Opening to God

Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 28 March 2024
Photo by author, sunrise at the Sacred Heart Novitiate in Novaliches, QC, 20 March 2024.

As we now enter the holiest parts of the Holy Week called the Sacred Triduum of Holy Thursday, Good Friday and Easter Vigil beginning tonight with the Mass of the Lord’s Supper, please find time to have some silent moments of prayer and reflections.

Do not let this Holy Week pass as one of those days so unique because of the great sights and sounds that have filled our cameras with so much photos and videos but have ironically left us empty inside. Don’t you notice the more we fill ourselves with photos and videos on the pretext and excuse of keeping memories and remembrances, the more we are left empty, lost and alienated because we have missed experiencing the moment itself?

From forbesmagazine.com

The reason images are covered and no flowers adorn our church altars during Lent until Holy Saturday is for us to focus more inside ourselves than outside.

Lent and the Holy Week remind us that basic truth in life that what is most essential is the inside not the outside we aptly call in Filipino as palabas.

How ironic that despite all the technologies and comforts they have brought humans, we are more lost and empty these days than before with more suicides, more depressions, and more social problems and issues.

Lent invites us to return to our very first love of all, God who patiently awaits us always, right in our hearts. Pray as much as possible today to experience God and your very self this Holy Thursday. Just pray. Very often, the most difficult prayer is also the most meritorious.

And when you pray, I strongly recommend Jesuit Father Eduardo Hontiveros’ classic Buksan Ang Aming Puso, the most beautiful and touching church music that is a prayer in itself during this season of Lent and the Holy Week.

Buksan ang aming puso
Turuan mong mag-alab
Sa bawat pagkukuro
Lahat ay makayakap

Buksan ang aming isip
Sikatan ng liwanag
Nang kusang matangkilik
Tungkuling mabanaag

Buksan ang aming palad
Sarili'y maialay
Tulungan mong ihanap
Kami ng bagong malay
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 18 March 2024.

I love its progression from opening of heart, then of mind, then of the hand which signifies our whole person.

Our hands is a microcosm of our very selves that is why we shake hands, with give high fives to signify the giving of our total selves in friendship. Fortune tellers read our palms because they signify our whole person. We Filipinos have a beautiful expression during pamanhikan when parents of the groom meet their future balae to ask for the hand of their daughter in marriage, “hihingin namin ang kamay ng inyong anak.”

What is in our hands?

Remember the word betrayal that literally means to hand over from the Greek word paradidomi? Again, our Tagalog translation renders its deepest meaning especially when we recall how Jesus was handed over by Judas to the soldiers who handed Him over to the Sanhedrin who then handed Him over to Pilate who finally handed Him over to the people to be crucified. That repeated handing over of Jesus – or betrayal – is perfectly said in our own expression of “pinagpasa-pasahan si Jesus.”

That is how dirty our hands are with sin and evil when we repeatedly hand over Jesus through our own family and friends whom we take as things to be passed on for something or someone else more useful.

Opening to God becomes complete, from the mind and the heart, when we are able to open our hands to Him, the only One we can really hold on in this life. When we die, we cannot hold and bring anything from this life. Like Jesus, we die with hands opened to God, praying, “Into your hands, I commend my spirit.”

Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2024.

You will notice this afternoon when you come for the Mass, the tabernacle is opened and empty. The Sacred Hosts we shall receive later in the Holy Communion are the ones to be consecrated during the Mass.

Are we also empty to receive Jesus? That is the beauty of Communion by hands when we hold nothing else, we open our hands positioned across our heart supposed to be clean to receive Jesus wholly and responsibly.

As you receive Jesus in the Holy Communion tonight, pray Buksan Ang Aming Puso and ask God to give you a new consciousness (bagong malay) that you are loved and forgiven so you can love and forgive others too.

Ask Jesus to empty your heart of pride so He would reign there to fill you with more of His humility, justice, and love.

Most of all, ask Jesus to dwell in your heart so that every decision you make may come from your heart not from the hatred and bitterness that have covered it all these years.

Be the new person tonight in Jesus as He wash you clean of sins. Amen.

*Usiginanga… you may open your phone to listen and pray Buksan Ang Aming Puso.

From YouTube.com

Hindi ka nag-iisa

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, 24 Marso 2024
Ikaapat na Huling Wika ni Jesus
Larawan kuha ng may-akda, Kapilya ni San Francisco Javier, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, 20 Marso 2024.

Mula sa tanghaling tapat hanggang ikatlo ng hapon ay nagdilim sa buong lupain. Nang mag-iikatlo ng hapon, sumigaw si Jesus, “ELOI, ELOI, LEMA SABACHTANI?” ibig sabihi’y “DIYOS KO, DIYOS KO, BAKIT MO AKO PINABAYAAN?”

Mateo 27:45-46

Sa tagpong ito ating mababanaagan kadakilaan ng pagmamahal sa ating lahat ng Diyos, Siya na ganap, walang kapintasan at kakulangan (perefect) ay piniling maging katulad nating hindi ganap (imperfect) bilang tao sa lahat ng bagay maliban sa kasalanan kay Kristo Jesus.

Pinili at mas inibig ng Diyos kay Kristo na maging tao upang maranasan hirap at sakit natin maging ang kamatayan, lalo’t higit ang magdusa at mamatay na nag-iisa at iniwanan ng lahat doon sa Krus.

Ano mang paghihirap at pagdurusa ay nagiging napakabigat kapag ika’y nag-iisa, na walang kasama ni karamay. Ito pinakamasaklap sa panahon natin ngayon maging sa ating bansa na dati rati’y walang mga bahay ampunan para sa matatanda ngunit nagyon ay naglipana na dahil sa maraming matatanda ang iniiwan, tinatalikuran di lamang ng mga kamag-anakan kungdi pati ng lipunan. Ito ang dahilan kung bakit si Santa Mother Teresa ay bumuo noon ng samahan na mag-aalaga sa mga tinaguriang “poorest of the poor” sa India nang makita niya maraming may-sakit sa Calcutta namamatay nang mag-isa. Hindi lamang ito totoo sa mga mahihirap na lugar kungdi maging sa mga mauunlad na lupain ay maraming matatanda ngayon ang namamatay na lamang ng mag-isa sa buhay.

