The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Monday, Eighth Week in Ordinary Time, Year I, 03 March 2025 Sirach 17:20-24 <*((((>< + ><))))*> Mark 10:17-27
Photo by author, Atok, Benguet, 27 December 2024.
To the penitent God provides a way back, he encourages those who are losing hope and has chosen for them the lot of truth. Return to him and give up sin, pray to the Lord and make your offenses few (Sirach 17:20).
In that long poem by your faithful French writer Charles Peguy (1873-1914), you claimed O God that hope is your favorite virtue because it surprises you.
How lovely, dear Father to imagine you our God, all-powerful all-knowing is still surprised, something we have lost in this time when everything is predictable, nothing ever hidden.
Many times I see myself that young man in the Gospel running to you in Jesus, excitedly asking what must I do to inherit eternal life? But, when you answered and asked me to give up my possessions, I balk, I turn away sadly because I just can't give up all I have.
But, then comes your greatest surprise of all when we reject you, when we turn away from you: you still look at us filled with love! There is always hope in you, Lord if we can just go back to you in Jesus; there is always hope in this world, in this life because you never run out of surprises for us because "all things are possible for God" (Mark 10:27). Amen.
The Lord Is My Chef Sunday Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Eighth Sunday in Ordinary Time, Cycle C, 02 March 2025 Sirach 27:4-7 ><}}}}*> 1 Corinthians 15:54-58 ><}}}}*> Luke 6:39-45
The last time we have celebrated the eighth Sunday in Ordinary Time Cycle C was in 2001 when just like this year, the Season of Lent started late in March. In fact, the other last two Sundays of sixth and eighth in Cycle C were last celebrated in 2010 and 2007, respectively.
It is worth noting this because as Jesus delivered his Sermon on the Plain, we find that contrary to claims by many in this modern time, the teachings of Christ are actually taken directly from life as he reveals to us the truth in our hearts. Two Sundays ago, Jesus taught us the paradoxical happiness of our lives, of being poor, hungry, weeping, and maligned than rich, filled, laughing and well-spoken of; last Sunday, he taught us of the need to love truly that is rooted in God by loving without measure, loving even our enemies.
This Sunday, Jesus tells us something we often debate about as it usually puts us into a bind even a quandary on what to say and do.
Jesus told his disciples a parable, “Can a blind person guide a blind person? Will not both fall into a pit? Why do you notice the splinter in your brother’s eye, but do not perceive the wooden beam in your own eye? How can you say to your brother, ‘Brother, let me remove that splinter in your eye,’ when you do not even notice the wooden beam in your own eye? You hypocrite! Remove the wooden beam from your eye first; then you will see clearly to remove the splinter in your brother’s eye” (Luke 6:39, 41-42).
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, Calauan, Laguna, 20 February 2025.
Very often in many instances, most of us choose to be quiet than speak out against evil and other irregularities among us and in our society because of this teaching of the Lord. Many are afraid to notice the splinter in the brother’s eye lest they too might have a wooden beam blocking their views of themselves.
And that is why, evil persists everywhere that eventually, many of us become silent partners in the many sins happening around us which is very far from the demands of Jesus for us to choose what is right and good, to always make a stand for him even on the Cross.
See the flow of the Sermon on the Plain, of how Jesus is first of all never condemning nor judgmental of anyone. We have reflected his four “woes” were actually invitations for the rich et alii to change their ways in life, to think more of things that do not pass like wealth and other material things.
Secondly, last Sunday, Jesus directed our intentions into our hearts, to probe our hearts and find his grace of supernatural or divine love poured in there so that we can love selflessly without measure like him.
This Sunday, Jesus still directs us into our hearts, to examine whether we are truly his disciple or a hypocrite as someone who says something yet does the opposite. It is not opposite his exhortation last week for us to be merciful like God our Father rather a challenge to examine what we practice, our Christian praxis.
“A good tree does not bear rotten fruit, nor does a rotten tree bear a good fruit. For every tree is known by its own fruit. For people do not pick figs from thornbushes, nor do they gather grapes from brambles. A good person out of the store of goodness in his heart produces good, but an evil person out of a store of evil produces evil; for from the fullness of the heart the mouth speaks” (Luke 6:43-45).
Photo by Mr. Lorenzo Atienza, leftmost section of the stained glass at the National Shrine of Our lady of Fatima in Valenzuela City, 25 February 2025.
It is clearly a lesson in holiness, in integrity of every disciple! Do we walk our talk? The most basic norm of morality is that what we know in our mind and what we feel in our heart is what we say and therefore what we do.
Where are we now? Everybody is speaking about corruption while the devils celebrate everywhere as we are all entangled in all forms of corruption not only in the streets and government offices but even in our homes, in schools and offices and yes, right inside the church in many parishes.
Now we come full circle with Christ’s opening to his parable, Can a blind person guide a blind person? And this is what is now happening in the world, in our lives, in our country and in our parishes. Nobody would want to speak because nobody would want to examine one’s heart and follow the path of Jesus.
