The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Tuesday in the Twenty-Sixth Week of Ordinary Time, Year I, 03 October 2023
Zechariah 8:20-23 <*(((>< + ><)))*> Luke 9:51-56
The old city of Jerusalem with the Golden Dome Mosque seen from the inside of the Church Dominus Flevit (the Lord Cried); photo by author, May 2017.
Today O Dear God
our loving Father,
I pray for those going
through many difficulties
and sufferings in life;
those travelling the road
to Jerusalem,
even inside Jerusalem
already, one with Jesus
without them knowing
carrying their Cross
to the Calvary.
When the days for Jesus being taken up were fulfilled, he resolutely determined to journey to Jerusalem.
Luke 9:51
Open our eyes,
open our hearts,
dear Father to recognize
Jesus our companion
to Jerusalem,
in Jerusalem;
help us to be "resolute"
like Christ in going to
Jerusalem to face
Passion and Death
to eventually realize our
Resurrection in him
too!
I pray, dear God,
for those giving up,
have given up to
continue the journey
to Jerusalem: those
who have been living
all these years with
dialysis or chemotherapy,
those with never-ending
rehabilitation due to stroke
and other accidents,
those living daily with
medications and motivations
to fight depression,
to resist suicide;
those nursing so much pains
and hurts within not only
due to physical trauma but
especially emotional and
spiritual traumas;
Lord, I pray also for their
caregivers, their family
and loved ones so
often pushed to the limits
physically, emotionally,
and spiritually; console and
comfort them with the warmth
of the Holy Spirit, strengthen them
and assure them of your love;
tap their shoulders and whisper
to them they are doing well.
I pray dear Father
for those grieving,
those still grappling with
the loss of a loved one;
those suddenly thrown into
emptiness within and without
with the death of a wife or
husband, a mother or a father,
a brother or a sister;
Jesus Christ knew so well the
deep hurt and emptiness every
death creates; accompany them
in the eerie silence and darkness
of suddenly not seeing
nor hearing, not embracing
nor serving a beloved departed.
God,
life is a journey;
thank you in giving us Jesus
our companion; like
the two disciples going
back to Emmaus in
sadness and disappointments,
ignite our hearts anew with
Christ's loving presence,
to go to you, to seek you
right in our hearts,
our little Jerusalem
until we come to you in heaven,
the new Jerusalem.
Amen.
Facade of the Church of the Holy Sepulchre where one finds inside another church enclosing the very site of the Crucifixion of Jesus Christ; photo by author, Jerusalem, May 2017.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Thursday, Feast of St. Lorenzo Ruiz & Companion Martyrs, 28 September 2023
Haggai 1:1-8 ><]]]]'> + ><]]]]'> + ><]]]]'> + ><]]]]'> Luke 9:7-9
Photo by Mr. Jay Javier, August 2023.
Teach me,
O God our Father,
to be sincere and true,
humble and docile
to heed your call
today to "consider
my ways" in relating
with you and others:
Now thus says the Lord of hosts: Consider your ways! You have sown so much, but have brought in little; you have eaten, but have not satisfied; you have drunk, but have not been exhilarated; have clothed yourselves, but not been warmed; and he who earned wages earned them for a bag with holes in it. Thus says the Lord of hosts: Consider your ways! Go up into the hill country; bring timber, and build the house that I may take pleasure in it and receive my glory, says the Lord.
Haggai 1:5-8
I confess, Lord,
so many times in life
I have been thinking more of
myself and less of you,
less of others,
and yet,
the more I get
everything and all
the attention, the more
I feel lost and empty
because I do not have you.
How true are your
words to Haggai, Father:
it is not really working
on so much but doing
everything for you and
in you; it is not simply
eating but also feeding
my soul that is truly
filling; more than drinking
is the reason for celebrating;
better than clothes is
the warmth of another
person; and better than
all the fruits of our labor
are the treasures of
kindness we save
in heaven that is never
lost.
Let us consider
our ways in the light
of Jesus Christ;
like Herod, many times
we just keep on trying
to see him without
any firm resolve
to follow him like
St. Lorenzo Ruiz and
companion martyrs
we celebrate today.
You are so kind,
O God; all you ask us
is to consider our ways
to become witnesses
of your love without any need
to shed our blood
like St. Lorenzo and
company; make us see,
dear Father, the life
and joys you offer us
freely, compared to
the ways of the world
that is misleading
and utterly empty,
lacking in meaning.
Amen.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Monday in the Twenty-fifth Week of Ordinary Time, Year I, 25 September 2023
Ezra 1:1-6 ><]]]]'> + ><]]]]'> + >]]]]'> Luke 8:16-18
Photo by author, view from Jerusalem temple, May 2019.