Larawan kuha ng may-akda, Baguio City, 2023.

Iyan man ay pinagdaanan ni Jesus lalo na noong ipinako siya sa krus na halos iwanan siya ng lahat. Sa labingdalawang alagad niya, naghudas ang isa habang ang pinuno naman nila ay ikinaila siya ng tatlong ulit kaya’t nagtago noon kasama ang iba pang mga alagad. Tanging si Juan na minamahal na alagad ang nanatili sa paanan ng krus ni Jesus kasama ang kanyang Ina na si Maria at ilan pang mga kababaihan.

Nasaan ang mahigit limang libong tao na pinakain ni Jesus sa ilang? Wala din doon ni isa sa mga pinagaling niyang mga may-sakit. Nawala at naglaho ang lahat ng tao na tuwang-tuwang sumalubong kay Jesus noong Linggo ng Palaspas.

Ngunit kailan man ay hindi naramdaman ni Jesus ang pagiging mag-isa doon sa Krus. Tulad ng sino mang mabuting Judio, dinasal ni Jesus noon ang Salmo 22, ang awit ng panaghoy, ng pagpapakasakit at buong pagtitiwala sa Diyos.

Ito ang mabuting balita ng pagkamatay ni Jesus sa Krus: mula noon tayong mga tao ay hindi na mag-iisa sa mga hirap at tiisin nitong buhay maging kamatayan dahil kasama na natin ang Diyos kay Jesus.

Ito ang ating consolation o consuelo, wika nga.

Mula sa dalawang katagang Latin na con (with) at solare (alone) na ibig sabihin ay samahan ang nag-iisa, naging pinakamalapit at tunay na kaisa tayo ng Diyos sa tuwing tayo ay nasa gitna ng mga tiisin at hirap sa buhay maging kamatayan dahil sa pagdamay sa atin ni Jesus doon sa Krus upang sa gayon sa kanyang muling pagkabuhay tayo man ay kanyang makasama at makaisa.

Sapagkat siya ma’y tinukso at nagbata, kaya ngayo’y matutulungan niya ang mga tiutukso.

Hebreo 2:18

Sa tatlong taon kong pagiging chaplain sa Our Lady of Fatima University at Fatima University Medical Center, nakita ko at naranasan sa maraming pagkakataon paano mga tao – bata man o matanda, mahirap at mayaman, may sakit o karamdaman maging mga malalakas at malusog ang pangangatawan – ay nararanasan ang pangungulila at pag-iisa sa gitna ng kanilang mga paghihirap at pagdurusa sa buhay. Marami sa kanila ang mag-isang umiiyak kasi maraming ginagawa o nasa kung saan-saan kanilang mga mahal sa buhay. Maraming pagkakataon nga naitatanong ko na lang kung mayroon pa bang umuuwi ng bahay o nakatira sa kanilang tahanan? Is anybody still home?

Larawan ng convolvulus tricolor mula BBC Gardeners World Magazine.

Halina at ipagdasal ang bawat isa, lalo na yaong mga nahihirapan, nagtitiis ng mag-isa sa buhay:

Diyos Amang mapagkalinga,
ibinigay mo sa amin
ang Iyong Anak na si Jesus
upang aming maranasan Iyong
pag-ibig at habag,
ang Iyong pagpapagaling at pagkandili,
ang Iyong kapanatilihan at kapayapaan
upang hindi na kami mag-isa pa sa buhay na ito;
maalala nawa naming palagi
na kung kami man ay dumaraan sa
napakatinding pagsubok sa buhay
na tila nag-iisa at walang karamay,
naroon si Jesus pinakamalapit sa amin
dahil Siya ang unang nagpakasakit
at namatay doon sa Krus
para sa amin.
Amen.

Lent is acceptance

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Friday, Memorial of St. John of God, Religious, 08 March 2024
Hosea 14:2-10 ><]]]]]'> + ><]]]]]'> + ><]]]]]'> Mark 12:28-34
Photo of convolvulus sabatius from frustratedgardener.com
Your words today,
dear Father,
led me back to the
Monday reflection of another
blogger about the word
"acceptance":

“Acceptance” can be seen as a passive word suggesting that we just put up with something we cannot change.

On the other hand, it can be a positive condition in our spirituality by which we prepare ourselves to hospitably receive that which we had not expected. Such positive acceptance suggests a non-judgmental, wise, and discerning heart. 

Sr. Renee Yann, RSM, https://lavishmercy.com/2024/03/03/accepted/
Why are we so fond,
O God, of doing anything
except precisely what you want
us to do?
Why can't we just accept
your words,
your plans,
or your instructions
we always disregard,
"hoping" there could be
something better?

Forgive us, Father,
when even in the
quagmire of sin and evil,
we keep resisting you,
refusing to accept
your suggestions;
let us learn
beginning this Lent
when to just stop
and simply accept
you and your words.
Photo by author, Banaba Tree, 2020.

Thus says the Lord: Return, O Israel, to the Lord, your God; you have collapsed through your guilt. Take with you words, and return to the Lord; say to him, “Forgive all iniquity, and receive what is good, that we may render as offerings the bullocks from our stalls.”