It is in our deeds that one is recognized as a true disciple. Let us not forget that. And let us not be afraid to examine constantly the value of our many ways and practices.
Photo by author, St. Paul Spirtuality Center, Pico, La Trinidad, Benguet, 05 January 2025.
One of the famous bishops and saint both recognized by the Eastern and Western Churches is St. John Chrysostom who served as Archbishop of Constantinople until the early 400’s. He is called the “golden mouthed” because of his gift in eloquence most true in his witnessing Christ, always meaning what he said like in this homily that sounds so 2025:
The Church is in an extremely critical state, and you think that all is going well. The fact is that we are plunged into countless sins, and we do not even know it!
You wonder why. We hav e churches, money, and everything else. There are places for assembly, people come there everyday; surely this is not nothing?
But it is not thus that we judge the state of the Church. Then how?, you ask.
Whether we lead a truly Christian life. Whether everyday we make ourselves spiritually more rich, bearing fruit, whether great or small; if we are not content simply with flfilling the law and expediting our religious duties.
Who is a better person, after having frequented the church all month?
This is what we must look for! After all, even what appears to be a good action is only a bad action, when one does not follow it up… If we bring nothing to fruition through it, it would be better to stay home (from Days of the Lord, vol. 6, page 62).
Photo by Mr. Lorenzo Atienza, 25 February 2025.
The kind of life we lead is the final test of our discipleship, the proof of what is in our hearts. St. Francis of Assisi used to tell his followers whenever they would preach to use only their mouth if necessary. Our actions speak louder than our words.
This is the biggest problem in the Church today: our lack of credibility as bishops and priests when our lives are far from what we say and teach.
God shared with us his power of the words. In the Bible, we find how his words and his being are always one since the story of creation into the coming of Jesus Christ who could heal with just mere words being the word who became flesh.
This is the whole point of Ben Sirach in our first reading this Sunday, reminding us that inasmuch as the potter knows the quality of his work after it has passed through fire, the same thing is most true with our words. We have to harness and master our speech, our words so that we walk what we talk.
We master our power of the words in our prayer life as St. Paul assured us in today’s second reading how in the Lord our labor is not in vain (1 Cor. 15:58). Let us pray to the Holy Spirit especially this Sunday as we approach the Season of Lent with Ash Wednesday. Let us keep our zeal for Christ not nonly for his words and teachings but most especially in his life and witnessing. Amen.See you at Ash Wednesday.
Campus Ministry, Our Lady of Fatima University, Valenzuela City.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Friday, Seventh Week in Ordinary Time, Year I, 28 February 2025 Sirach 6:5-17 ><}}}}*> + ><}}}}*> + ><}}}}*> Mark10:1-12
Photo by author, Sakura Farm, Atok, Benguet, 27 December 2024.
Thank you very much dear Father for February and most especially for the gift of friends you gave us.
Your servant Ben-Sirach was so right after all, "Let your acquaintances be many, but one in a thousand your confidant. When you gain a friend, first test him, and be not too ready to trust him" (Sirach 6:6-7).
Heal us in Jesus, Father, of the many hurts and pains some friends have caused us: those who have left us in time of distress; those who have become an enemy; the boon companion who left us in time of our sorrow; those who have turned against us and avoided us when we were down; and those who took advantages of our goodwill (cf. Sirach 6:8-12).
For our friends who came for reasons and seasons and now gone, bless them, Jesus; and for those friends who have remained because of love, bless them more!
Friends come from you, Jesus, one of the greatest gifts one can receive for it is a unity of souls that give nobility and sincerity to love, a kind of love only you Lord had designed; therefore, let us work on our friendships but never change our friends into someone they are not gifted to be; it is only then a friend becomes a treasure we cherish and nourish, never to be given away like in divorce and adultery that Mark tells us today in the gospel (Mark 10:1-12). Amen.
Photo by author, Sakura Farm, Atok, Benguet, 27 December 2024.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-27 ng Pebrero 2025
Larawan kuha ni G. Lorenzo Atienza, detalye ng dulong kaliwa na bahagi ng stained glass sa National Shrine ng Fatima, Valenzuela City na nagsasaad ng EDSA People Power, 25 Pebrero 2025.
Hinding hindi mabubura ninuman ang makasaysayang People Power Revolution ng Pebrero 1986. Ito ay kung hindi natin malilimutan at higit sa lahat kung ating lilinangin mga aral ng kauna-unahang mapayapang pag-aaklas sa buong mundo.
Katulad ng kalsadang EDSA na sagisag ngayon ng nabubulok nating bayan, malaki pa rin ang pag-asa na maaayos at mapatatatag ang diwa ng People Power 1986.
Kaya sa diwa nito, tama lamang at ipinag-adya na rin siguro ng Diyos na mayroong pasok ang mga tanggapan at paaralan tuwing Pebrero 25 mula noong isang taon sa ilalim ng Administrasyong BBM.