Thank you,
dearest God our Father,
in giving us this new day
to pick up the pieces of
our lives, to become better,
to be well, to be fulfilled in you
through Christ Jesus.
Let me claim this life,
Father; let me own
and embrace this gift
of life to make it good;
let me be focus with
the present and what lies
ahead, to let go but learn from
the past. Let me live
the life you have meant
for me so that when finally
I have reached the end
of this journey, you may take
my whole life as my only offering
to you, dear God.
As the psalmist says today,
"The Lord has done great things
for us; we are glad indeed. Restore our fortunes, O Lord...those who sow in tears shall reap
rejoicing. Although they go forth
weeping, carrying the seed to be sown,
they shall come back rejoicing,
carrying their sheaves."
(Ps. 126:3,5-6).
May your word guide us
as we live our lives, Jesus;
let us shine like lamps to make
you known to everyone,
that you alone O Lord is
our life and meaning,
our only fulfillment.
We pray also today
for those rebuilding their
lives - those who are finally
set free by all kinds of bondage
to sin and evil, those who have
finally decided on their own
to choose you, to do what is
good, those who have finally
broke free from vices and
every kind of slavery this world
has continued to surreptitiously
promote to hide its sinister plans;
may we find the "goodwill" of
the many other "King Cyrus of Persia"
you continue to send us, Father,
so we too, like your exiled people
of old, may start to pick up the
pieces of our lives
and rebuild our
lives in you again.
Amen.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 15 September 2023
“Mater Dolorosa” also known as “Blue Madonna” (1616) by Carlo Dolci. Photo from Wikimedia Commons.
I started praying about this blog last month after the Feast of the Nativity of the Blessed Virgin Mary. It just occurred to me on that day to greet some of my “girlfriends” – yes, God has blessed me with so many of them who are mostly women and ladies who have taught me and shared with me so many lessons and thoughts about life only women can see.
One of them is my former colleague at GMA-7 News, Kelly, widowed for six years since the passing of her husband Larry whom I have visited and anointed many times during his long battle with cancer. When I asked her how she has been doing since our last meeting before the pandemic, she was her usual self – candid yet a bit sardonic in her reply, “I’m good. I have health issues but I’m handling them, living a simple but contented life… alam mo naman ako, I’m so Alannis Morissette.”
I thought she was again speaking “gay” as in chorva when she described herself as Alannis Morisette. And before I could ask her the meaning of “Alanis Morissette”, she turned out to be speaking English – referring to the singer Alanis Morissette as she sent me lyrics of her 1995 song Handin My Pocket. Immediately I checked it on Youtube and found it perfect too for today’s celebration of the Memorial of Our Lady of Sorrows or Mater Dolorosa as it speaks of every woman’s sacrifice and sufferings in this world that is sadly still dominated by male chauvinists.
Mary as Our Lady of Sorrows reminds us of every woman’s fidelity to God through her husband and children, family and loved ones as well as vocation. Her remaining at the foot of the Cross was her lowest and painful point in life to be with her crucified Son, Jesus Christ. She was so absorbed with his pain and sufferings that at Easter, she was in turn absorbed by the glory of our Risen Lord which culminated at her Assumption into heaven.
How was Mary able to keep her composure? Oneness in Christ her Son from whom all good things come even in the most trying times. When I look at her face as portrayed in the arts, it is not pity that I feel but her dignity, nobility and simplicity. Notice her praying hands, totally surrendering herself to God which began at the Annunciation when she told the angel, “Behold, I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word” (Lk.1:38). There at the foot of the Cross of Jesus, her hands remained in praying position, entrusting everything to God, filled with faith, hope and love.
Alanis Morissette express almost the same faith, hope and love in the modern sense today with her 1995 Hand in My Pocket. A Canadian-American, Morissette grew up in a devout Roman Catholic family. Although she is now a practicing Buddhist, Morissette claimed repeatedly in some interviews that she owes her singing career to her Catholic faith. Her personal life is marked with so many pains and sufferings too, going through depressions and eating disorders as well as having been raped while 15 years old. It was from these experiences that she got all her inspirations in her many songs that strike chords in the hearts of many modern people, not just women, who strive to find meaning by hoping to brighter tomorrows amid the many hardships modern life has brought us.
I’m broke, but I’m happy I’m poor, but I’m kind I’m short, but I’m healthy, yeah I’m high, but I’m grounded I’m sane, but I’m overwhelmed I’m lost, but I’m hopeful, baby
And what it all comes down to Is that everything’s gonna be fine, fine, fine ‘Cause I’ve got one hand in my pocket And the other one is giving a high five
We just have to remember our own mothers to realize and appreciate how our Lady of Sorrows and Alanis Morissette were able to bear all of life’s sufferings. It is in their hands. The praying hands. The hand in the pocket holding on to the present realities and the other hand up in the air hoping everything will be fine.