Hosea 14:2-3
Draw us closer to you,
Lord Jesus Christ and your
kingdom by accepting
the basic truth of our faith
that the love of God is
always the love of others;
help us realize
life is more than searching
for what is the best
possible condition
or situation we can have
but to accept our whereabouts
where we can give our best selves
to you through others
to make this world a
better one.
'
Everything, O Lord,
begins in finding you
within each of us
so we may find you in others
especially the sick and
the weakest like St. John of God
who simply accepted
everything that came to his life
as coming from you;
it is in our acceptance
of you, O Lord,
that we begin to lovingly serve
you in others because that is
also when we are able to relate
our lives
with your Church,
with the world,
with our callings;
it is in accepting these
that we become
"not far
from the Kingdom
of God."
Amen.
Photo of a convolvulus tricolor from BBC Gardeners World Magazine.

Paalala ng Kuwaresma

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-06 ng Marso 2024
Larawan kuha ng may-akda, 2020.

Sa lahat ng panahon sa ating liturhiya ng Simbahan, bukod tangi ang Kuwaresma dahil ito lamang ang nagsisimula ng ordinaryong araw, ang Miyerkules ng Abo o Ash Wedensday at hindi araw ng Linggo.

Kapuna-puna ang nakaraang Ash Wednesday na pumatak ng Pebrero 14, Valentine’s Day na nangyari din noong 2018. Pinag-usapan ng marami sa social media kung alin ang pipiliing ipagdiwang, Valentine’s Day o Ash Wednesday?

Nakatutuwang isipin na marami pa rin ang sumagot sa survey na pipiliin nila ang mangilin sa araw ng pagpapahid ng abo kesa ang makipag-date sa Pebrero 14; iba ang ipinakita ng mga balita at ng social media kung saan panalo ang mga nagdiwang ng Araw ng mga Puso! At tila gayon nga ang nangyari o marahil, pinagsabay nating mga Pinoy ang dalawang pagdiriwang, di alintana mga panawagan ng Kuwaresma at Miyerkules ng Abo na manalangin, magtika ng mga sala, maglimos, at mag-ayuno.

Kaya nga taun-taon, ito ang laging tanong natin, ano nga ba ang kahalagahan ng Kuwaresma sa makabagong panahong ito na kung saan mga tao ay tila hindi na nag-aayuno, wala nang sakripisyo? Higit sa lahat, paunti nang paunti na mga nagsisimba.

Ang problema natin sa Pilipinas ay hindi pa naman katulad sa kanlurang Europa at hilagang Amerika na marami nang tao ang ayaw maniwala sa Diyos. Halos lahat pa rin ng mga tao sa ating bansa ay naniniwala sa Diyos ngunit naguguluhan marahil at hindi makita Kanyang kahalagahan at kaugnayan (relevance) sa buhay sa gitna ng makabagong panahon na wala nang hindi naiimbento at naso-solusyunan.  Bagama’t sasabihan ng marami naniniwala sila sa Diyos, mas tiwala kadalasan ang mga tao sa panahong ito sa agham at teknolohiya.

Narito tatlong bagay na binibigyang-diin sa panahon ng Kuwaresma na makatutulong sa ating matagpuan muli at maranasan katotohanan, kahalagahan at kaugnayan ng Diyos sa ating buhay sa gitna nitong makabagong panahon.

larawan kuha ni Walid Ahmad sa Pexels.com

Hindi lahat ay nakikita. Sa panahon ng Kuwaresma, pinag-aayuno din kung baga ang ating mga mata upang ituon ating pananaw at pansin sa ating kalooban at sa mga bagay na hindi nakikita, unang una na ang Diyos.

Kaya walang dekorasyon ang mga altar sa panahong ito, walang mga bulaklak at hangga’t maari wala ring mga halaman. “Bare” wika nga sa Inggles ang altar. Pagdating ng Biyernes Dolores bago mag-Linggo ng Palaspas, tinatakpan o binabalutan ng telang lila ang mga imahen at larawan sa simbahan sa gayon ding kadahilanan – upang tingnan natin mga mas malalim na katotohan ng ating buhay.

Sa panahong ito ng social media, lahat na lang ay ibig ipakita at ipangalandakan maski kasamaan, kabastusan, at kasalanan. Bakit nga ba nang magkasala sina Eba at Adan, sila ay nagtago dahil sa kahihiyan samantalang ngayon ipinagmamalaki pa ng ilan kanilang ginawang kasamaan?

Larawan kuha ni shy sol sa Pexels.com

Hindi lahat ng bagay sa buhay na ito ay nakikita at lalo din namang hindi lahat dapat ay ipakita. Wika nga ng Munting Prinsipe o Little Prince ni Antoine de St. Exupery, “What is essential is invisible to the eye; it is only with the heart that one can truly see.”

Lahat na lamang sa mundo ngayon ay palabas, showbiz na showbiz ang dating upang ipagyabang mga kayang kainin at bilhin, puntahan at gawin.  Ngunit, sadya bang nagbibigay ng kaganapan at katuwaan mga iyon?  Hindi ba mas masarap pa ring namnamin mga sandali nating kapiling ang mahal sa buhay? Kung tutuusin nga, kadalasan o palagi, yaong mga bagay na natatago at hindi nakikita ang siyang pinakamakahulugan, pinakamainam sa buhay.

Katulad ng Diyos: “Walang taong nakakita sa Diyos kailanman, ngunit kung tayo’y nag-iibigan, nasa atin siya at nagiging ganap sa atin ang kanyang pag-ibig” (1 Jn. 4:12).

Sa buhay, mas mainam pa rin yung simple at nakukubli, mayroong pa ring misteryo o hiwaga na natatago kaya ang lahat ay nagtataka. At minsan-minsan ay namamangha.

