a wounded heart like yours can truly sing of the joys and pains of living, of the sense and meaning of serving, of the healing power of your love.
Detail of a painting of the Sacred Heart of Jesus at Visitation Monastery, Marclaz, France from godongphoto / Shutterstock.
Forgive me, Jesus, when many times I feel like giving up, complaining to you like Moses in today's first reading, hurting deep inside when your people could not see and realize all the good things you have been doing for them; hence, I pray for a big heart to bear the pains and disappointments of your people even if they are not reasonable nor valid at all; most of all, give me a big heart, Lord, because according to St. John Baptiste Marie Vianney, "the priesthood is the love of the heart of Jesus." Amen.
St. John Baptiste Marie Vianney, Pray for us priests! Amen.
Fr. Nicanor F. Lalog II, Our Lady of Fatima University, Valenzuela City (lordmychef@gmail.com).
Lord My Chef Daily Recipe for the Soul, 25 July 2025 Friday, Feast of St. James the Greater, Apostle 2 Corinthians 4:7-15 <*{{{>< + ><}}}*> Matthew 20:20-28
Something struck me while praying the gospel for today’s feast of St. James the Greater – of how his mother approached Jesus with a request for him and his brother James “that these two sons of mine sit, one at your right and the other at your left, in your Kingdom” (Mt. 20:21).
It must be a very interesting company that Jesus had organized during his ministry composed not only of the Twelve and other disciples but most likely with so many others too that included their families like the mother of James and John believed to be the beloved disciple of Jesus. Traditionally known as Salome, their mom could easily be the patroness of “stage mothers” that abound most especially in the Philippines!
But kidding aside, it must be wonderful to tag along with them in following Jesus where everyone is welcomed. It is a journey not meant to cover distances and places but actually an inner journey inside one’s self that we shall see in the life of James the Greater. It is a journey that begins right here in our heart when we too, like James leave everything to follow Jesus.
For astonishment at the catch of fish they had made seized him and all those with him, and likewise James and John, the sons of Zebedee, who were partners of Simon. Jesus said to Simon, “Do not be afraid; from now on you will be catching men.” When they brought their boats to the shore, they left everything and followed him (Luke 5:9-11).
Photo by author, San Juan, La Union, 26 July 2023.
It must have been difficult for James to leave everything including their father Zebedee and follow Jesus. See that in the description by Luke of their call by Jesus, James and John as well as the brothers Simon and Andrew were all “rich kids” with their own fishing boats with hired men as workers at that time!
Clearly, money was not a problem with James and his buddies; however, one thing was missing in them – meaning and direction in life which they found in Jesus while listening to his preaching and finally in that miraculous catch of fish. I have always felt that perhaps, Zebedee allowed his two sons to leave him and their business for the same reasons so that they mature in life and be more responsible. We find this trace of attitudes or sense of entitlement in the brothers James and John when they asked Jesus to rain fire upon a Samaritan village that have refused them passage on their way to Jerusalem (Lk.9:54-56). Hence, Jesus named them as Boanerges for “sons of thunder” (Mk.3:17) due to their temperament.
In following Jesus, James had to learn the hard way the process of formation and transformation in Jesus that began in his heart. All along their journey from the shores of Galilee to Jerusalem, James remained by the side of Jesus Christ, probably unaware of that inner journey taking place right inside his heart to truly become a part of God’s Kingdom by sharing in the Lord’s Passion, Death and Resurrection. He had seen and experienced along with the other Apostles the great powers of Jesus not only in preaching but most especially in calming the storms, walking on sea, exorcising evil spirits, healing all kinds of sickness, and even raising to life some who have died.
Most of all, James was privileged to have witnessed along with his brother John and Peter the two important stops in Jesus Christ’s journey to the Calvary: first, on Mount Tabor for the Transfiguration and second, at Gethsemane for the agony in the garden. In both events in the life of our Lord, James was a privileged witness of his coming glory and then of his passion and death. Our gospel today on his Feast is sandwiched between these two major events of the Transfiguration and Agony in the Garden as this is set shortly before Palm Sunday when Jesus entered Jerusalem that led to his sacred pasch.
Jesus said in reply, “You do not know what you are asking. Can you drink the chalice that I am going to drink?” They said to him, “We can.” He replied, “My chalice you will indeed drink, but to sit at my right and at my left, this is not mine to give but if for those for whom it has been prepared by my Father.” When the ten heard this, they became indignant of the two brothers. But Jesus summoned them and said, “You know that the rulers of the Gentiles lord it over them, and the great ones make their authority over them felt. But it shall not be also among you. Rather, whoever wishes to be great among you shall be your servant; whoever wishes to be first among you shall be your slave. Just so, the Son of Man did not come to be served but to serve and to give is life as a ransom for many” (Matthew 20:22-28).
Painting by El Greco, “Pentecostes” (1597) from commons.wikimedia.org.
It would only be after Easter and the Pentecost when all these major stops in James’ personal journey with Christ would become clear to him and the other Apostles. Eventually, he became the first Apostle to be martyred as Bishop of Jerusalem during the persecution by King Herod of Agrippa in 40 AD (Acts 12:1-2), fulfilling Christ’s words to him that he would indeed “drink from his chalice” to be with him in his Kingdom.