How ironic – pun intended as it is the title too of my favorite Morissette song – that despite all the great love women have offered and given us through our own mothers and sisters, aunts and grandmothers, teachers and nurses, not to forget the multitude of women who make our economy grow by laboring here and abroad plus the nuns who pray and run so many orphanages, women are still neglected and forgotten, even unloved, maltreated, and abused. Sadly, their fellow women are the ones who inflict those pains in this cruel and ungrateful world.
Starting today, be kind to women, especially those closest to you, those who have remained loving and kind despite your excesses and other idiosyncrasies.
Here is Ms. Alanis Morissette. Her music video is very interesting too, showing the many contrasts every disciple of Christ like Mary our Lady of Sorrows goes through in this life. Set in black and white, it evokes rawness yet at the same time brings out that eternal spring of hope within each one of us. Have a blessed rest day ahead!
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-12 ng Setyembre 2023
Larawan kuha ni G. Cristian Pasion, Bihilya ng Pasko ng Pagkabuhay 2022, Pambansang
Noong bata ako buong akala ko ang paglalamay at pakikiramay ay iisa. Alalaong-baga, kapag may lamayan, mayroong namatay at paraan iyon ng pakikiramay. E hindi pala ganun!
Sa aking pagtanda at pagkamulat sa wika, higit sa lahat sa buhay na palaging kaakibat pagkamulat din sa kamatayan, napagtanto ko na bagaman magkaiba ang lamay at ramay, malalim at matalik ang ugnayan ng dalawang kataga.
Ang paglalamay ay pagpupuyat, tulad ng pagsusunog ng kilay o pag-aaral sa gabi. Maari din itong hindi pagtulog sa magdamag upang matapos ang isang proyekto at gawain. Naglalamay din bilang bahagi ng gampanin at tungkulin tulad ng mga nagtatrabaho ng pang-gabi o graveyard shift gaya ng mga pulis, mamamahayag, drayber, mga viajero at mga nasa call center.
Maraming pagkakataon sa paglalamay ikaw ay may kasamang nagpupuyat upang tulungan na tapusin ang gawain o gampanan ang tungkulin. Sa paglalamay, palaging mayroong kasama upang tulungan tayong malampasan ano mang pagsubok na pinagdaraanan. Doon nagsasalapungan ang dalawang kataga ng lamay at ramay: sa gitna ng kadiliman ng gabi, mayroong maasahang kasamang nakikibahagi at nakikiisa sa pagdurusan at hirap na pinagdaraanan.
Larawan kuha ni G. Jay Javier, Tayabas, Quezon, 13 Agosto 2023.
Napakaganda ng larawang sinasaad ng lamay at ramay – ang kadiliman ng gabi. Sa bibliya, ang gabi at kadiliman ay sumasagisag sa kapangyarihan ng kasamaan.
Ipinanganak si Jesus sa pinakamadilim na gabi ng buong taon, mula Disyembre 23 hanggang 25. Malinaw na pagpapahayag ito ng pakikiramay ng Diyos sa kadiliman ng ating buhay. Doon siya palaging dumarating kung tutuusin.
Huwag nating pag-alinlanganan katotohanang ito na muli nating natunghayan noong Huling Hapunan ng Panginoon na naganap sa pagtatakip-silim ng Huwebes Santo. Kinagabihan si Jesus ay nanalangin sa halamanan ng Getsemani ngunit tinulugan ng tatlong malalapit na mga alagad. Huli na ang lahat nang sila ay magising nang dumating si Judas Iskariote, isa sa kanilang mga kasamahan na nagkanulo kay Jesus sa kadiliman ng gabi.
Anong saklap na walang karamay si Jesus sa paglalamay na iyon na nagpatuloy sa kanyang paglilitis sa Sanhedrin kung saan naman tatlong ulit siyang tinatwa ni Simon Pedro habang nasa labas ng tahahan ng punong pari. Kaya nga kung sakali man tayo ay nasa napakadilim na yugto ng buhay at tila nag-iisa, alalahaning si Jesus ay ating kapiling, nakikiramay sa atin dahil siya ang naunang nakaranas na maglamay ng walang karamay! Kanya itong binago at tiniyak na hindi na mauulit kanino man upang siya ay makaramay sa bawat lamay ng ating buhay nang siya ay muling mabuhay, nagtagumpay sa kamatayan at kasamaan sa gitna rin ng kadiliman ng gabi.
larawan kuha ni G. Cristian Pasion, Bihilya ng Pasko ng Pagkabuhay 2021.