Larawan kuha ni Skyler Ewing sa Pexels.com

Hindi lahat ay minamadali. Kaya tinatawag na Kuwaresma ang panahong ito ng paghahanda sa Panahon ng Pasko ng Pagkabuhay ay dahil sa bilang na kuwarenta o apatnapung araw mula Miyerkules ng Abo haggang Sabado bisperas ng Palaspas (bagama’t di naman eksakto palagi) na kung tutuusin ay limang Linggo bago ang mga Mahal na Araw. Samakatwid, mayroong paghihintay dahil kailangang makabuo muna ng apatnapung araw o limang linggo.

Ito ang isang bagay na nawawala na sa mundo ngayon, ang paghihintay. Lahat mainipin kaya siguro maiinit ang ulo ng lahat na ultimo mga bata ay stressed out. Minamadali ang lahat na hindi malaman ano at sino nga ba ang hinahabol natin. Lahat ay instant – hindi lang kape at noodles pati pagkakaibigan, pag-aasawa at pagkakaroon ng baby!

Dahil sa teknolohiya, pilit na minamanipula ng tao ngayon ang panahon na madalas ay minamadali kaya marami ang hindi na maranasan ang Diyos pati sariling pagkatao at mga kapwa-tao sa pagmamadali. Hindi kataka-taka, nawawala na rin mga mabubuting ugali ng paghihintay, pagtitiyaga, pagtitimpi at pagpipigil.

Ang lahat na pangyayari sa daigdig ay nagaganap sa panahong itinakda ng Diyos. Ang panahon ng pagsilang at panahon ng pagkamatay; Ang panahon ng pagtatanim at panahon ng pagbunot ng tanim… Ano ang mapapala ng tao sa kanyang ginagawa? Alam ko na ang itinakda ng Diyos sa tao. Iniangkop niya ang lahat ng bagay sa kapanahunan. Ang tao’y binigyan niya ng pagnanasang alamin ang bukas ngunit hindi binigyan ng pakaunawa sa ginawa ng Diyos mula sa pasimula hanggang sa wakas.

Ang Mangangaral (Qoheleth) 3:1-2, 9-11

Minsan-minsa’y matutunan nating maghintay, magrelax o mag-chill wika nga ng mga kabataan. Masyado na tayong abala sa mga bagay-bagay kaya hindi natin napapansin, namamalayan ang Diyos na nagmamahal sa atin ay kapiling natin. Ang Diyos kabaligtaran natin: maski buong buhay natin hinihintay niya tayong lumapit sa kanyang muli sakaling magpasya tayong iwanan ating mga kasalanan at maling pamumuhay upang sa kanya maranasan ang kapanatagan at kapaypaan. Tinuturuan tayo ng panahon ng Kuwaresma na tumigil at manatili sandali sa buhay, maghintay sa Diyos at kanyang biyayang nakalaan para sa atin.

Larawan kuha ni Natalie Bond sa Pexels.com

Katahimikan. Sa lahat ng mahahalagang aspekto ng Kuwaresma, ito ang pinakamahalaga sapagkat hindi tayo makapagdarasal, makapagninilay, o magsisi sa ating mga kasalanan ng walang katahimikan. Bahagi ng paghihintay ang pananahimik.

Naalala ko noong bata kami tuwing bakasyon sa halamanan ng aming Lola. Maraming tutubi noon at lahat kaming magpipinsan ang unahan sa paghuli habang nag-aasaran sa kantang “tutubi tutubi huwag magpahuli sa batang mapanghi!”

Wala ka talagang mahuhuling tutubi kapag ika’y malikot at maingay ngunit sa sandaling ikaw ay pumirmi at manahimik, kusa pang lalapit ang mailap na tutubi.

Iyon ang buhay, iyon ang Kuwaresma. Manahimik tayo upang higit nating mapakinggan ating sariling kalooban na madalas hindi natin pinakikinggan dahil bantad na bantad tayo sa iba’t ibang tinig at ingay sa atin nagdidikta ng nararapat. Kaya madalas tayong lito kasi sarili natin di natin pinapansin. Gayon din naman, sa sobrang pakikinig sa mga sabi-sabi, nag-aaway away tayo kasi hindi nating pinakikinggan kapwa natin. Ang pananahimik ay hindi pagiging bingi kungdi pakikinig na mabuti; ang katahimikan ay hindi kawalan kungdi kapunuan na kahit pinakamahinang tinig ay sinisikap nating pakinggan.

Larawan mula Pixabay on Pexels.com

Tanging mga tao na kayang manahimik ang tunay na nagtitiwala sapagkat ang katahimikan ang tahanan at lunan ng pagtitiwala. Kaya ito rin ang tinig at wika ng Diyos. Sa ating pananahimik, tayo ay nagtitiwala, naghihintay maski wala tayong nakikita dahil batid natin kumikilos ang Diyos ng tahimik.

Kapag magulung-magulo ang ating buhay, tumigil tayo at manahimik. Pakinggan at higit sa lahat damhin ang sarili at buong kapaligiran upang maranasan kaganapan at katotohanan ng buhay mula sa Diyos na kadalasan ay tahimik na nangungusap sa atin. Madalas sa buhay natin, ang Diyos iyong pinakamahinang tinig na pilit bumubulong-bulong mula sa ating puso. Sikaping tumigil at manahimik, iyon ang pakinggan at sundin at tiyak, ikaw ay pagpapalain.

Sana ay huwag palampasin pagkakataon ng Kuwaresma upang Diyos ay maranasang muli at masimulan natin ugnayang kanyang matagal nang ibig para sa atin. Salamat po.

Lent is the zeal of Jesus

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Sunday Recipe for the Soul, Lent III-B, 03 March 2024
Exodus 20:1-17 ><}}}*> 1 Corinthians 1:22-25 ><}}}*> John 2:13-25
Photo by author, 2019,

It has been 19 days since we started this 40-day journey of Lent as an internal pilgrimage to God our first love. Since the first Sunday of Lent, Mark guided us to Jesus as we joined him in the desert of our poverty and sinfulness to the heights of his transfiguration through the many trials and sufferings we have gone through in life.