A thousand years later, devotion to James the Greater would spread far and wide in Spain after relics of his body were discovered in Santiago de Compostela. It is one of the world’s oldest and most popular pilgrimage site known as the Camino de Santiago de Compostela (the way of St. James).
Every year, pilgrims from all over the world do the camino from various points of Europe to the Cathedral of Santiago de Compostela where the Apostle’s body is buried as a spiritual hike or retreat and journey for spiritual growth.
Like James the Greater, the camino is more than the kilometers or miles covered but the journey within one’s self that leads to deeper faith in Christ by living out his gospel as portrayed in its marker and symbols of a staff and scroll of the gospel proclaimed by the Apostle .
A marker along the camino de Santiago de Compostela.
It is my fervent prayer that some day I will be able to do a camino de Santiago de Compostela but for the mean time, we strive to continue in following the steps of James the Greater in making that inner journey within one’s self, beginning in our heart by leaving our “boats” of security to remain always at the side of Christ even if he has to smoothen our rough edges as a person and cleanse us of our sins that prevent us in drinking his chalice to be one in his Kingdom. The key is to serve, not to be served as Jesus insisted.
Sometimes in life, we just have to make “sakay” as we used to say as in “sakay lang ng sakay” or “ride on, man, ride on” without really knowing where our trip would lead us.
James the Greater simply made “sakay” in Jesus without knowing Christ was already fulfilling his wish of “drinking from his chalice” which proved that, indeed, the longest journey in life is the distance between the mind and the heart (Dag Hammarskjold). Amen. Have a blessed weekend! Fr. Nicanor F. Lalog II, Our Lady of Fatima University, Valenzuela City (lordmychef@gmail.com).
*All photos from Camino de Santiago de Compostela courtesy of Fr. Jigs Sta. Rita.
Lord My Chef Daily Recipe, Fr. Nicanor F. Lalog II Solemnity of Sacred Heart, 27 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.
Nag-senior citizen ako noong Marso at masasabi ko na sa tanang buhay ko, itong 2025 ang pinaka-mainit at maalinsangang taon sa lahat. Mula pa man noong dati, gabi lang ako gumagamit ng aircon ngunit mula nitong Abril, maghapon na ako kung mag-aircon sa silid. Kung minsan nga ay pati electric fan binubuksan ko kapag gabi sa labis na init ng panahon nitong nagdaang tag-araw.
Hindi lamang minsan ko narinig ang maraming nagsabing parang “impierno” ang summer 2025 dahil para sa atin, sukdulan ang apoy sa impierno kaya napaka-init.
Subalit ayon kay Dante Alighierri, isang batikang makata ng Italya noong unang panahon na sumulat ng Divine Comedy, ang kailaliman daw ng impierno ay hindi naman pagka-init-init dahil sa apoy kungdi pagkalamig-lamig parang yelo!
Ayon sa kanyang tula na nobela, ang pinaka-masaklap aniya sa lahat ng kasalanan at kasamaan magagawa ng tao ay ang manlamig ang puso. Magkaroon ng “cold heart” sa Ingles hanggang sa mawalan na ng puso ang mga tao gaya ng sinasaad sa isa pang English expression na “heartless world.”
Larawan mula sa forbes.com 2018, fashion week sa New York.
Ang mga katagang ito na cold heart at heartless world ay mas mainam na huwag nang isalin sa ating sariling wika sapagkat mas mananamnam at mailalarawan natin ang kahulugan sa wikang Ingles kesa sabihing malamig na puso o daigdig na walang puso. Kapag sinabing cold heart o malamig na puso, ito ay patay na puso, walang buhay parang bangkay. O bato. Kapag ang mga tao ay naging ganito, mismo ang daidig ay wala na ring puso, walang pagmamahal, walang awa, walang malasakit, walang pakialam.
Gayon ang kahulugan ng puso para sa sangkatauhan – hindi lamang ito sumasagisag sa pag-ibig at pagmamahal kungdi sa buhay. Sa malasakit, sa kabutihan, maging sa kaalaman gaya ng sinasaad ng English expression na “to know by heart” na ibig sabihin ay makabisado, matandaan.
At paano natin tinatandaan ang mga bagay-bagay? Ito ay ating inire-record na mula sa dalawang kataga ng wikang Latin, re (uliting muli) at cord na mula sa cor o puso. Alalaong-baga, ang tandaan, ang memoryahin at kabisaduhin ay isapusong muli sapagkat dito sa ating puso natatago ang lahat-lahat ng ating alaala at kaalaman maging pakiramdam gaya ng kutob na nagsasaad ng pakiramdam at kaalaman na di maipaliwanag ngunit totoo.
Higit sa lahat, dito sa ating puso nananahan ang Diyos sa atin gaya ng sinasaad ng dokumento ng Vatican II sa makabagong mundo (Gaudium Spes). Kaya ngayong Dakilang Kapistahan ng Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, pinapaala sa atin ng pagdiriwang ito ang hiwaga ng katotohanan ng pag-ibig ng Diyos sa lahat ng tao sa lahat ng panahon.