Kamakailan ay dumadalas aking pagmimisa sa mga lamayan ng mga yumaong mga kamag-anak at kaibigan. Noon pa man lagi nang nasasambit ng mga kaibigan bakit nga ba hindi tayo magkita-kita habang buhay pa kesa naman doon na lamang palagi nabubuo pamilya at barkada sa lamayan ng namamatay?
Tama rin naman kanilang bukambibig sa mga lamayan. Ano pa ang saysay ng pagsasama-sama gayong nawala na at pumanaw ang mahal sa buhay?
Ngunit kamakailan ay napagnilayan ko rin na tama lamang na magkita-kita tayo sa mga lamayan upang ipahayag ating pakikiramay dahil naroon tayo hindi lamang upang makidalamhati kungdi magpuri at magpasalamat din sa isang yumao. Wika nga ng marami, lamay lamang ang hindi ipinangungumbida kasi doon masusukat tunay na kabutihan ng isang tao sa kanyang pagpanaw: kung marami ang naglamay at nakiramay, ibig sabihin, mabuti siyang tao, mapakisama, laging karamay noong nabubuhay pa.
Napagtanto ko ito sa nakakatawang pagkakataon; kundangan kasi, bilang mula sa mga sinaunang panahon, para sa akin ang pakikiramay ay dapat seryoso. Malungkot nga dapat at nakikidalamhati. Hirap na hirap ako noong matanggap ang picture taking sa lamayan! Iskandalo kung baga sa akin ang magpose at picture-taking sa lamayan, lalo na sa tabi ng labi ng yumao. Paano ka namang ngingiti e mayroong ngang patay at namatayan?
Larawan kyha ng may akda, 2018.
Nakatutuwang isipin kung paanong itinuro sa akin ng teknolohiya ang malalim na kahulugan ng pakikiramay sa paglalamay. Na ito ay higit sa lahat pagdiriwang ng buhay, pagpupugay at pasasalamat sa magandang samahan na ating tinitiyak na magpapatuloy pumanaw man ating kaibigan at kamag-anakan. Ang ating pakikiramay ay hindi lamang pagpadarama ng pakikiisa sa dalamhati kungdi pagtiyak ng pagkakaisang ito sa pagmamahal, pasasalamat at pag-alala tuwina sa isang pumanaw at kanilang mga naulila.
Mainam pa rin makadaupang-palad mga kamag-anak at kaibigan habang nabubuhay ngunit hindi pa rin huli ang lahat na sakali man dala ng maraming kadahilanan tayo ay makiramay tuwing mayroon lamay dahil ang totoo’y buhay pa rin ating ipinagdiriwang. Ito ang dahilan kaya ating tawag sa pumapanaw ay hindi namatay kungdi sumakabilang buhay. Balang araw siya ring ating hantungang lahat kung saan ang lamay at ramay ay iisang katotohanan na lamang na kung tawagi’y, pag-ibig.
Lawiswis Ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-7 ng Agosto 2023
Larawan kuha ng may-akda, takipsilim sa Tagaytay, ika-8 ng Pebrero 2023.
Madalas maitanong sa akin ng mga tao kung kasalanan daw ba, o masama, ang magreklamo sa Diyos? Bago sila sagutin, lagi kong hiling na liwanagin muna kung sila ba ay nagrereklamo o dumaraing sa Diyos?
Malaki pagkakaiba ng dalawang salitang ito na tila magkapareho lalo na kung ating uugatin ang kanilang pinagmulang wika na Latin, Pranses, Kastila at Inggles. Marahil dahil sa pagsasalin-salin ng mga salitang reklamo at daing, naiba kanilang kahulugan kaya mahalaga nating maunawaan upang makatulong sa ating wastong pakikipag-ugnayan sa isa’t-isa at sa Panginoong Diyos.
Hindi po ako dalubhasa sa linguistika o pag-aaral ng mga wika ngunit ibig ko na pagnilayan ang pagkakaiba ng reklamo at daing mula sa kanilang pinagmumulan o pinagbubuhatan. Ang reklamo ay mula sa isipan habang ang daing ay buhat sa puso at kaibuturan ng kalooban. Sa pagkakaibang ito ng kanilang pinagmumulan natin makikita kanilang kasamaan at kabutihan.
Larawan kuha ng may-akda mula sa Jordan tanawin ang ilang ng Israel noong Mayo 2019.
Masama ang pagrereklamo dahil ito ay sinasadya o wilfull sa Inggles. Mayroong malisya at masamang paglalayon bunsod ng maling pag-gamit ng kaisipan o intellect na kung saan pinangingibabawan ito ng kasamaan.
Sa pagrereklamo, mayroong pagpaplano at pag-aaral sa paglalahad ng hangad na hindi lamang maaksiyunan at solusyunan ang hinaharap na suliranin o katayuan kungdi maungkat pa ang ibang mga isyu ng nagrereklamo. Katulad lamang ito noong tayo ay mga bata pa na bubulung- bulong kapag masama ang loob kung nauutusan.