Beginning this third Sunday in Lent until the fifth Sunday, all our gospel readings are taken from John as we come closer with God who dwells right in our hearts, his temple within us. Keep in mind that our Lenten itinerary is actually symbolic and theological in nature than an actual road map to follow; hence, our shift to the fourth gospel that is so rich in its narration of the events leading to the Holy Week.

Since the Passover of the Jews was near, Jesus went up to Jerusalem. He found in the temple area those who sold oxen, sheep, and doves, as well the moneychangers seated there. He made a whip out of cords and drove them all out of the temple area, with the sheep and oxen, and spilled the coins of the moneychangers and overturned their tables, and to those who sold doves he said, “Take these out of here, and stop making my Father’s house a marketplace.” His disciples recalled the words of the Scripture, Zeal for your house will consume me.

John 2:13-17
Photo by author, Jerusalem, 2017.

In the Bible, the Temple is the sign of God’s presence. That is how central is the Temple of Jerusalem for the Jews even until now. And John deepens this sign of the Temple for us with his most unique narration of its cleansing by Jesus in preparation for its new meaning found in Christ when he died on the Cross.

Only John noted how the disciples recalled after Easter this episode of Jesus cleansing the Temple, linking it with that line from the Passion Psalm, “His disciples recalled the words of the Scripture, ‘Zeal for your house will consume me'”. Matthew, Mark, and Luke in their accounts identically quoted Jesus citing Isaiah 56:7 when he said, “My house shall be called a house of prayer but you have made it into a den of thieves” (Mt. 21:13; Mk. 11:17; Lk.19:46).

Here, John is reminding us – like when the Apostles remembered after Easter – that Jesus is the “just man”, the promised Messiah who not only prayed but embodied this psalm that led him to his Passion and Death on Good Friday.

Save me, God, for the waters have reached my neck. For your sake I bear insult, shame covers my face. Because zeal for your house consumes me, I am scorned by those who scorn you.

Psalm 69:2, 8, 10
Photo by author, Jerusalem, 2017.

That “zeal” of Jesus for the Temple and everything it stood for that consumed him was the zeal of his self-giving love on the Cross that we find in the following conversation he had with the Jews.

At this the Jews answered and said to him, “What sign can you show us for doing this?” Jesus answered and said to them, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” The Jews said, “This temple has been under construction for forty-six years, and you will raise it up in three days?” But he was speaking about the temple of his body. Therefore, when he was raised from the dead, his disciples remembered that he had said this, and they came to believe the Scripture and the word Jesus had spoken.

John 2:18-22

So beautiful! Everything now becomes so clear that Jesus is the new Temple; his cleansing of the temple in Jerusalem was a declaration of his “vision-mission” right at the start of his ministry in John’s gospel (experts say John’s narration of events in Christ’s life was more of theology than chronology).

At his Crucifixion, Jesus Christ had replaced the Temple worship with “worship in Spirit and truth” (Jn.4:23) as he had told the Samaritan woman at Jacob’s well (Third Sunday Lent-A). The synoptic gospels attest to this same view of John in their accounts that upon Christ’s death, “the veil of the sanctuary was torn from top to bottom” (Mt.27:51; Mk.15:38; Lk.23:45) that signaled the end of temple worship in Jesus Christ as the new Temple of God.

Therefore, this “zeal” of Jesus for the Temple symbolizing the Father is the same zeal every disciple must have for God, for others and his Church. It is the very same zeal laid out by God to Moses at Sinai in the Ten Commandments calling on everyone to be fair and just with each other regardless of age, color, sex, and belief. The first three commandments call us for a zeal in loving God above all expressed in the same zeal we must have in the remaining commandments for our neighbors.

Photo by author, temple of Jerusalem, 2017.

After the success of the movie The Ten Commandments in 1956, reporters asked its director Cecil B. DeMilled which of the Ten Commandments of God we often violate or disobey? DeMille said it is the first commandment because every time we commit a sin, that is when we have other gods besides our one, true God.

Very true!

This is the grace of this third Sunday in Lent as we continue this internal pilgrimage to God: that we also cleanse our hearts by examining our zeal for God and for others. The other word for “zeal” is “enthusiasm” which literally means in Greek as “to be filled with God” (from en theos). To be filled with God, to be with his zeal means to be empty of ourselves first by becoming like Jesus Christ. But, how can we proclaim Christ crucified as St. Paul asserted in the second reading when we are more concerned with money and trade, fame and prestige, especially in the Church? How can we proclaim Christ crucified when we avoid his Cross, always seeking shortcuts and instants in everything? How can we be more loving like Christ crucified when we do not have the zeal for others?

Let us pray.

Lord Jesus, 
"overturn" our many excuses
and alibis of being so concerned
with things of the world
pretending we do them in the name
of God and of our family and loved ones;
"overturn" our many justifications
for not going to Mass,
for not receiving the Sacraments,
for not making time
with our family and loved ones;
set us free, Jesus,
from our many addictions
that have cut off our ties
and relationships with You
and real persons
like our family and friends.
Fill us, Jesus, with your zeal
for the Father through the Church
and everyone we meet.
Amen.
From Google.

Ang demonyong cellphone, nasa loob ng simbahan!