Bagaman ako ay nalungkot na hindi ito ginawang piyesta upisyal ng Pangulo, higit kong naunawaan kahapon ang magandang pagkakataon ibinigay pa nga ni BBM sa atin para sa EDSA 1986.
Nasobrahan tayo ng mga pagdiriwang noong sariwa pa ang EDSA 1986 hanggang sa naging palasak na lamang ito dahil sa pangingibabaw ng mga kasiyahan at mga kaartehan ng mga sumunod na taon. Sa isang banda, ang sarap ng EDSA Anniversary noong nakaupo pa si Tita Cory – yugyugan magdamag doon sa kanto ng EDSA at Ortigas.
At pagkatapos, lawa na.Logtu ng konti, sokpadoodle na sa otra kinabukasan.
Ano nangyari? Wala.
At ganun na lang ang EDSA Anniversaries nang mga sumunod na taon na mismo tayong mga beterano ay napagod na rin sa kawalan ng saysay ng mga programa at higit sa lahat, ng pagtataksil ng maraming pinuno noon na ipinaglaban, ipinagtanggol natin noon na iyon pala ay katulad lang din ng mga pinatalsik noong 1986.
Larawan kuha ni Pete Reyes kina Sr. Porfiria “Pingping” Ocariza (+) at Sr. Teresita Burias nananalangin upang pigilan mga kawal sasalakay sana noon sa mga rebelde sa Kampo Crame noong People Power 1986.
Pebrero 22 ng gabi ay nasa Aristocrat Restaurant kami sa kanto ng Quezon Ave. at EDSA para sa final deliberation ng mga hurado sa kauna-unahang USTetika Literary Contest ng Varsitarian ng UST.
Proyekto ng co-staffer namin at kaibigan na si G. Vim Nadera ang USTetika na mula sa salitang “aesthetic”. Bantog na guro at makata ngayon si Vim. Tuwang-tuwa ako noon na sinama niya ako hindi lamang para kumain at gumimik pagkatapos kungdi makadaupang-palad mga bigating pangalan sa panitikan tulad ng mga makata na sina Cirilo Bautista, Bienvenido Lumbrera, Alfredo Navarro Salanga na tunay ngang heavyweight, ang propesora naming si Ophelia Dimalanta na pangunahing babaeng-makata sa wikang Ingles at marami pang iba.
Nang malapit nang matapos ang pulong, binulungan kami ni Gng. Jesselyn Dela Cruz na umuwi na raw kami kaagad sabi ni Sir Felix Bautista na aming Publications Director sa Varsitarian at tagapagsalita noon ni Cardinal Sin. Malabo ang mga kuwento maliban sa kumalas na raw noon sina Enrile at Ramos kay Marcos. Yun lang. Baka raw magkagulo.
Siyempre, mga kabataang typical, wala kaming balak sumunod sa utos sa amin hanggang sa magulat kami nang aming baybayin ang Timog at Morato naghahanap ng club na sarado halos lahat habang dagsa mga sasakyan sa mga gasolinahan.
Hindi kami nabagabag kasi full tank ang kotse ng tatay ko noon kaya uminom pa rin kami nina Vim kina Dwight sa Sampaloc at saka umuwi. Kinabukasan pagkagising ko, araw ng Linggo, February 23, di ko malaman kung ako ay lasing sa mga balitang pinag-uusapan at napapakinggan sa radyo. Pagkaraan ng tanghalian, sumama kami ng kapatid ko si Meg na nooy second year college din sa UST sa mga kababaryo namin sakay ng isang trak ng bato papuntang EDSA para sumama sa People Power.
Mula sa wikipedia.org.
Dumating kami ni Meg at mga kasama sa EDSA bandang hapon. Parang sasabog sa tuwa aking dibdib na tila ako ay nanlalamig, naiiyak sa tuwa sa aking nakita: sarado EDSA-Cubao ilalim at puno ng mga tao hanggang sa abot-tanaw!
Ang saya-saya!
Walang bad trip noon! Peace man ang atmosphere. Dala namin ay mga pakwan para sa mga kawal. Doon kami pumuwesto sa gate ng Crame sa Santolan na Boni Serrano ngayon dahil kulang daw ang bantay doon.
Kinagabihan, dumating ang balita na baka raw kami salakayin ng mga tangke mula Malakanyang via Sta. Mesa direcho pa-Santolan. Tinipon kami ng mga law students ng UP at kinausap, binigyan ng numero sa telepono na maari naming tawagan kapag daw nagkadamputan.
Hala! Hinila ko sa tabi ko si Meg. Wag ka kako lalayo sa akin at naisip ko agad Daddy ko sa bahay. Mas takot ako sa kanyang galit kesa sa mga tangke ni Macoy!
Larawan kuha ni G. Boy Cabrido, pagkakamayan ng mga kawal at mga madre at pari sa EDSA noong People Power Revolution ng 1986.
Sa pagkaka-alala ko, walang natakot sa amin. Walang umatras habang pasa pasa kami ng bolpen at papel para nga sa mga numero na tatawagang mga abogado kapag kami nakulong.