Hindi tayo nabibigo sa ating pag-asa, sapagkat ang pag-ibig ng Diyos ay ibinuhos sa ating mga puso sa pamamagitan ng Espiritu Santo na ipinagkaloob sa atin. Sapagkat noong tayo’y mahihina pa, namatay si Cristo sa takdang panahon para sa mga makasalanan. Mahirap mangyaring ialay ninuman ang kanyang buhayn alang-alang sa isang mabuting tao. Ngunit ipinadama sa atin ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo ay makasalanan pa (Roma 5:5-8).
Gayon na lamang ang pagmamahal ng Diyos sa atin – hindi masukat gaya ng pahayag ni Jesus kay Nicodemo dahil ito ibinubuhos hindi inuunti-unti, hindi tinitingi. Binubuhos. Palaging marami ang pag-ibig na kanyang binibigay sa atin sapagkat napakalaki ng kanyang puso ni Jesus.
Lahat tayo kasya sa kanyang napakalaking Puso kaya tayo man ay inaanyayahan ni Jesus na lumusong at maglublob sa kanyang puso kung saan ang kanyang pag-ibig ay naghahanap sa nawawala at naliligaw; pag-ibig na umuunawa at umiintindi sa naguguluhan at nalilito; pag-ibig na palaging bukas at tumatanggap sa sino mang ibig manahan, tumahan kung umiiyak sa lungkot at hapis.
Ito ang Puso ni Jesus na sinasaad ng larawan ng isang Mabuting Pastol gaya ng propesiya ni Ezekiel sa Unang Pagbasa at mismong kinukuwento ni Jesus sa kanyang talinghaga sa ebanghelyo ngayon.
Makakapasok lamang tayo sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus kapag atin munang pinasok ating sariling puso kung saan mismo siya nananahan sa atin. Palagi nating sinasabi ang puso ang sentro ng ating katauhan at iyan ay totoo kasi nga doon din nananahan si Jesus.
Subalit dahil sa ating mga kasalanan, sa marami nating hilig at kagustuhan at sinusundang ibang diyus-diyosan, nawawala tayo sa puso ni Jesus dahil ang totoo, nawawala na rin ating puso. Ang pinaka-simpleng paliwanag ng kasalanan na aking ginagamit palagi ay ito: sin is a refusal to love.
Ang kasalanan ay pagtanggi na magmahal. Mula sa salitang ugat na sala na ibig sabihin ay sumala o magmintis o hindi magampanan dapat gampanan, ang kasalanan ay sumala sa iisang atas ni Jesus na magmahal. Sa tuwing hindi tayo nagmamahal, tayo ay nagkakasala. Kapag tayo ay nababad sa kasalanan, nagiging manhid tayo kaya di na tayo makaramdam ng iba at kapwa. ?Dito na manlalamig ang ating puso dahil tayo ay mahihiwalay na sa iba at kapwa, wala na tayong pakialam. Tayo ay napuputol at nag-iisa, hiwalay sa Diyos at kapwa, maging sa ating sariling katauhan kaya madalas ang mga makasalanan ay hindi makapagmahal kasi nga nawawala sa sarili.
At ganyan ang takbo ng daigdig ngayon, kanya-kanya, wala sa sarili tila baga bawat isa kaya lahat na lang dinaraan sa pera-pera. Ang lahat na lamang ay sinusukat, kinukuwenta, tinatantiya katulad ng algorithm sa social media kung saan nakukuha ang marami nating pattern sa buhay gaya ng mga hilig at gusto. Nagiging “commodity” na lamang ang tao ngayon, parang produkto at kasangkapan na ginagamit, binebenta at binibili.
Huwag nating hayaang magpatuloy na lamang ito na ang mundo ay manatiling materyal lamang – malamig at manhid, walang pakiramdam. Ibalik natin ang buhay, ang ating pagkatao na pakikibahagi sa buhay ng Diyos na nanahan dito sa ating puso. Gaya ng talinghaga ni Jesus, ang Diyos ay hindi isang observer na tagamasid o spectator na manonood lamang ng takbo ng ating buhay ng mga tao. Kaya sinugo ng Ama si Jesus sa atin sapagkat mula pa man noon ibig niyang makilahok sa buhay natin dangan lamang ay lagi natin siyang pinupuwera. Lalo ngayon sa makabagong panahon na pilit inaalis na ang Diyos sa buhay ng tao!
Larawan mula sa Pinterest.com.
Sa Sacred Heart ni Jesus, muling nabubuo ang tao sa kanyang sarili at ang sangkatauhan sapagkat ang pag-ibig niya ay pag-ibig na hinahanap ang mga sira at pira-piraso nating sarili upang makumpuni at mabuong muli. Ipinapaalala sa atin ng Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus ang pag-ibig ng Diyos ay hindi isang ideya lamang o dalumat na nakalutang sa alapaap kungdi nakatapak sa lupa – isang pag-ibig na aktibo, marubdob at matalik na nakikipag-ugnayan gaya ng ating mga naranasan noong tayo ay gulung-gulo, litong-lito, nawawala at halos wala nang saysay ang buhay. Buhaying muli ating mga puso upang maranasan tunay na kagandahan ng buhay ng tao, hindi ng robot o makina. Ating dasalin palagi:
O Jesus na mayroong maamo at mapagkumbabang Puso, Gawin Mong ang puso nami'y matulad sa Puso Mo! Amen.
