Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-22 ng Mayo 2025
"Sunrise, fried rice
Sunset, pancet!"
ang aking laging sambit
ngunit ang aking favorite
ay sunrise
maski wala nang
fried rice kasi maaga
akong gumising;
sa mga "madrugeño"
na katulad ko (early riser
sa wikang Kastila),
mayroong kakaibang alindog
itong pagbubukang liwayway
kung saan ang liwanag ay unti-unting
sumasagitsit na kahit hindi mo
tanaw ang araw
banaag ang buhay
saan ka man lumingon
mayroong sorpresa;
kakaiba ang dapit-hapon
na palaging inaabangan
sa makukulay na tila isang palabas,
sa pagsikat ng araw
papalaoob ang landas na
tinatahak
kayat hindi lamang
ito tinitingnan kungdi
dinarama sa kalooban.
Kaunti lamang marahil ang nagpapahalaga sa pagbubukang-liwayway bukod sa mahirap gumising ng maaga, walang masyadong nakikita ngunit narito ang ganda at hiwaga ng bawat umaga: kinikilala ito katulad ng isang bagong kakilala, kinakaibigan hanggang sa hindi mo na namamalayan iyo nang nakakapalagayan at maya-maya ay dadantay ang katotohanan kayo ay kailangan nang maghiwalay; kaya rin naman mas marami ang nabibighani at nahahalina sa dapit-hapon: malinaw na sa iyo ang katuturan ng maghapon na lumipas kaya iyo na lang inaabangan paglisan ng mabuting kaibigan bago balutin ng dilim ang kapaligiran sa pagtatakip-silim.
Sunrise, Sunset hangganan ng bawat araw sa ating dumarating bagama't magkaiba sa pandama lalo na sa ating paningin nagtuturo ng katotohanan na hindi lahat nakikita ng mga mata; gayon din, naroon palagi ang dilim sa piling natin upang higit nating mahalin at laging hanapin tunay na liwanag na hindi napaparam, si Jesu-Kristo na dumating sa pinaka-madilim na gabi ng buong taon at muling nabuhay habang madilim-dilim pa nang unang araw ng sanglinggo; sa pagbubukang-liwayway at sa dapit-hapon o takip-silim man, palaging naroon ang Panginoon tinitiyak sa atin sa bawat ngayon at dito tuloy lang ang buhay!
*Mga larawan kuha sa aking iPhone16 sa Cabo da Roca, Pundaquit, San Antonio, Zambales Mayo 14-15, 2025.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 10 March 2025
When the devil first tempted Jesus "If you are the Son of God, command this stone to become bread" the devil tempts us too to forget our being beloved children of God by doing everything and anything for us to be reduced to human doing forgetting we are human being.
And so, Jesus told
the devil, "One does not live
by bread alone",
he tells us too today
even if we cannot do anything
because we are weak and sick,
even if we fail to do something
because we have forgotten or
was so afraid,
we are still loved
for God is greater than
our hearts who cannot be seen
yet so true and so real,
fulfilling not just satisfying
than any bread.
Photo by author, Timberland Highlands Resort, San Mateo, Rizal, 08 March 2025.
When the devil tempted Jesus the third time, "If you are the Son of God, throw yourself down from here", the devil tempts us too to totally forget God because, after all, whatever we do, God still loves us; of course, that is true: we are humans loved and cared in our being not in our doing.
And so, Jesus told the devil "You should not put the Lord, your God to the test", he tells us too today for us to stop pushing the limits of morality and decency, and simply let the mysteries of God and of life wrap us because they are greater than us, not problems to be solved nor principles to be understood.
Photo by author, 10 March 2025.
Life is a daily Lent, a journey towards Easter, a return to our first love, - God in Jesus Christ his Son in whom we have been baptized and adopted as his beloved children as our being and identity: so let us simply be our true selves - his beloved since the beginning - loving him totally in our loving service to others.
This Lent let us journey in Jesus in prayer to be one in him; in fasting to create space for him within; in alms-giving to be one with fellow human beings for we are not human doings who cannot do everything who cannot know and explain everything except to wonder more, to love more, to appreciate more, to believe and trust God more.
*Collage are photos of our students last February 09, 2025 spending a Sunday afternoon of love with children with cerebral palsy and family.
**Special thanks to our sister in faith, Nicola who gave us the idea for this poem, the beautiful terms "human being, human doing" from her blog https://eaglesight.blog/2025/03/02/rest-and-replenish/.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-12 ng Hunyo 2024
Mula sa Colombo Plan Staff College, cpstech.org, 12 June 2020.
Tuwing sasapit petsa dose ng Hunyo problema nating mga Filipino nahahayag sa pagdiriwang na ito: alin nga ba ang wasto at totoo, Araw ng Kalayaan o Araw ng Kasarinlan?
Parehong totoo, magkahawig sinasaad ng mga ito ngunit malalim at malaki kaibahan ng mga ugat nito: kung pagbabatayan ating kasaysaysan araw ito ng kasarinlan nang magsarili tayo bilang isang bansa pinatatakbo ng sariling mamamayan, magkakababayan; ngunit totoo rin namang sabihing higit pa sa kasarinlan ating nakamtan nang lumaya ating Inang Bayan sa pang-aalipin ng mga dayuhan!