Noon ko narinig biglang nagsalita at lumapit sa isang law student kapitbahay namin na suki ng mommy ko sa tindahan, si Mr. Tiongson.
Hindi ko matandaan pangalan niya pero kaibigan siya ng lola ko. Maginoong maginoo. Respetado sa aming barangay. Negosyante na gumagawa ng mga plastic art sa mga jeep na pampasahero noon. Palagi niya ako sinasama at ng mga anak niya sa pagbibisikleta sa mga looban ng Bocaue, Sta. Maria, at Marilao sa Bulacan noon.
Makisig at matipuno si Mr. Tiongson. Six footer siguro. Naka-salamin medyo kalbo ng konti pero balbas sarado. At malaki ang boses. Sabi ng lola ko, dati raw Huk na naging NPA si Mr. Tiongson pero tumiwalag na.
Sa gitna ng dilim ng gabi sa isang kalye sa Santolan, ito ang sinabi ni Mr. Tiongson sa mga taga-UP Law na tumayong mga namumuno sa amin sa kalyeng iyon: “ako na ang lulugar sa unahan. Laban namin ito na hindi na dapat umabot pa sa ganito kung kami ay nanindigan noon.”
Humanga ako sa mama lalo noon. Pero hindi ko naunawaan sinabi niya hanggang kahapon na lamang nang pumasok ako bilang chaplain dito sa Our Lady of Fatima University sa Valenzuela.
Larawan kuha ni G. Lorenzo Atienza, ang Canonically Crowned National Pilgrim Image of Fatima na tinanghal nina Ramos noon sa EDSA 1986 na nasa pangangalaga ngayon ng National Shrine of Fatima sa Valenzuela, 25 Pebrero 2025.
Bago ako magmisa sa aming kapilya kahapon habang nagdarasal, parang kislap ng liwanag na dumatal sa aking kamalayan mga sinabi ni Mr. Tiongson noong 1986 sa Santolan: hindi pa tapos ang laban ng EDSA 1986.
Laban natin ito. Kumupas man ito, bumaligtad at nagtaksil ang ilan, laban nating lahat ito na dapat ipagpatuloy, linangin at palalimin. Higit sa lahat, dalisayin sa panalangin dahil kulang ang EDSA 1986 kung wala sina Jesu-Kristo at kanyang Mahal na Ina, ang Birhen ng Fatima. Mula sa karanasan ni Mr. Tiongson na kapitbahay namin noon, hindi ko papayagan manghinayang ako sa huli na tinalikuran ko ang EDSA 1986 kaya balang araw ay malagay sa peligro mga susunod na saling-lahi.
Kahapon din ang unang guning-taon ng pagkaka-korona sa National Pilgrim Image ng Fatima na siyang imahen na tinanghal nina Ramos noong People Power sa EDSA ng 1986! Narito sa National Shrine of Fatima sa Valenzuela ang naturang imahen mula pa noong ika-17 ng Oktubre 1999, sa loob ng isang munting kapilya na maaring puntahan ng mga deboto at peregrino.
Tama lang mayroong pasok sa upisina at mga paaralan tuwing Pebrero 25 upang higit nating mapagnilayan muli ang diwa ng EDSA 1986, maisalaysay sa mga bata upang ipaunawa sa kanila ang kahalagahan at kahulugan ng tunay na kalayaan na batay sa pagtitiwala sa Diyos.
Hindi mabubura ang EDSA 1986 sa ating kasaysayan kung ipagpapatuloy natin ang kuwento at adhikain nito hanggang sa tayo ay magkaisa muli bilang sambayanan at mga alagad ni Kristo – kasama ni Maria, ang Birhen ng Fatima.
Larawan kuha ni Ka Ruben, bagong stained glass ng National Shrine of Fatima sa Valenzuela, Oktubre 2024; makikita sa dulong bahagi sa kaliwa ilang tagpo sa EDSA 1986.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Wednesday, Seventh Week in Ordinary Time, Year I, 26 February 2025 Sirach 4:11-19 ><]]]]'> + ><]]]]'> + ><]]]]'> Mark 9:38-40
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, 20 February 2025.
Let me pursue wisdom, Let me follow and seek you, God my Father in order to find life and meaning; unlike knowledge, wisdom is not an intellectual pursuit that can be gained through reading and academic studies; pursuing wisdom is finding you, Lord which is very slow, always within the realms of failures and disappointments, calling us to acknowledge our fears and anxieties because wisdom is lived and experienced.
Wisdom breathes life into her children and admonishes those who seek her. He who loves her loves life; those who seek her will be embraced by the Lord… bringing him happiness and reveal her secrets to them and she will heap upon him treasures of knowledge and an understanding of justice (Sirach 4:11-12, 18).
Wisdom is knowing you, God; loving you, God; seeing everything in your perspective, immersing myself in you to be one in you, one with you to understand and appreciate each of your creation; hence, embracing wisdom is embracing Jesus your Son, Father who came to show us everything in the light of justice and fairness, charity and love not with petty rivalries, and envy of earthly entitlements that can be so fleeting and never satisfying nor contenting.