Lawiswis Ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-22 ng Pebrero 2024
Larawan kuha ni Stefano Rellandini ng Reuters sa Manila Cathedral, Enero 15, 2015. Binatikos at binash (dapat lang) ng mga netizens mga pari noong Misa ni Papa Francisco sa Manila Cathedral nang mapansing walang tigil nilang pagkuha ng mga video at larawan, di alintana kasagraduhan ng Banal na Misa.
Ang demonyong cellphone
palaging nasa loob ng simbahan
hindi upang magsimba o manalangin
kungdi upang tayo ay linlangin
mawala tuon at pansin
sa Diyos na lingid sa atin,
unti-unti na nating ipinagpapalit
sa demonyong cellphone na halos
sambahin natin!
At iyan ang pinakamalupit 
na panunukso sa atin ngayon
ng demonyong cellphone
na ating pahalagahan mismo sa
loob ng simbahan
habang nagdiriwang
ng Banal na Misa at iba pang mga
Sakramento gaya ng pag-iisang dibdib
ng mga magsing-ibig!
Isang kalapastanganan
hindi namamalayan
ng karamihan sa kanya-kanyang
katuwiran gaya ng emergency,
importanteng text o tawag
na inaabangan, higit sa lahat,
remembrance ng pagdiriwang:
nakalimutan dahilan ng paqsisimba
pagpapahayag ng pananampalataya
sa Diyos na hindi tayo pababayaan
kailanman; kung gayon,
bakit hindi maiwanan sa tahanan
o patayin man lamang
o i-silent sa bag at bulsa
ang demonyong cellphone?
Hindi man natin aminin
ang demonyong cellphone ang
pinapanginoon,
pinagkakatiwalaan
ng karamihan kaysa Diyos
at kapwa-tao natin
kaya pilit pa ring dadalhin,
gagamitin sa pagsisimba
at pananalangin!
Kung tunay ngang 
Diyos ang pinanaligan
habang ating pamilya
at mga kaibigan
ang pinahahalagahan,
bakit hinahayaang
mahalinhan ating buong pansin
ng pag-atupag sa demonyong
cellphone tangan natin?
Pagmasdan sa mga kasalan
sa halip ating maranasan
kahulugan ng pagdiriwang,
kagandahan at busilak ng lahat,
asahan aagaw ng eksena
demonyong cellphone kahit
mayroong mga retratista
naatasang kunan at ingatan
makasaysayang pagtataling-puso
kung saan tayo inanyayahan
upang ipanalangin na pagtibayin
pagmamahalan haggang kamatayan
na ating tuluyang nakalimutan
matapos tayo ay nalibang at nalinlang
ng demonyong cellphone.
Sa bingit ng kamatayan
naroon ating "last temptation"
ng demonyo sa anyo pa rin ay cellphone
upang sa halip na ipanalangin
naghihingalong mahal natin,
demonyong cellphone pa rin
sa kahuli-hulihan ang hawak habang
kinukunan huling sandali ng pagpanaw
Diyos na ating kaligtasan, tinalikuran!
Larawan mula sa rappler.com, Ash Wednesday 2023.

Lent is allowing God do his work in us

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Wednesday in the First Week of Lent, 21 February 2024
Jonah 3:1-10 ><}}}}*> + ><}}}}*> + ><}}}}*> Luke 11:29-32
Photo by Ms. Ria De Vera, somewhere in Alberta, Canada, 17 February 2024.
God our Father,
in this Season of Lent,
let us take one step backward
to let you do your work
in us,
among us.
We have been so used
to our expertise
and knowledge
that we seem to know
everything,
even better than you
like Jonah.

Allow us to take
"sackcloth and ashes"
like the people of Nineveh
to transcend our habits
by taking the back seat this time,
limiting ourselves to your
simple instructions
as we try to believe in you
and others too.

Jonah began his journey through the city, and had gone but a single day’s walk announcing, “Forty days more and Nineveh shall be destroyed,” when the people of Nineveh believed God; they proclaimed a fast and all of them, great and small, put on sackcloth.

Jonah 3:4-5
Continue to speak to us
even harshly like Jesus
in the gospel,
calling us an "evil generation"
seeking signs of your
presence in Christ;
very often,
we need to be shaken
deep inside,
to stop a while
so you can work in us
and among us,
filling us with your
love and mercy
so that we discover
your love and mercy
in us when we are
able to cry like the
psalmist:
"Have mercy on me,
O God,
in your goodness;
in the greatness of your
compassion wipe out my offense.
Thoroughly wash me
from my guilt and of my sin
cleanse me"
(Ps. 51:3-4).
Amen.

“A Horse With No Name” by America (1971)

The Lord Is My Chef Sunday Music by Fr. Nicanor F. Lalog II, 18 February 2024
Photo by author, view of Israel from side of Jordan, May 2019.

It is the first week of Lent where the gospel is always about the temptation of Jesus by the devil in the desert. Naturally, the other thing that came to our mind while praying was the song A Horse With No Name by three young Americans who called themselves “America”.

It was still the great heydays of rock n’ roll and even though we were still too young at the time when this was playing on the airwaves, we just knew it was a great music especially when every grown up man was listening to it, humming it and even plucking its chords in their guitars. At that time, we just loved the melody and poetry of the lyrics, beginning with the unusual title A Horse With No Name with its very propitious guitars that kicked our imaginations of a far away journey in the desert.

On the first part of the journey
I was looking at all the life
There were plants and birds and rocks and things
There was sand and hills and rings
The first thing I met was a fly with a buzz
And the sky with no clouds
The heat was hot and the ground was dry
But the air was full of sound
I’ve been through the desert on a horse with no name
It felt good to be out of the rain
In the desert you can’t remember your name
‘Cause there ain’t no one for to give you no pain
La la la la la la…

The desert is more than a place in the Bible. It was more of a setting for meeting and experiencing God amid its dryness and wilderness. Every great prophet in the Old Testament went to the desert to pray and meet God; hence, in the New Testament, Jesus was shown as going first to the desert before launching his mission.

How ironic yet amazing that it is in the desert of our life’s poverty and limitations, sickness and weakness, dryness and weariness when we actually meet God, when we experience fulfillment and meaning in life (https://lordmychef.com/2024/02/17/lent-a-pilgrimage-to-god/). This biblical meaning of the desert was not far from the views of the song’s composer, Dewel Bunnell who explained later that A Horse With No Name was “a metaphor for a vehicle to get away from life’s confusion into a quiet, peaceful place” (from Wikipedia).