Lord My Chef Daily Recipe by Fr. Nicanor F. Lalog II Sacred Heart Novena Day 4, 21 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.
Siguro napakanta kayo sa pamagat ng ating pagninilay ngayong araw na buhat sa 1992 hit ng yumaong si Bodjie Dasig at ng kanyang Law of Gravity na Sana Dalawa ang Puso Ko (ginawa din itong pelikula noong 1994 starring Dina Bonnevie, Alice Dixson at Rustom Padilla).
Usiginanga… kantahin nga natin:
Sana dalawa ang puso ko Hindi na sana nalilito kung sino sa inyo Sana dalawa ang puso ko Hindi na sana kailangan pang pumili sa inyo
Maraming naging bersiyon ang kantang iyon kasi nga bukod sa maganda ang tono, e talaga namang paborito ng maraming “nalilito” sa pag-ibig kungdi sa kungdi sa buhay mismo.
Subalit ang mabuting balita ngayong ikaapat na araw ng ating Nobenaryo sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus ay batid mismo ito ng Panginoon – ang ating kalituhan sa buhay na kanyang tinatalakay sa ebanghelyo ngayon.
“Walang makapagilingkod nang sabay sa dalawang panginoon sapagkat kapopootan niya ang isa at iibigin ang ikalawa, paglilingkuran nang tapat ang isa at hahamakin ang ikalawa. Hindi kayo makapaglilingkod ng sabay sa Diyos at sa kayamanan” (Mateo 6:24).
Larawan kuha ng may-akda, Sacred heart Novitiate, Marso 2024.
Ginamit na kataga sa English translation ng bahaging ito ng ebanghelyo ang orihinal na kataga na “mammon” – You cannot serve both God and mammon.
Kung tutuusin sabi ng mga dalubhasa sa bibliya, walang tiyak na translation ang “mammon” at naging pakahulugan na lang ang kayamanan at pera o salapi. Ayon sa kanila, malawak at kumplikado ang sinasaad ng “mammon” katulad ng ano mang labis (excess) at imbalance o kawalan ng balanse sa mga bagay-bagay na nagdudulot ng pagkakasakit at kawalan ng katarungan.
Alalaong-baga, ang “mammon” gaya ng ano mang labis at sobra ay nakakasama at nakakasira sa ating pagkatao. Maaring ituring ang pagkain at inumin o kahit anong bagay na mabuti ngunit sumasama kung sumosobra. Ang “mammon” ay ano mang bagay na nakaka-addict na ayaw na nating bitiwan hanggang sa malunod o malulong na tayo at malimutan natin ating sarili pati mga kapwa natin.
Totoo naman na kailangan natin ang pera upang makapag-aral, magkaroon ng damit at ng makakain ngunit kapag ito at iba pang mga bagay maging mga tao na ang ating pinapanginoon, ang mga ito ay nagiging mammon. At kung magkagayon, mas malamang na hindi malayo na tayo ay nagkakasala o namumuhay sa kasalanan. Kaya kailangang matukoy natin ang ating mga “mammon” bago maging huli ang lahat at masira na ating buhay sa kasalanan.
Larawan kuha ng may-akda, Sacred heart Novitiate, Marso 2024.
Gayon din naman, hindi pa rin sapat na matukoy lamang natin ang iba’t ibang “mammon” at mga kalabisan sa buhay natin. Mahalaga ring makita ang sitwasyon ng buhay ngayon na kung saan ang Diyos ay binabale-wala at ang mga turo ng Simbahan maging ano mang kabutihan ay pinagtatawanan.
Ito pinakamahirap sa ating panahon ngayon na namumuhay tayo sa gitna ng maraming makabagong teknolohiya na nagbubunsod ng mga kakaibang kamalayan at kaisipan kung saan ang lahat ay sinusukat na lamang sa pera at kapakinabangan. Hindi lamang nangingibabaw ang mga materyal na bagay at lahat ng uri ng “mammon” kungdi wala na rin ang Diyos sa usapan.
Tawag dito sa Ingles ay “dissonance” o mawala sa tono tulad ng sa musika. Hindi ba ganito ang buhay nating ngayon, wala sa tono?
Sa ating pagsisikap na mamuhay ayon sa ebanghelyo, lumago sa espirituwalidad at maging banal gaya ng panawagan ni Jesus sa ating lahat, kitang-kita at damang-dama natin na napaka-hirap nito. Palaging nakasalungat ating mga pahalagahan o values sa pinahahalagahan at patakaran ng mundo na ang gusto palagi ay maging mayaman at makapangyarihan, maging sikat at kilala, maging malaya sa maling paraan kayat ang panawagan ng marami ay diborsiyo at abortion, pati na rin same sex marriage.
13th Day Devotion sa Our Lady of Fatima University CAS Chapel, Agosto 2023.
Subukan mong ituro o magsalita ukol sa katapatan sa pag-aasawa, ang kamalian ng pakikipagtalik sa kapwa lalake o babae, ang karapatan ng mga sanggol sa sinapupunan at ikaw ay pagtatawanan, lalaitin at kukutyain habang pinagsasabihan ng lahat ng pangalan mula kosnerbatibo o makaluma, Pariseo, at nagmamalinis.