Let me love your law, therefore, Lord like the psalmist today so that I too may have peace in Jesus. Amen.
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, 20 February 2025.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-25 ng Pebrero 2025
Larawan mula sa wikipedia.org.
Hindi maikakaila ang mahalagang papel ng Simbahang Katolika sa tagumpay ng People Power 1986 na sinasagisag ng National Shrine of Mary, Queen of Peace mismo sa kanto ng EDSA at Ortigas Avenue kung saan pinigilan ng mga madre, pari, seminarista at layko ang mga sundalong sasalakay sana noon sa mga “rebeldeng” nasa Kampo Crame.
Sa gitna ng maraming pagbabago sa pag-usbong ng maraming matatayog na gusali, nananatiling paalala ang dambanang ito ng katotohanang wala tayong magagawa sa buhay natin kung nakahiwalay tayo sa Diyos sa pamamagitan ni Kristo Hesus kasama ang kanyang Ina na si Maria (Juan 15:5).
Nguni’t ipinahihiwatig din ng simbahang ito ang malaking bugtong sa ating panahon ngayon, kung ano na ang nangyari sa diwa ng EDSA 1986 na tila sa paglipas ng panahon ay unti-unti nang nalilimutan ng marami? Tingnang kung paano sa ngayon ang EDSA ang tanda ng lahat ng magulo at mali sa ating bayan, taliwas sa dating ningning at karangalan nito. Higit sa lahat, kay laking kabalintunaan ng ating kasalukuyan na ang mga pinatalsik ng EDSA noon ay hindi lang basta nakabalik ngayon kungdi sila pang muli ang namumuno, muling nananahan mismo sa palasyo ng Malacanang!
Larawan ni Jaime Cardinal Sin sa Villa San Miguel, 23 Pebrero 1986, kuha ni Alex Bowi/Getty Images.
Anyare? Kung paanong naging mahalaga ang papel ng Simbahang Katolika noon sa tagumpay ng People Power 1986, pagkalipas ng halos apat na dekada ay masasabi ring malaki ang kinalaman ng mga pari at obispo sa pagkupas at pananamlay ng diwa ng EDSA sa ngayon.
At taliwas sa larawan ng EDSA Shrine ang ating makikita sa ngayon ay ang pagkalango ng maraming mga obispo at pari sa kapangyarihan ng pulitika mula noong Pebrero 1986.
Wala nang nakasunod sa yapak ng karunungan at kabutihan ng yumaong Cardinal Sin na masasabi nating hindi namulitika at lalong hindi pulitiko noong 1986. Isang tunay na pastol ng kanyang mga kawan, inihatid ni Cardinal Sin tayo noon sa mayamang pastulan at malinis na batisan ika nga. Kung hindi sa kanyang panawagan sa Radyo Veritas noong gabi ng Pebrero 21, 1986, napulbos na marahil ang Kampo Aguinaldo at Krame, hindi na naging Pangulo si Tabako at umigsi buhay ng alamat na si Enrile.
Maraming pari at obispo iba nakita sa pakikibaka noon ni Cardinal Sin. Nakaligtaan nilang tularan ang buhay-panalangin (prayer life) ni Cardinal Sin na siyang bukal ng kanyang kabanalan o, kung di kayo papayag ay espiritualidad. Sa kabila ng maraming kontrobersiya sa kanyang mga sinasabi noon, isang mababanaagan palagi sa kanya ang malinaw na tanda ng buhay na pananalangin. Mayroon siyang prayer life kaya mayroon din siyang kababaang-loob at malasakit sa maliliit.
Maliban sa ilang natitira pang katulad ni Cardinal Sin, maraming obispo at pari ngayon ang sampay-bakod o amuyong sa mga pulitiko at mayayaman. Marami sa kanila mga TH na social climber nagkukunwaring “social activist” na puro burgis ang kasama pati asta at salita.
Larawan kuha ni Pete Reyes kina Sr. Porfiria “Pingping” Ocariza (+) at Sr. Teresita Burias nananalangin upang pigilan mga kawal sasalakay sana noon sa mga rebelde sa Kampo Crame noong People Power 1986.
Kung noong EDSA ay tanda ng kanilang paglilingkod at kawang-gawa ang kanilang mga sutana na sumasagisag sa kanilang kaisahan sa Panginoong Jesu-Kristo, maraming mga obispo at pari ngayon dinurungisan kanilang habito na naging pasaporte palapit sa mga mayayaman at makapangyarihan.
Nakakalungkot ang maraming obispo at pari na nagsisiksikan sa pagmimisa para sa ilang mayayaman habang napakaraming maliliit na ni hindi mabasbasan kanilang mga yumao, ni hindi madalaw para dasalan mga may sakit. Minsang magkawang-gawa, naka-Facebook naman!