However, we remember too how when we were in high school (early 80’s) while listening to “American Top 40” on 99.5RT-FM when Casey Kasem claimed Bunnell saying that they were simply playing with words and chords when they came up with A Horse With No Name!

Whatever… but the music has become a classic because of its sincere message about life as a mystery not meant to be solved at all (because it is unsolvable!). For five decades since releasing A Horse With No Name, the trio of America had taught us how to deal with life’s mysteries by simply allowing ourselves to be wrapped by these mysteries, keeping our hearts and minds open in awaiting new revelations unfolding before us daily. Don’t forget too to have that sense of awe while being wrapped by life’s mysteries which is actually what Lent is asking us during this season as we return to God, our very root and grounding in order to find ourselves anew who are so lost in this world of so many disguises.

After nine days I let the horse run free
‘Cause the desert had turned to sea
There were plants and birds and rocks and things
There was sand and hills and rings
The ocean is a desert with its life underground
And a perfect disguise above
Under the cities lies a heart made of ground
But the humans will give no love

Here’s America with their first hit A Horse With No Name. Sing along, reflect and, pray. Have a blessed week ahead in this desert of life!

From YoutTube.com

God does everything so well

The Lord Is My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Friday in the Fifth Week of Ordinary Time, Year II, 09 February 2024
1 Kings 11:29-32, 12:19  ><)))*> + ><)))*> + ><)))*>  Mark 7:31-37
Photo by Dra. Mylene A. Santos, MD, an orange-bellied flowerpecker (Dicaeum trigonostigma) somewhere in the Visayas, December 2023.
Today, dear God,
I share in the joy
of the people at the time
of your Son Jesus
when he healed a deaf in the
district of Decapolis:

They were exceedingly astonished and they said, “He has done all things well. He makes the deaf hear and the mute speak.”

Mark 7:37
Yes, loving Father,
you have done all things well,
so very well in fact,
in Jesus Christ our Lord
that I am also exceedingly astonished
with your love and mercy.

When I look back to my life
even amid all the storms and
failures I have had,
you still have done
all things well in my favor;
when I remember those sufferings
I almost gave up and quit,
you have done all things
in my favor, making me stronger
and better, even wiser today;
when I look back to the many
losses and defeats I have had,
you still have done all things well
in my favor, teaching me the
values of perseverance, patience,
and fulfillment, as well as
the differences between
happiness and joy,
success and fruitfulness.

Dear Father,
keep us open to your grace
and wisdom and plans for us;
most of all,
keep us open to Jesus Christ
who comes to us always even
in paths we least expect to find him,
in backward routes no one takes,
and in foreign territories
we refuse to venture into.
Let our daily prayer include
his command,
"Ephphatha"!
Amen.

Pagbabalik-loob vs. pagbabago

Lawiswis Ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II
Kapistahan ng Pagbabalik-loob ni San Pablo, Ika-25 ng Enero, 2024
Gawa ng mga Apostol 22:3-16 ><}}}*> + ><}}}*> + ><}}}*> Marcos 16:15-18
Painting ng “The Conversion of St. Paul” ni Luca Giordano noong 1690 mula sa wikipedia.org.

“Magbago ka na!” Iyan ang mga salitang madalas nating marinig at sinasabi sa mga tao na alam nating mayroong masamang pag-uugali at gawain. Madalas bitiwan mga salitang iyan tuwing Bagong Taon at mga Mahal na Araw.

Ngunit, maari nga ba talagang magbago ng pag-uugali o ng pagkatao ang sino man? Ibig bang sabihin yung dating iyakin magiging bungisngis o dating madaldal magiging tahimik? Iyon bang matapang kapag nagbago magiging duwag o dating palaban magiging walang kibo at imik?

Kung isasalin sa sariling wika natin ang salitang “conversion”, nagpapahiwatig ito ng pagbabago tulad ng na-convert sa ibang relihiyon o sa ibang anyo o gamit. Ngunit sa bawat pagbabago, mayroong higit na malalim na nababago na hindi namang ibig sabihin ay nag-iiba o naging different.

Kasi iyong sinasabing conversion ni San Pablo o ng sino pa mang tao ay hindi naman pagbabago ng pagkatao kung tutuusin; sa bawat conversion, hindi naman nababago ating pagkatao talaga kungdi ating puso na naroon sa ating kalooban. 

Kaya tinatawag itong pagbabalik-loob, di lamang pagbabagong-buhay. 

Binabalikan natin ang Diyos na nananahan sa puso natin, doon sa kalooban natin. 

Higit na malalim at makahulugang isalin ang conversion sa katagang “pagbabalik-loob” dahil ang totoo naman ay bumabalik tayo sa Diyos na naroon sa loob ng ating sarili. 

Dito ipinakikita rin na likas tayong mabuti sapagkat mula tayo sa Diyos na mismong Kabutihan. Kailangang pagsisihan mga kasalanan, talikuran at talikdan kasamaan na siyang mga balakid sa ano mang pagbabalik-loob at saka pa lamang mababago ating pamumuhay. 

Katulad ni San Pablo, sino man sa atin na makatagpo sa liwanag ng Diyos, nagiging maliwanag ang lahat kayat atin nang hahangarin ang Diyos na lamang at kanyang kalooban. Nananatili ating katauhan at pag-uugali ngunit naiiba direksiyon at pokus. 

Kapansin-pansin na bawat nagkakasala wika nga ay malayo ang loob sa Diyos na ibig sabihin ay “ayaw sa Diyos” gaya ng ating pakahulugan tuwing sinasabing “malayo ang loob”. Ang nagbabalik-loob ay lumalapit, nagbabalik-loob at pumapaloob sa Diyos.