Balikan ating mga pagbasa nitong lumipas na isang linggo na ang mga paksa ay salungat sa gawi ng kasalukuyang daigdig tulad ng pagmamahal sa kaaway, pagiging bukas-palad, at pagdarasal tuwina.
Sa mundo ngayon, ang binibigyang halaga palagi ay kaginhawahan, kung ano ang madali at kalugod-lugod. Ultimo ang pagtanda ay tinitingnang kapintasan at sakit na kinatatakutan kaya lahat ay gustong manatiling bata.
Noon pa man ay napansin na ito ni San Pablo ngunit para sa kanya, walang saysay ang ipagyabang ating husay at galing bagkus dapat nating ikatuwa ang mga sakit at pagtitiis na pinagdaraanan sa ngalan ng Panginoon.
ganito ang kanyang (Panginoon) sagot, “Ang tulong ko ko’y sapat sa lahat ng pangangailangan mo; lalong nahahayag ang aking kapangyarihan kung ikaw ay mahina.” Kaya’t buong galak na ipagmamapuri ko ang aking kahinaan upang palakasin ako ng kapangyarihan ni Cristo. Dahil kay Cristo, walang halaga sa akin kung ako ma’y mahina, kutyain, pahirapan, usigin, at magtiis. Sapagkat kung kailan ako mahina, saka naman ako malakas (2Corinto 12:9-10).
Mismong ang Panginoong Jesus ito rin ang naranasan noong siya ay pumarito sa lupa. Hanggang sa Krus hindi siya tinantanan ng diablo sa panunukso, pilit na hinahati kanyang puso at kalooban upang talikuran ang Ama sa langit kasama na tayong mga tao.
Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 Marso 2025.
Subalit nanatiling matatag si Jesus. Ni minsan hindi niya naisip na sana dalawa ang kanyang puso sapagkat sa kanyang Kamahal-Mahalang Puso, iisa ang nanatiling tuon at laman.
Ngunit pagsumakitan ninyo nang higit sa lahat ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ipagkakaloob niya ang lahat ng kailangan ninyo (Mateo 6:33).
Nag-iisa lang ang ating puso dahil nag-iisa lamang tayo sa Puso ni Jesus. Bawat isa sa atin ay kanyang pinakamamahal.
Sa atin bang puso, si Jesus din ang ang pinaka-mamahal? O, nahahati na rin ang puso natin, namamangka sa dalawang ilog?
O Jesus na mayroong maamo at mapagkumbabang Puso, Gawin Mong ang puso nami'y matulad sa Puso Mo! Amen.
Lord My Chef Daily Recipe by Fr. Nicanor F. Lalog II Sacred Heart Novena Day 3, 20 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.
Kamangha-mangang pakinggan mga obserbasyon ng Panginoong Jesus sa maraming bagay sa ating buhay na nagpapatunay na taong-tao nga siya katulad natin. Nakatapak siya sa lupa at dama lahat ng ating karanasan at pinagdaraanan katulad nitong pahayag niya sa ebanghelyo sa araw na ito na muling tumugma sa ating pagnonobena sa Sacred Heart.
Sinabi ni Jesus, “Huwag kayong mag-impok ng mga kayamanan dito sa lupa; dito’y may naninirang tanga at kalawang at may nakakapasok na magnanakaw. Sa halip, impukin ninyo ay mga kayamanan sa langit; doo’y walang naninirang tanga at kalawang, at walang nakakapasok na magnanakaw. Sapagkat kung saan naroon ang inyong kayamanan, naroon din naman ang inyong puso” (Mateo 6:19-21).
Higit pa sa isang obserbasyon, inaanyayahan at hinahamon din tayo ngayon ni Jesus na suriing mabuti upang matapat nating maamin sa sarili kung saan nga ba nakatuon ang puso natin. Ano o sino nga ba ang ating tanging yaman o tunay na kayamanan sa buhay?
Hindi pa rin mabura sa aking isipan isang katotohanang tumambad sa akin nitong nakaraang Christmas party sa opisina kung saan noong parlor game na “bring me” ay tinanong ng emcee kung “ano ang una mong hinahanap pagkagising sa umaga?”
Sagot ko ay salamin upang mabasa ko ang oras subalit laking gulat ko na ang tumpak na sagot daw ay cellphone!
Nagsurvey ako sa elevator hanggang sa Misa noong hapon na iyon sa chapel maging noong Simbang Gabi sa parokya at ang sagot ng bayan – cellphone pa rin!
Naisip-isip ko, wala bang naghahanap ng tsinelas o kape o ng asawa o ng anak man lang pagkagising kungdi cellphone?
Paano na ang Diyos, may naghahanap pa ba sa kanya tuwing umaga? Siguro kapag mayroon na lang krisis o matinding pagsubok ang tao sa kanyang buhay. Ngunit kung sagana at maayos ang pamumuhay, mga materyal na bagay ating inaatupag marahil, lalo na ang cellphone at social media.