Ang pinakanakakasuka sa lahat na tiyak taliwas sa diwa ng EDSA 1986 ay ang mga obispo at pari na sunud-sunuran sa mga mayayaman at makapangyarihan. Nawala na ang kredibilidad ng mga kaparian na taglay noon ni Cardinal Sin dahil alam na alam ng mga pulitiko at mayayaman ang kahinaan ng mga obispo at pari – kuwarta, kuwalta, salapi at pera. Kitang-kita ito sa mga kasalan at lamayan. Maski sa tolda, magmimisa mga obispo at maraming pari para sa anibersaryo ng gasolinahan, sisindihan mga Christmas lights ng kanilang tindahan, magtutulak ng wheelchair ng milyunaryong lumpo, at iiwanan mga parokya maski Linggo para makimisa sa libing ng yumaong donya o don. Istambayan ay Starbucks, tanghalian sa lahat ng eat-all-you-can at bakasyon sa abroad, first class pa sa eroplano sagot ng mayayaman at pulitiko. Nasaan diwa ng EDSA? Wala! Nilamon at tinabunan ng buhol buhol na trapik ang EDSA!
Noon sa EDSA 1986, humingi ng tulong sa mayayaman para sa mga kawal at mga tao pero ngayon, hindi na nahihiya mga obispo at pari ipasagot sa governor at mayor kanilang mga party at outing. Hindi lang donasyon sa mga pagawain sa parokya hinihingi nila kungdi mga sariling pagawain sa bahay at sasakyan.
Nakakahiya. Nakakapanlumo.
Larawan ni Linglong Ortiz, 23 Pebrero 1986.
Kung paanong ang mga pari at obispo ang naging malaking bahagi ng tagumpay ng EDSA People Power noong Pebrero 1986, sila ngayon ang isang malaking dahilan sa pagkawasak ng diwa nito. Hindi na madama ng mga maliliit kanilang mga pastol na nanginginain sa mga handaan, iniwanan mga maralita sa kanilang kariton.
Nawa makita muli naming mga pari at obispo ang malaking estatwa ni Maria, ang Reyna ng Kapayapaan doon sa bubong ng simbahan sa EDSA at matanto rin paanong nanatili si Maria malapit sa Anak niyang si Jesus at sa mga tulad niyang anawim, mga maliliit. Hindi sa panig ng mga mayayaman at makapangyarihan.
Pansinin na habang tumatagal ang EDSA, tila nawawala na pagkakaisa natin sa Diyos kay Kristo kasama ang kanyang Ina na si Maria na dapat sana ay pangunahan ng mga obispo at pari. Iyon ang diwa ng EDSA noon na hindi ko makita ngayon. Pansin din ba ninyo?
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Souyl by Fr. Nicanor F. Lalog II Tuesday, Seventh Week in Ordinary Time, Year I, 25 February 2025 Sirach 2:1-11 ><))))*> + ><))))*> + ><))))*> Mark 9:30-37
Photo by Pete Reyes, Sr. Porfiria “Pingping” Ocariza (+) and Sr. Teresita Burias praying the rosary to protect mutineers during the EDSA People Power Revolt in February 1986..
Praise and glory to you, God our Father for the gift of EDSA People Power Revolution that peacefully ended this day 39 years ago; your words in today's first reading are so true:
Compassionate and merciful is the Lord; he forgives sins, he saves in time of trouble and he is a protector to all who seek him in truth (Sirach 2:11).
But what happened after 1986 at EDSA? We have forgotten, Father everything! We have turned away from you, refusing to stand for justice, evading trials and difficulties; we have become impatient in times of "crushing misfortune"; worst of all, we have stopped trusting you unlike those five days of EDSA.
How sad in the years that followed after 1986, we "argued" along the way like your disciples on "who is the greatest among us" until the unexpected happened when a monster came to power calling you "stupid" as he spewed indecencies and murder from his mouth until suddenly, the ones we kicked out are back, now denigrating the significance of EDSA 1986.
Photo by Linglong Ortiz, 23 February 1986.
Help us learn anew the lessons of EDSA 1986; let us return to you and continue the revolution in our hearts; like the psalmist in today's responsorial psalm, may we "commit our lives to you, Lord" for you will surely help us like in EDSA 1986. Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-24 ng Pebrero 2025
Mula sa Pinterest.
Kay ganda ng serye ng ating mga unang pagbasa sa Banal na Misa ngayong huling linggo bago magsimula ang Kuwaresma sa Miyerkules ng Abo ika-lima ng Marso 2025.
Napapanahon ang mga pagbasang ito mula sa Aklat ng Ecclesiastico ngayong binubura sa kamalayan natin ang mahalagang yugto ng ating kasaysayan, ang EDSA Revolution ng 1986.
Tamang-tama din ang mga naturang pagbasa sa gitna ng mga balita ng mga pagmamalabis ng maraming nasa kapangyarihan di lamang sa pamahalaan at lipunan kungdi pati na rin ng mga pari at obispo natin sa simbahan. Kung sa bagay, matagal nang usapin mga iyan sa simbahan na palaging hinahayaan nating mga Pilipino dahil na rin sa kawalan natin ng kamalayan sa pagkakaiba-iba ng marunong sa matalino at ng mabuti sa mabait na siyang paksang ibig kong talakayin ngayong bisperas ng EDSA People Power Revolution.