Sa pagrereklamo, naroon ang isang proseso ng kaisipan at hindi lamang bunga ng emosyon o damdamin na kapag naibulalas na ay tapos na. Naroon palagi ang paghahanap ng butas at kung anu-ano pang mga bagay na maaring isisi at ipula saan man at kanino man.
Kitang-kita ito sa karanasan ng mga Israelita doon sa ilang matapos sila ay hanguin ng Diyos sa pamumuno ni Moises mula sa pagkaalipin sa Egipto. Tingnan at suriin paanong nagreklamo mga Israelita noon kay Moises nang sila ay magutom at mahirapan sa paglalakbay.
Kaya, nagreklamo na naman sila. Ang sabi nila, “Kailan pa ba tayo makatitikim ng masarap na pagkain? Mabuti pa sa Egipto! Doon, isang hingi lamang namin ay mayroon na agad isda, pipino, pakwan, sibuyas, at bawang. Dito walang makain kundi manna.
Bilang 11:4-6
Ang eskultura ng ginawang ahas na tanso ni Moises sa tikin sa lugar kung saan mismo nangyari na ngayon nasa pangangalaga ng mga Paring Franciscano sa Jordan. Larawan kuha ng may-akda, Mayo 2019.
Pagmasdan ang masakit na bahagi ng bawat reklamo, masdan paanong magsalita mga reklamador na tila wala kang nagawang mabuti para sa kanila.
Kadalasan ang problema ng mga reklamador ay hindi lamang sa ayaw na ayaw nila ng hirap at tiisin sa buhay kungdi wala din silang tiwala sa kapwa kaya naman puno sila ng pangungutya at paghahamon. Dito natin mababakas ang malalim na kasamaan ng reklamo na isang uri ng manipulasyon at pambabraso upang maimaniobra at maipilit ang sariling kagustuhan na tanda ng kawalan ng pasensiya sa buhay at ng pagtitiwala sa iba lalo na sa Diyos.
Maraming pagkakataon ang pagrereklamo ay nagiging isang panunumbat, panunukat, at paghahamon maging sa Diyos na maaring ikabunga ng hindi maganda.
Mula sa Bundok ng Hor, nagpatuloy ang mga israelita patungong Dagat ng mga Tambo upang lihisan ang Edom. Dahil dito, nainip sila sa pasikut-sikot na paglalakbay na yaon. Nagreklamo sila kay Moises, “Inialis mo ba kami sa Egipto para patayin sa ilang na ito? Walang kaming makain ni mainom! Sawa na kami sa walang kwentang pagkaing ito.” Dahil dito, sila’y pinadalhan ni Yahweh ng makamandag na ahas at sinumang matuka nito ay nmamatay.
Bilang 21:4-6
Larawan kuha ng may-akda sa Mt. St. Paul, La Trinidad, Benguet noong 2017.
Sa kabilang dako naman, hindi masama, lalong hindi rin kasalanan ang dumaing sa Diyos. Kung tutuusin ay maituturing na isang pananalangin ang ating pagdaing sa Diyos!
Bakit?
Muli, makikita natin ang pinagmumulan ng ating pagdaing na walang iba kungdi puso natin.
Maraming pagkakataon, ang ating pagdaing ay bumubukal mula sa kaibuturan ng ating sarili dahil sa matinding hirap at pagtitiis. Wala kang mapagsabihan dahil labis na ang kawalan ng pagpapahalaga sa iyo ng ilang tao na dapat sana’y kumilala sa iyong mga pagpapagal at, hindi sa anu pa mang dahilan, ay tumanaw ng utang na loob man lamang sa iyong kagandahang-loob.
Kaya naman natural at hindi mo na rin mapigilan pag-uwal mula sa puso at kalooban mga nararamdaman lalo na sama ng loob maging pagtatampo sa ilang tao. At maski sa Diyos na tila baga walang pakialam sa iyo. Pero ganoon nga ba? Hindi!
Dumaraing tayo sa Diyos kahit tila pakiwari natin malayo siya o walang pakialam dahil wala na tayong ibang matakbuhan kungdi siya na lamang. Hindi masama na tayo ay dumaing sa Diyos at ihayag pagtatampo sa kanya dahil pagiging totoo ito sa sariling nararamdaman.
Dito sa nararamdamang ito rin nakatago ang kagandahan nitong pagdaing na isang panalangin din sapagkat sa bawat hinaing, naroon ang pagsusumamo sa Poong Maykapal na siya lamang ang mayroong magagawa sa atin. Hindi magagalit ang Diyos sa atin dahil batid niya kung baga tayo ay “naglalambing” sa kanya katulad ni Moises sa ilang pagkakataon.