Pagmasdan kung paanong halos sambahin ng mga tao ngayon ang cellphone na pirming dala-dala hanggang sa loob ng simbahan o palikuran. Sa mga sasakyan at tahanan at kung saan-saan, nakakagulat makita lalo mga bata nakasubsob ang ulo sa cellphone. Ang malungkot, isa sa mga unang inaalam ng karamihan ngayon ay kung anong cellphone ang gamit mo dahil dito na sinusukat ang pagkatao lalo na kapag gamit mo ay iPhone 16 Pro-Max! May nagtatanong pa nga kung “fully paid” daw ba iyong Pro-Max?
At hindi biro ang halaga ng mga cellphone ngayon kaya nga para tayong mga baliw hindi lang sa pagbili nito kungdi sa labis na pagpapahalaga. Pagmasdan kapag nawawala ang cellphone nino man – hindi mapakali at parang kiti-kiti sa pagkapkap ng buong katawan at pag-aapuhap sa kapaligiran para matagpuan nawawalang cellphone. Kay saklap na katotohanan subalit halos lahat tayo ay guilty, your honor.
Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, 2015.
Sa ikatlong araw din na ito ng ating nobenaryo sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, tayo man ay kanyang inaanyayahan na maging malinaw at matalas ating mga mata upang makita natin higit na mahahalaga sa buhay.
“Ang mata ang pinakailaw ng katawan. Kaya’t kung malinaw ang iyong mata, maliliwanagan ang buo mong katawan. Ngunit kung malabo ang iyong mata, madirimlan ang buo mong katawan. Kaya’t kung ang liwanag na nasa iyo ay kadiliman pala, napakadilim niyan!” (Mateo 6:22-23)
Kapag malabo ating mga mata, kapag mga bagay na materyal lang pinapansin at binibigyang halaga at ayaw nang tumanaw sa malalalim na katotohanan sa buhay, iba ang kahihiligan ng ating puso.
Mananatili tayong salat at dukha sa tunay na kayamanan sa Diyos na tanging sa kanya lamang matatagpuan sa pamamagitan ng ating mga ugnayan sa ating mga kapwa lalo na sa ating pamilya at mga kamag-anak pati na mga kaibigan. Sa ating pakikipag-ugnayan, doon lumalalim at yumayaman ating katauhan sa iba’t ibang karanasan ating napagdaraanan lalo na ng mga pagsubok at dagok sa buhay tulad ng hindi mahalin, tanggihan o talikuran at pagtaksilan, masaktan at mabigo, magkasakit at maghikahos sa buhay, maging mamatayan.
Iyan ang itinuturo ni San Pablo sa unang pagbasa: para sa kanya, ang ipinagmamalaki niyang higit ay ang kanyang mga kahinaan at kabiguan dahil doon nahahayag kapangyarihan at kadakilaan ni Jesus. Taliwas at salungat sa gawi ng mundo lalo ngayon na puro payabangan, pahusayan, pasikatan mga tao lalo na sa social media.
Subalit batid din natin naman ang masaklap na katotohanan na sa kabila ng maraming karangyaan at kayamanan, kapangyarihan at katanyagan, lalo namang naliligaw at nawawala mga tao sa ngayon. Kulang at kulang pa rin ating kagalakan at kaganapan o fulfillment sa buhay.
Wika nga ni San Agustin, “Ginawa mo kami para sa Iyo, O Panginoon, at hindi mapapanatag aming puso hanggat hindi napapahingalay sa Iyo” (You have made us for yourself, O Lord, and our hearts are restless until they rest in you”).
Ngayong ikatlong araw ng ating pagsisiyam sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, buong kababaang loob tayo dumulog sa kanya at ilahad ating mga pusong dukha at salat sa tuwa at kagalakan, ang ating mga puso na taksil at puno ng kasalanan. Higit sa lahat, atin ding mga puso na sugatan sa maraming sakit at hapis na pinagdaanan. Hayaan nating linisin, hilumin at panibaguhin ni Jesus ating mga puso upang siya na ang lumuklok at manahan dito yaman rin lamang na Siya ang ating tanging yaman. Managing tayo:
O Jesus na mayroong maamo at mapagkumbabang Puso, Gawin Mong ang puso nami'y matulad sa Puso Mo! Amen.
Lord My Chef Daily Recipe for Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Sacred Heart Novena Day 1, 18 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.
Tamang-tama ang ating mga pagbasa sa araw na ito ng Miyerkules ng ika-labing isang linggo sa Karaniwang Panahon na nagtutuon ng ating pansin sa ating puso sa unang araw ng nobena sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus.
Ang mga aral ng Panginoong Jesus sa ebanghelyo na huwag maging pakitang-tao lamang ang ating mga gawa ng kabutihan kungdi magbukal mula sa kaibuturan ng ating mga puso ang siya ring nilalagom ni San Pablo sa kanyang sulat sa mga taga-Corinto at maging sa ating lahat ngayon:
Tandaan ninyo ito: ang naghahasik ng kakaunti ay mag-aani ng kakaunti, at ang naghahasik naman ng marami ay mag-aani ng marami. Ang bawat isa’y dapat magbigay ayon sa sariling pasiya, maluwag sa loob at di napipilitan lamang, sapagkat ang ibig ng Diyos ay kusang pagkakaloob. Magagawa ng Diyos na pasaganain kayo sa lahat ng bagay – higit pa sa inyong pangangailangan – upang may magamit sa pagkakawanggawa (2 Corinto 9:6-8).
Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, Marso 2023.
Mas mainam ang salin sa Inggles ng ika-pitong talata, “God loves a cheerful giver.” Kailan ba tayo nagiging “cheerful giver” o galak na kusang loob sa pagbibigay?
Maraming pagkakataon sa buhay natin na madali tayong magbigay at magbahagi ng ano man mayroon tayo tulad ng salapi, pagkain, damit at iba pang gamit kapag tayo ay sagana sa mga bagay na materyal. Gayon din kung tayo ay panatag ang katayuan kapag walang problema at suliraning mabigat, kapag tayo ika nga ng mga kabataan ay chill-chill lamang.
Subalit, nangyayari din naman na maramot tayo maski tayo ay sagana sa buhay at panatag ang lahat. Para bang bad trip tayong tumulong maski alam naman nating mayroon tayong sapat para sa atin o walang gaanong alalahanin.
Sa kabilang dako naman, may mga pagkakataon na kahit tayo ay hindi naman saganang-sagana sa mga bagay at iba pang uri ng kayamanan ay mapagbigay pa rin naman tayo ng tulong maging ng ngiti at pakikisama. May mga panahon na napakagaan natin sa pagtulong at pagdamay kahit naman tayo mismo ay gipit ang kalagayan. At siyempre naman, hindi rin nating maikakaila na pinakamaramot at masungit tayo kapag tayo ay kapos at salat sa ano mang magaganda sa buhay.
Pagmasdang mabuti. Meron man o wala, maari tayong maging mapagbigay o madamot. Ibig sabihin, wala sa ating mga kamay o laman ng bulsa ang pagiging mapagbigay. Ito ay naroon sa ating puso!
Ang ating puso ang pinagmumulan, hindi ang ating mga kamay ang siyang dahilan at kakayanan ng ating pagiging bukas-palad bagaman ang palad ay bahagi ng kamay; sa lahat ng bahagi ng ating katawan, itong puso ang sentro ng lahat ng ating kilos at galaw maging ng pagpapasya kung kayat nasa puso ang ating buhay at sentro ng katauhan. Kapag namatay ang puso, tayo ay mamamatay. Kaya doon din sa puso nananahan ang Diyos sa atin kung saan bumubukal ating pananampalataya at pagtitiwala sa Kanya.
Magiging cheerful giver lamang tayo at generous o bukas-palad kapag buo tiwala natin sa Diyos na hindi Niya tayo pababayaan magbigay man tayo ng magbigay. At ito ay madarama lamang doon sa puso kung saan nananahan ang Diyos sa atin. Kapag buo ang ating pagtitiwala sa Diyos doon sa puso natin, wala tayong takot magbahagi at maging mabuti, magmahal sa kapwa maski tayo ay sakbibi ng mga sakit dahil panatag ating puso at kalooban sa Diyos na pinagmumulan ng lahat ng kabutihan.
Higit sa lahat, nagiging bukas-palad tayo at cheerful giver dahil malinaw sa atin na ano mang mayroon tayo sa buhay, ito ay sa Diyos pa rin. Ano mang pera o gamit o kabutihan ibigay natin sa iba, hindi ito mauubos ni masasaid dahil sa Diyos na walang hanggan naman ang lahat ng ito. Hindi magmumula sa kaisipan kungdi sa kaibuturan ng puso ang kaalaman at katiyakang ito.
Wika nga ni Papa Leo XIII sa kanyang sulat noong 1899 sa pagtatalaga ng sangkatauhan sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, doon aniya sa Sacred Heart natatagpuan ang tanda at larawan ng walang hanggang pagmamahal sa atin ni Jesu-Kristo kaya tayo man ay nakapagmamahal. Sino mang nagmamahal na tunay, siguradong siya ay mapagbigay ng kusa. Higit sa lahat, nagagalak palagi tulad ni Jesus.
Nawa sa unang araw na ito ng ating pagsisiyam sa Dakilang Kapistahan ng Sacred Heart sa isang linggo, suriin nating mabuti ang ating mga puso kung naroon ang pagtitiwala kay Jesus. Ating pagmasdang mabuti ating mga kamay kung ang mga ito ay naka-ugnay doon sa ating puso na siyang sentro at hantungan ng pagkakadugtong-dugtong di lamang ng ating mga kamay at braso kungdi ng lahat ng bahagi ng ating katawan. Hindi tayo makapagmamahal nang tunay, pati ating mga kamay ay tiyak titiklop at sasaradong parang galit na kamao kapag ang puso natin ay tumigas at namatay. Kaya ating idalangin:
O Jesus na mayroong maamo at mapagkumbabang Puso, Gawin Mong ang puso nami'y matulad sa Puso Mo! Amen.
Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Wednesday in the Eleventh Week in Ordinary Time, Year I, 18 June 2025 2 Corinthians 9:6-11 ><}}}*> + ><}}}*> + ><}}}*> Matthew 6:1-6, 16-18
Photo by the author, La Mesa Dam Eco-Park, QC, February 2023.
What will it take for me to be a cheerful giver, Lord? Maybe, first I must have that complete trust in you, Jesus Christ; no one can be generous unless one trusts completely God the source and giver of all good things in life.