Tingnan muna natin ang karunungan at katalinuhan.
Larawan kuha ni Lauren DeCicca/Getty Images sa Laoag City, 08 Mayo 2022.
Ang karunungan (wisdom) ay tanda ng kabanalan dahil ito ay pagtulad sa Diyos na siyang Karunungan mismo. Ang maging marunong (to be wise) ay hindi lamang malaman ang maraming bagay-bagay sa mundo at buhay kungdi makita at mabatid pagkakaugnay-ugnay ng mga ito. Pag-ibig at pagmamahal ang hantungan palagi ng karunungan at kabutihan.
Ang maging marunong ay magkaroon ng mahusay at matalas na isipan na pinanday ng puso at kaloobang nakahilig sa Banal na Kalooban ng Diyos. Dinadalisay ng buhay pananalangin, nakikita ng karunungan ang kabuuan ng lahat ng mga bagay-bagay sa liwanag ni Kristo. Buo at ganap ang karunungan dahil mula ito sa Diyos, nagtitiwala sa Diyos at nakabatay sa Diyos ang lahat ng pagsusuri, pagtitimbang at pagpapasya sa lahat ng bagay.
Mula sa Panginoon ang lahat ng karunungan at iyon ay taglay niya magpakailanman. Sino ang makabibilang ng butil ng buhangin sa dagat, o ng patak ng ulan, o ng mga araw sa panahong walang pasimula at katapusan? Sino ang makasusukat sa taas ng langit o lawak ng lupa? Sino ang makaaarok sa kalaliman ng dagat at sino ang makasasaliksik sa Karunungan? (Sirac 1:1-3).
Sa kabilang dako naman, ang matalino ay pagkakaroon ng matalas na isipan. Magandang katangian ito ngunit hindi ito pinaka-mahalaga dahil sa ating sariling karananasan at kasaysayan, kay daming matatalinong Pilipino pero bakit ganito pa rin ang bayan natin?
Sa pamahalaan maging sa Simbahan, palaging ipinangangalandakan katalinuhan ng mga upisyal at nanunungkulan. Kaya nga sa sikat na sitcom na Bubble Gang, mayroong karakter doon na kung tawagi’y Tata Lino na puro katatawanan ang mapapakinggan.
At sa sawimpalad nating mga Pilipino, mas pinapaboran natin, mas hinahangaan palagi mga matatalino kesa marurunong. Bilib na bilib tayo sa mga tao na maraming tinapos na degree sa mga pamantasan dito sa bansa at ibayong dagat. Isa iyan sa malaking problema sa Simbahan: maraming pari at obispo ang matatalino ngunit walang puso ni Kristo, puso ng Mabuting Pastol. Sa dami ng matatalinong Pilipino, bakit ganito pa rin ang ating bayan maging Simbahan?
Bulok. Kung hindi man ay nabubulok.
Dangan kasi, mga matatalino matalas lang ang isipan ngunit walang puso o pitak man lamang doon para sa kapwa at sa Diyos kaya madalas, ginagamit kanilang katalinuhan sa kabuktutan at sariling mga interes at pangangailangan.
Kay ganda ng talinghagang gamit natin diyan – lumaki ang ulo. Yumabang at naging palalo sa sobrang katalinuhan, walang ibang pinakikinggan kungdi sarili lamang. Naku, lalo na iyan sa mga pari at obispo ng Simbahan!
Ang katawa-tawa sa malalaking ulo iyan ng maraming namumuno saan man, sa hindi maipaliwanag na kadahilanan, maraming matatalino puno ng kabag sa tiyan at hindi kataka-taka, walang ibang nagagawa sila kungdi umutot ng umutot. Kaya mabaho at mabantot sa maraming anomalya at kalabisan itong ating bayan maging Simbahan! Hindi ba?
Larawan ni Roger Buendia/Presidential Museum and Library via esquiremag.ph.
Noon pa man, sinasabi ko nang palagi magkaiba ang kabaitan at kabutihan. Madalas ang taong mabait nating tinuturing ay pleaser sa Inggles. Utu-uto, lahat puwede, lahat pinapayagan para walang kaguluhan pero ang katotohanan, lalo lamang gumugulo mga sitwasyon kapag kabaitan ang pinairal.
Alam na alam ito ng maraming mag-aaral na gusto nila mabait na guro na lahat ay puwede. Ganun din mga tao sa pari at obispong mabait. Lahat puwede para walang gulo. Akala nila…
Pero, mayroon bang natututunan sa mga maestra o maestro na mabait? Wala. Aminin natin mas marami tayong natutunan sa mga guro pati magulang at boss at pari na istrikto o mahigpit.