Hindi kaila kay Moises ang iyakan ng lahat ng sambahayan na nakatayo sa pintuan ng kani-kanilang tolda. Nagalit nang labis ang Diyos, kaya nabalisa si Moises. Itinanong ni Moises kay Yahweh, “Bakit ninyo ako isunuong sa ganitong kalaking pasanin? Bakit ninyo ako ginaganito? May nagawa ba akong laban sa inyo? Ako ba ang nagsilang sa kanila? Hindi ko sila kayang alagaang mag-isa. Napakalaki ng gawaing ito para sa akin! Kung ganito rin lamang ang gagawin ninyo sa akin, mabuti pa’y mamatay na ako ngayon din kaysa maghirap nang matagal.”
Bilang 11:10-12, 14-15
Larawan kuha ng may-akda sa may St. Catherine Monastery, Mt. Sinai, Egypt, Mayo 2019.
Tayo ma’y nakapagdrama na rin siguro ng kung ilang ulit tulad ni Moises sa Diyos ng ganito. E, pinansin ba tayo ng Diyos? Siyempre hindi! Bagamat hirap na hirap tayo ngunit, heto pa rin tayo, buhay na buhay!
Ganoon kaganda ang pagdaing – maihinga lang ay naaayos na ang lahat sa atin, gumagaan ating pasanin dahil ang totoo dama natin ang Diyos sa piling natin.
Kapag tayo dumaraing sa Diyos, doon niya tayo tiyak dinirinig dahil doon tayo pinakamalapit sa kanya kay Kristo Jesus doon sa Krus. Tuwing tayo ay batbat ng hirap at sakit lalo na sa mga pula at reklamo ng mga taong tinutulungan at kinakalinga natin, doon tayo nakabayubay sa krus kasama si Jesus at katulad ni Jesus.
Kapag wala tayong narinig kungdi reklamo ng maraming tao sa kabila ng ating pagsisikap para sa kanila, doon tayo nagmamahal na tunay gaya ni Jesus.
Hindi tayo makareklamo kanino man maliban sa Diyos dahil sa ating kaibuturan, batid natin siya lang ating maaasahan. Hindi labi ang nangungusap sa atin kungdi puso at kalooban sa kapangyarihan ng Espiritung Banal gaya ng sinasaad ni San Pablo (Rom. 8:26-27).
Kayo kung ikaw ay pagod na sa bigat ng mga pasanin sa buhay, nabibingi na sa mga reklamo at patutsada ng mga “magagaling” na tao sa paligid mo, chill lang. Okey lang magbuntung-hininga tulad ni Jesus (tingnan Marcos 8:11-13) nang mapuno sa kakulitan ng mga kalaban.
Ibuhos iyong daing, pati luha, sa Diyos na tanging sa ating nakauunawa. Higit sa lahat, nagmamahal at natutuwa dahil sa kabila ng maraming reklamo ng iba, gumaganap tayo sa kanyang misyon at ipinagagawa. Amen.
Larawan kuha ng may-akda sa San Juan, La Union, ika-24 ng Hulyo 2023.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Thursday in the Seventeenth Week of Ordinary Time, Year I, 03 August 2023
Exodus 40:16-21, 34-38 ><}}}}*> + ><}}}}*> + ><}}}}*> Matthew 13:47-53
Photo by author, San Juan, La Union, 24 July 2023.
God our Father,
it is undeniably true
that days are getting
faster and shorter;
life is quickly passing
without us really realizing;
how crazy we have become
working so hard eight to
ten hours a day, five days
a week only to enjoy life
in less than 24 hours;
we are all in a hurry in a
rat race that has no winner,
wishing we could be older
too soon only to wish later
how we could be young again.
Help us to center our lives
in you again like when your
people were in the wilderness;
let us be aware and mindful
of your presence in our midst
like your tent:
"Whenever the cloud rose
from the Dwelling,
the children of Israel
would set out on their journey.
But if the cloud did not lift,
they would not go forward;
only when it lifted
did they go forward"
(Exodus 40:36-37).
Let us be discerning,
Lord, in our moves,
in our lives "like the head
of the household who brings
from his storeroom
both the new and the old"
(Matthew 13:52);
lead me, Lord,
and do not let me be
led by the world,
by my desires,
by my ego
and pride.
Amen.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Wednesday in the Seventeenth Week of Ordinary Time, Year I, 02 August 2023
Exodus 34:29-35 >><)))*> + >><)))*> + >><)))*> Matthew 13:44-46
Photo by Mr. Jim Marpa, 2019.
God our loving Father,
let our face reflect your
glory and majesty,
your love and mercy
like Moses as described
in our first reading today.