Brothers and sisters: Whoever sows sparingly will also reap sparingl, and whoever sows bountifully will also reap bountifully. Each must do as already determined, without sadness or compulsion, for God loves a cheerful giver. Moreover, God is able to make very grace abndant for you, so that in all things, always having all you need, you may have an abundance for every good work (2 Corinthians 9:6-8).
St. Paul's words in today's first reading echoed your teachings, Jesus in today's gospel, of the need to do everything from the heart, not to please others, but God alone; to do anything from the heart calls demands trust!
I have been through moments of abundance when sometimes I was generous and sometimes not generous at all, when giving was "costly" despite still having a lot for myself.
Why?
It was not really of the abundance that I have in my hands that make me generous, Jesus but the abundance of faith and trust I have in you in my heart; teach me, Jesus to be more trusting in you in order to be more loving so that I may be generous, whatever I may have in my hands, whether I have less or more. Amen.
Detail of a painting of the Sacred Heart of Jesus in the Visitation Monastery in Marclaz, France. (photo: godongphoto / Shutterstock)
Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Friday in the Sixth Week of Easter, 30 May 2025 Acts 18:9-18 <*((((>< + ><))))*> John 16:20-23
Photo by author, Cabo da Roca, Pundaquit, San Antonio, Zambales, 14 May 2025.
In a few days you are going to "leave" us, Jesus; this Sunday is your Ascension, your physical departure from us and you described so well our situation:
Jesus said to his disciples: “Amen, amen, I say to you, you will weep and mourn, while the world rejoices; you will grieve, but your grief will become joy. When a woman is in labor, as she is in anguish because her hour has arrived; but when she has given birth to a child, she no longer remembers the pain because of her joy that a child has been born into the world. So you also are now in anguish. But I will see you again, and your hearts will rejoice, and no one will take your joy away from you. On that day you will not question me about anything. Amen, amen, I say to you, whatever you ask the Father in my name he will give you” (John 16:20-23).
What has been "born" in me in your Rising from the dead? What is that joy like a woman in the pangs of childbirth suddenly becoming a joy so incomparable?
Oh, it is that joy of having you in my heart, Jesus: I have found joy more in my heart than outside of me; your joy is that assurance you are with me always no matter what, as certain as the rising and the setting of the sun, as lovely as the blooming of flowers, soothing like the hush of the wind or the gushing of water in a river or the rush of the waves to the shore.
Keep that joy in my heart, Jesus that no one can take away; a joy in my heart that even if I do not receive the things I ask in prayer, I still believe, I still hope, I still rejoice in you.
Sorry, Jesus, I still question you on anything despite that joy of knowing you, of having you but many times I wonder why all the pains and sufferings with me and those close to me; there are times, Lord that I lose my heart that I could not feel that joy of you when you don't answer my prayers.
But, to still keep on praying even if it not answered at all is already pure joy in you, Jesus!
Like peace, true joy is so difficult and elusive when not found in you, Jesus that we always have to wait for you, feel you, suffer and cry with you and sometimes die in you so that joy shall be born in us again and again and again. Amen.
Photo by author, Cabo da Roca, Pundaquit, San Antonio, Zambales, 14 May 2025.
Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Monday in the Sixth Week of Easter, 26 May 2025 Acts 16:11-15 <*[[[[>< + ><]]]]'> John 15:26-16:4
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2025.
Jesus said to his disciples: “When the Advocate comes whom I will send you from the Father, the Spirit of truth that proceeds from the Father, he will testify to me. And you also testify, because you have been with me from the beginning” (John 15:26-27).
Thank you, dear Jesus in sending us the Holy Spirit as our Advocate who empowers us to speak also of the truth he tells us; most of all, to abide with you and your gospel truth.
Remind us, Lord Jesus that being an advocate for you, witnessing your gospel need not be dramatic at all like that chance meeting of Paul with some women at a river in Philippi where he spoke about you and your good news of salvation; forgive us, Jesus when in this age of instant and widespread communications, we balk and even feel ashamed of speaking about you and your teachings, even ashamed of proudly making the sign of the Cross.
Forgive us, Jesus when we are inhibited for many reasons from speaking about our faith in you, when even the powers of the Advocate we doubt.
Give us a joyful heart like that of St. Philip Neri always opened to your loving presence most especially in prayerful moments in you. Amen.
40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II Ash Wednesday, 05 March 2025 Joel 2:12-18 + 2 Corinthians 5:20-6:2 + Matthew 6:1-6, 16-18
As we begin our 40-day journey to Easter this Season of Lent with Ash Wednesday, I pray only for one thing, dear Lord Jesus: let me find my way, my direction to you.
Rend my heart, Jesus: take away my pride and fill me with your humility, justice, and love; let me enter my heart more often these days to commune in you to be one with you as you dwell here in my heart.
Help me create a space for you, Jesus and for others I have taken for granted especially those who truly care for me, those at the margins those I avoid; let me be reconciled with you, Jesus beginning today a very acceptable time, a day of salvation in you.
May this ash on my forehead direct me to my origin and destination in the Father in heaven through you, Jesus, who suffered, died and rose again for me. Amen.
lordmychef.com 