Ganoon ang mabuting tao (good person) – maliwanag sa kanya ang tama at mali. Hindi puwedeng payagan o pagbigyan ang mali. Mayroong diwa ng pananagutan palagi ang mga mabubuting tao na kadalasan ay istrikto rin naman. Sa mabuting tao, basta tama at kabutihan, hindi pagtatalunan o pag-aawayan samantalang mga mababait, lahat pinapayagan.
Ang mabuting tao, hindi niya iniisip ang sarili niyang kapakanan at kaluguran bagkus kabutihan ng karamahan at ng iba pang tao kesa kanyang sarili. Yung mababait, sarili lang nila iniisip. Kaya pinapayagan ang lahat ay upang magkaroon ng mga kaibigan at mga mangungutangan ng loob sa kanila. Popularity-oriented kadalasan mga matatalino at mababait.
Kaya naman, mapapansin natin na magkasama palagi ang karunungan at kabutihan at ang katalinuhan at kabaitan. Ang marunong ay tiyak na mabuti sapagkat higit sa kaalaman ang kanyang nilalayon ay kabutihan at kapakanan ng karamihan. Iyong mabait madalas ay matalino kasi sa Inggles makikita natin ito ay tumutukoy sa sanity o pagiging matinong pag-iisip o sane. Kapag sinabing “nasiraan ng bait”, ibig sabihin, nasira na ang ulo o nabaliw katulad ng maraming mga henyo na sa sobrang talino na walang iniisip kungdi sarili lamang.
Larawan mula sa en.wikipedia.org.
Noon sa EDSA, nadama ko at naranasan karunungan at kabutihan nina Cardinal Sin, Pangulong Aquino, Hen. Ramos at ng maraming mga tao na dumagsa doon hindi upang makipag-away at makipagtalo kungdi makipagkasundo at umunawa. Napaka saklap kay bilis nabaligtad ang lahat. Napalitan ng mga baliw mga marurunong at ng mga sakim ang mga mabubuti.
Sana sa mga panahong ito na ating ginugunita ang makasaysayang EDSA People Power ng 1986, muling pag-isipan at pagnilayan nating mabuti ang ating pinahahalagahan at pinaninindigan. Para sa Diyos, para sa Inang Bayan.
*Tunghayan mga dati nating nalathala sa paksang pagkakaiba ng kabutihan at kabaitan.
The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II Monday, Seventh Week in Ordinary Time, Year I, 24 February 2025 Sirach 1:1-10 ><))))*> + ><))))*> + ><))))*> Mark 9:14-19
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, Calauan, Laguna, 20 February 2025.
Your words today O Lord God our Father are so timely when some people in power try to erase from our consciousness the grace of EDSA People Power 1986; your words O Lord are so timely when some people in power dilly dally with their authority refusing to serve justice to those who belittle the laws of the land, without any decency at all with themselves and with others; your words dear God are so timely when we your people will elect again our next batch of lawmakers and leaders.
Your words, O Father are so timely that we may finally wake up to the reality of the great difference between wisdom and intelligence: how sad people put more premium on intelligence though important but always abused and misused for personal gains; wisdom is different because it is YOU, O God! Wisdom is finding you, seeing the whole of everything, our interrelatedness, more of "looking into" than "looking at" because wisdom is holiness.
All wisdom comes from the Lord and with him it remains forever. The sand of the seashore, the drops of the rain, the days of eternity: who can number these? Heaven’s height , earth’s breadth, the depths of the abyss: who can explore these? Before all things else wisdom was created; and prudent understanding, from eternity.
How sad the world looks more, follows more and believes more people of high intelligence, so brilliant but empty of humanity, filled with technology driven with utility; let us desire more of wisdom, of being wise, of wrapping with prayer our every endeavor; let us grow in wisdom by growing in Christ who clearly taught us today how certain kinds of exorcisms and other ministry "can only come out through prayer" (Mark 9:29). Amen.
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, Calauan, Laguna, 20 February 2025.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 23 February 2025
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, Calauan, Laguna, 20 February 2025.
Jesus said to his disciples: “To you who hear I say, love your enemies, do good to those who hate you, bless those who curse, pray for those who mistreat you… But rather, love your enemies and do good to them, and lend expecting nothing back; then your reward will be great and you will be children of the Most High, for he himself is kind to the ungrateful and wicked. Be merciful, just as your Father is merciful” (Luke 6:27-28, 35-36).
yes, i hear you Lord. love my enemies. i have tried and continue to strive at loving my enemies; but, who are my enemies?
yes, it is easier said than done, loving my enemies who are most easy to identify as those i hate and do not agree with, those who have hurt me, those who do not believe in me, those who simply differ with me both outside and inside.
as i rested in you, Jesus i have realized something deeper, and pernicious: my worst enemies are those within me like a sin i refuse to admit, a sin i continue to justify, a darkness i'm afraid to look into.
yes, Jesus! my worst enemy is actually myself when i deny your love and presence in me; let me look deep inside me where in my life is God asking me to love more like you, Jesus?
yes, it is terrifying, disturbing and difficult but it is only when i love more like you Jesus that i experience your love more and begin loving my enemies within!
Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, Calauan, Laguna, 20 February 2025.