How lovely
and awesome too
that after meeting
with you face to face,
the skin of Moses'
face was radiant
that they were afraid
to approach him;
very clearly
you have left traces
of you on his face
whereas we on the other
hand, despite our
coming to you,
listening to your word,
and receiving your Son
Jesus in the Eucharist,
our face remain the same?
More sad is how
we could not find
or refuse to recognize
your face on everyone's face
especially those nearest
to us like family and friends;
despite our
coming to you,
listening to your word,
and receiving your Son
Jesus in the Eucharist,
our face could not reflect
the joy of finding you, Lord,
like a hidden treasure
buried in the field or
a fine pearl finally
found by a merchant.
God our Father,
let us face squarely
our problem with our
face; it is not merely
the skin nor its lines
nor its glow that
creams and cosmetics
may hide for sometime;
like you and Moses
meeting face-to-face
in your tent,
may we realize
whatever is found
in our face is a reflection
of what is truly inside
our hearts,
when there is union
of life and love
that happens
in our union in you
through Jesus Christ.
Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-26 ng Hulyo 2023
Larawan kuha ng may-akda, takip-silim sa may Silang, Cavite noong Agosto 2020.
Sa araw na ito, ika-26 ng Hulyo ay ating pinararangalan ang mga nakatatanda sa atin bilang paggunita kina San Joaquin at Sta. Ana, mga magulang ng Mahal na Birheng Maria, Lolo at Lola ng Panginoong Jesus.
Sa aming pamilya, espesyal ito noon pa man dahil kaarawan ng aking yumaong ama na si Wilfredo na isinilang noong Hulyo 26, 1932. Pumanaw siya noong ika-17 ng Hunyo 2000, kaarawan ng aming Ina. Kaya mula noon hanggang ngayon ay parang drama ang aming buhay na magkakapatid tuwing sasapit ang mga buwan ng Hunyo at Hulyo dahil naroon ang magkahalong tuwa at lungkot sa birthday ng aming mga magulang gayon din ang pagpapanaw ni Daddy.
Dahil dalawang taon pa lamang ako na pari nang pumanaw aking ama, hindi pa ako nakapagmisa patungkol sa kanyang kaarawan tuwing ika-26 ng Hulyo. Gayun din sa aking ina. Dahil sa napakasakit niyang karanasan, hindi ko pa rin siya naipagmimisa nang patungkol sa kanyang birthday na death anniversary nga ng kanyang kabiyak ng puso at aming ama. Dangan din kasi ay mahigpit ang bilin ni Mommy nang mamatay si Daddy, hindi na siya magbe-birthday celebration.
Ang aking yumaong ama sa kanyang opisina, Bureau of Forestry, 1972.
Nakakatawang isipin, puwede nga bang hindi magbirthday dito sa lupang ibabaw? Bagaman palaging death anniversary ni Daddy ang aming pagdiriwang tuwing June 17 na birthday ni Mommy, mayroon pa rin kaming pansit o spaghetti, cake at ice cream para sa kanya!
Darating at darating ating birthday na parang kuliling ng tindero ng ice cream ngunit kapag tayo ay namatay, wala na tayong birthday celebration. Ang kamatayan natin sa lupa ang birthday natin sa langit kaya iyon ang higit nating dapat alalahanin!
Kaya sana po ay huwag ninyo masamain itong aking sasabihin: tigilan na po natin itong kalokohan at kahibangan ng pagbati ng “Happy Birthday in Heaven” sa mga yumao nating mahal na buhay.
Inaamin ko na ako man ay ilang ulit napatangay sa kamaliang ito ng pagbati ng happy birthday in heaven sa Facebook. Nguni’t simula ngayon na sana ay ika-91 kaarawang ng aking ama kung nabubuhay pa siya, hinding hindi na ako babati kanino man ng happy birthday in heaven.
Wala na pong birthday sa langit o kabilang-buhay dahil iyon ay kawalang hanggan na po.
Larawan kuha ng may-akda, Mt. St. Paul, La Trinidad, Benguet, Mayo 2017.
Noong mamatay ang aking ama sa kaarawan ng aking ina, iyon ang paliwanag ko sa kanya: ganyan po kayo kamahal ng Daddy; birthday niya sa langit, birthday po ninyo dito sa lupa.
Kaya nga ang kapistahan palagi ng mga banal ay ang petsa ng kanilang kamatayan o nang paglilipat ng kanilang labi. Bukod tangi lamang sina Jesus, Birheng Maria at San Juan Bautista ang ipinagdiriwang natin ang mga kaarawan ng pagsilang sa lupang ibabaw.