Pangangaral ni San Pablo sa Areopagus sa Athens (larawan mula sa wikipedia.org).

Isang magandang paalala sa ating lahat itong Kapistahan ng Pagbabalik-loob ni San Pablo na hindi malayo at hindi rin mahirap maabot, bumalik sa Diyos sa pamamagitan ni Kristo Jesus. Maari itong mangyari sa gitna mismo ng ating sira at maruming sarili.

Hindi nabago pagkatao at pag-uugali ni San Pablo kung tutuusin: nanatili pa rin siyang masugid, matapang at masigasig. Nabago lamang ang direksiyon at pokus o tuon ng kanyang pag-uugali at pagkatao. At siya pa rin iyon. Inamin niya sa ating unang pagbasa ngayon na siya ay “isang Judio, ipinanganak sa Tarso ng Cilicia ngunit lumaki rin sa Jerusalem. Nag-aral kay Gamaliel at buong higpit na tinuruan sa Kautusuan ng mga ninuno at masugid na naglilingkod sa Diyos” (Gawa 22:3). 

Nanatiling masugid sa Diyos si San Pablo ngunit naiba na ang batayan na dati ay sa mga Kautusan at tradisyon ngunit sa kanyang pagbabalik-loob, si Jesu-Kristo na ang batayan ng kanyang pananampalataya. Personal niyang naranasan si Jesus kaya gayon na lamang kanyang pagiging masugid na alagad. Sinasabing kung hindi siya nadakip at nakulong hanggang sa patayin marahil ay umabot siya sa Africa sa pagpapalaganap ng Mabuting Balita.

Hindi rin nabawasan kanyang tapang; bagkus pa nga ay higit pa siyang tumapang. Lahat ng hirap tiniis niya at hinarap gaya ng pambubugbog sa kanila, ma-shipwreck sa isla, mabilanggo ng ilang ulit at ni minsan hindi umatras sa mga balitaktakan at paliwanagan sa mga Judio at maging kay San Pedro ay kanyang kayang salungatin at pagsabihan kung kinakailangan.

Gayon na lamang ang malasakit ni San Pablo sa Panginoong Jesu-Kristo at kanyang Mabuting Balita kaya naman sabay ang pagdiriwang ng kanilang Dakilang Kapistahan ni San Pedro tuwing ika-29 ng Hunyo dahil magkapantay kanilang kahalagahan sa pagpapatatag, pamumuno at pagpapalaganap ng pananampalataya at Simbahan.

Ordinasyon sa pagka-diyakano sa Katedral sa Malolos, ika-12 ng Hunyo 2019.

Alalaong-baga, katulad ni San Pablo, ano man ating pagkatao at pag-uugali siya pa ring mga dahilan kaya tayo tinatawag ng Panginoon upang maglingkod sa kanya; ililihis at ihihilig lamang niya mga ito ayon sa kanyang panukala at kalooban.

Kaming mga pari kapag inordenahan ay ganoon pa rin naman pagkatao at pag-uugali ngunit nababago direksiyon at tuon sa bagong estado ng buhay at misyon.

Gayun din ang mga mag-asawa. Lalabas at lalabas tunay na pagkatao at pag-uugali ngunit hindi iyon mga sagwil upang lumago at lumalim sila sa pagmamahalan at pagsasama bilang mag-asawa.

Wika nga sa Inggles, “God does not call the qualified; he qualifies the call.” Maraming pagkakataon tinatawag tayo ng Diyos maglingkod sa kanya di dahil sa tayo ay magagaling at mahusay; madalas nagugulat pa tayo na mismong ating kapintasan at kakulangan ang ginagamit ng Diyos para tayo maging mabisa sa pagtupad sa kanyang tawag.

Madalas at hindi naman maaalis na sumablay pa rin tayo at sumulpot paulit-ulit dating pag-uugali. Kaya naman isang proseso na nagpapatuloy, hindi natatapos ang pagbabalik-loob sa Diyos. Araw-araw tinatawagan tayong magbalik-loob.

Larawan kuha ni G. Jim Marpa sa Dabaw, 15 Enero 2024.

Gaya ni San Pablo nang siya ay ma-bad trip kay Juan Marcos na iniwan sila ni Bernabe sa una nilang pagmimisyon. Batay sa kasulatan, ibig pagbigayn pa ni San Bernabe na muling isama si Juan Marcos sa pangalawang pagmimisyon nila ngunit mariin ang pagtanggi at pagtutol ni San Pablo kaya’t sila ay naghiwalay ng landas bagamat nanatili silang mga alagad ni Kristo. Sa bandang huli naman ay nagkapatawaran sila.

Ganoon din tayo, hindi ba? Walang perfect. Ang mahalaga araw-araw nagbabalik-loob tayo sa Diyos dahil araw-araw lumiligwak din tayo sa ating maling pag-uugali at mahunang pagkatao. 

Higit sa lahat, sa ating patuloy na pagbabalik-loob, doon lamang magiging maliwanag sa ating ang kalooban ng Diyos na palagi nating inaalam sapagkat batid nating ito ang pinakamabuti para sa atin. Ang kalooban ng Diyos ang magtuturo sa atin ng tamang landas na tatahakin upang ating buhay ay maging ganap at kasiya-siya.

Subalit kadalasan tayo ay nabibigo, naguguluhan kung ano ang kalooban ng Diyos dahil akala natin para itong tanong na isang pindot ay malalaman kaagad ang sagot tulad ng sa Google. Mahirap mabatid kalooban ng Diyos kung tayo ay malayo sa kanya dahil sa mga kasalanan. Kaya tulad ni San Pablo, idalangin natin sa Ama sa pamamagitan ni Jesu-Kristong Anak niya na magpatuloy tayo sa pagbabalik-loob upang manatili tayong nakapaloob sa Diyos. Amen. San Pablo, ipanalangin mo kami!