Ang kamatayan natin ang ating petsa ng pagsilang sa buhay na walang hanggan. Move on na tayo…
Sa dalawamput-limang taon ko sa pagkapari, isang bagay napansin ko na madalas ang mga petsa ng kamatayan ay sadyang makahulugan kesa petsa ng kapanganakan. Palagi mga petsa ng kamatayan ng mga mahal natin sa buhay malapit o may kinalaman sa mahalalagang petsa sa buhay natin. Sabi nga ng iba, madalas namamatay ang tao malapit sa petsa ng birthday nila.
Larawan kuha ng may-akda, Anvaya Cove sa Bataan, Mayo 2023.
Sa dati kong parokya, nagrereunion ang isang angkan tuwing araw ng Pasko, Disyembre 25 dahil iyon ang kamatayan ng kanilang Lola. Nang suriin ko, ipinanganak ang Lola nila ika-24 ng Marso! Sabi ko sa kanilang angkan ay napakaganda ng petsa ng kamatayan ng Lola nila bagamat masakit kung iisipin dahil araw iyon ng kasiyahan dapat. Nguni’t wika ko sa kanila, isinilang sa lupa inyong Lola sa bisperas ng petsa ng pagkakatawang-tao ni Jesus o Annunciation (Marso 25) habang isinilang naman Lola nila sa langit nang pumanaw siya ng ika-25 ng Disyembre. Tuwang-tuwa sila sa paliwanag ko kaya tuwing Pasko, ako ay pinamamaskuhan ng magkakamag-anak!
Pagmasdan ninyo mga lapida sa sementeryo: palagi naroon ang petsa ng kapanganakan at kamatayan. At pagkatapos ay wala nang kasunod kasi nga wala nang hanggan!
Noong wala pang social media lalo na iyang Facebook na dahilan ng pagkabobo nating mga tao dahil nga puro tayo palabas, kapag dumarating petsa ng pagsilang ng yumao nating mahal sa buhay, ang palaging sinasabi ay “nobenta’y uno na sana siya kung buhay pa ngayon” (he would have been 91 years old today had he not died).
Tingnang ninyo. Mas tumpak ang kaisipan at pananalita ng matatanda kesa sa atin ngayon. Kung araw ng kapanganakan ng yumaong mahal sa buhay, magpost na lang ng simpleng “naaalala ka pa rin namin” o “buhay kang palagi sa aking alaala” o “ikaw pa rin ang aking tanging mahal” na siyang tunay at totoo kesa “happy birthday sa langit” na isang kasinungalingan.
Inuulit ko, wala na pong birthday sa langit.
Huwag na kayong babati ng happy birthday in heaven. Ang birthday ay sa lupa lamang. Mag-level up na tayo ng pananaw, kaisipan at kamalayan katulad ng mga pumanaw na nasa kabilang buhay na. “Ang mga bagay na panlangit ang isaisip ninyo, hindi ang mga bagay na panglupa sapagkat namatay na kayo at ang inyong tunay na buhay ay natatago sa Diyos, kasama ni Kristo” (Col. 3:1-2).
Maraming salamat po at maligayang kapistahan sa mga Lolo at Lola muli!
Larawan kuha ng may-akda, takip-silim sa Bagbaguin, Sta. Maria, Bulacan, Hunyo 2020.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Monday in the Sixteenth Week of Ordinary Time, Year I, 24 July 2023
Exodus 14:5-18 <*[[[[>< + ><]]]]*> Matthew 12:38-42
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, Quezon City, 22 March 2023.
God our loving Father,
as we brace for a coming
powerful typhoon as well as
the planned transport strike
beginning today until Wednesday,
may we take this as an opportunity
for us to muster our strength
and firm resolve to move forward
in you and with you.
Many times we are like your
Chosen People in the wilderness
during their Exodus from Egypt,
always complaining with every
difficulties and trials we encounter
in our journey, dilly-dallying on
whether to go back or forge ahead.
And they complained to Moses, “Were there no burial places in Egypt that you had to bring us out here to die in the desert? Why did you do this to us? Why did you bring us out of Egypt? Did we not tell you this in Egypt, when we said, ‘Leave us alone. Let us serve the Egyptians’? Far better for us to be the slaves of the Egyptians than die in the desert.”
Exodus 14:11-12
If we are not complaining to you,
O Lord, we are challenging you
for more proofs why we should
trust you, or believe you
or even follow you like the
scribes and Pharisees who kept
on asking for signs from Jesus.
Forgive us, O Lord,
for always looking back,
refusing to let go of the past
and being so anxious and wary
of the future, failing to live in the
present moment where you are
for your name is I AM,
not I WAS nor I WILL BE.
Let me learn to stop once in a while,
look back if needed but set my sights
to your future glory by seeing
you with me and in me
in the present moment.
Amen.
lordmychef.com 