Kuha ng may akda, Camp John Hay, 2018.
Maituturing bang mayroon tayong kasarinlan kung wala namang kalayaang linangin at pakinabangan ating likas na kayamanan lalo na ang karagatan gayong tayo ay bansang binubuo ng mga kapuluan? Tayo nga ba ay mayroong kasarinlan at nagsasariling bansa kung turing sa atin ay mga dayuhan sa sariling bayan walang matirhan lalo mga maliliit at maralitang kababayan dahil sa kasakiman ng mga makapangyarihan sa pangangamkam?
Gayon din naman ating tingnan kung tunay itong ating kalayaan marami pa ring nabubulagan, ayaw kilalanin dangal ng kapwa madalas tinatapakan dahil ang tunay na kalayaan ay ang piliin at gawin ang kabutihan kaya ito man ay kasarinlan dahil kumawala at lumaya sa panunupil ng sariling pagpapasya na walang impluwensiya ng iba kundi dikta ng konsiyensiya!
Larawan kuha ni G. Jay Javier sa Luneta, 2022.
Kalayaan at kasarinlan kung pagninilayan dalawang katotohanang nagsasalapungan kung saan din matatagpuan ang kabutihan, paglago at pagyabong ng ating buhay!
Kapatid. Mula sa salitang ugat na "patid" ibig sabihi'y putol at hiwalay, nag-iisa at walang buhay ni saysay; sa unlaping -ka, nababago kahulugan, nagkakaroon ng kasama nabubuo ugnayan di lamang sa pamilya at tahanan kungdi saanmang samahan.
Kapatid. Ito ang tawagan natin sa isa't-isa na pinagbubuklod di lamang ng dugo kungdi higit sa lahat ng puso at isipan na kung mawawala ang ka-patid, nawawala katuturan at saysay nitong buhay kaya lahat handang ialay habang may buhay.
Kapatid. Turingan at diwa di kayang mapatid kahit ng kamatayan dahil ugnayan magpapatuloy magpakailanman di kayang putulin o tabunan ng libingan dahil batid natin sa pagpanaw buhay di nagwawakas samahan at ugnayan nananatiling wagas.
Kapatid. Kaputol. Ng sarili. Ng buhay. Ng mithiin at adhika. Kadugtong ng tuwa pati ng luha tunay na pagpapala ng Diyos na may likha sa ating mga kapatid at kaibigan upang tayo ay samahan, alalayan, at abangan sakali man maunang pumanaw upang maging ating pisi at lubid sa langit na hindi mapapatid.
Rest in peace, Dindo (larawan kuha ng kanyang ika-60 kaarawan, Marso 09, 2018).
Paalam, aking kinakapatid Fernando "Dindo" R. Alberto Jr.; ikumusta mo ako sa langit sa mga pumanaw nating idolo sa musika, kami na lamang ni Toby magdiriwang ng birthday tuwing Marso dito habang kayo at ang Ninong magkasama na sa buhay na walang hanggan.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-05 ng Hunyo 2023
Hindi mabuti
ang mabait.
Malaki kaibahan
ng mabait sa mabuti;
akala ng marami
sila ay magkatulad
ngunit kung susuriin
sila na rin ang nagsasabi
kabaitan ay kaluwagan,
lahat pinapayagan
pati na rin kasamaan;
madalas tinuturing
ng karamihan kabaligtaran
ng mabait ay mahigpit
na nagpapatupad ng tama
at wasto ayon sa prinsipyo,
naaayon sa patakaran at kaayusan
na inaayawan ng mga
nasa kadiliman
upang maitago kanilang
kabuktutan
at kasamaan.
Inyong tingnan
kaisipan ng karamihan:
sasabihin nila mas
mainam ang mabait
kesa mahigpit,
lahat maipipilit
kahit katuwiran ay pilipit;
at ang mapait
kung sakaling iyong
igigiit kabutihan
at kaayusan,
ikaw ay pag-iinitan
upang kampihan
tinuturing nilang mabait
sa kanila ay sunud-sunuran
walang paninindigan
lahat pinagbibigyan
at pinapayagan
manatili lang sila
sa kapangyarihan!
Wala sa pagkakampi-
kampihan ang kabutihan
di tulad ng kabaitan
naroon sa maling pakisamahan
ng mga bata-bata at alaga;
minsa'y nagsumbong si Juan
kay Jesus upang pigilan
nagpapalayas ng demonyo sa
kanyang pangalan na hindi nila
kasamahan; sila ay sinabihan
ng Panginoon na iyon ay hayaan
sa ginagawang kabutihan sapagkat
aniya, "ang di laban sa atin
ay panig sa atin" habang mariin
niya silang pinagbilinan
mabuti pang talian sa leeg
ng gilingan bato ang sino mang
sanhi ng katitisuran sa kasalanan
(Mk.10:38-42) na mas malamang,
siyang napakabait!
Hindi kalaunan
mahahayag kabulukan
at karumihan
ng mababait
na tawag sa mga bubwit
at daga huwag lang
makapambuwisit,
aamuin, uutuin
ngunit ang katotohanan
sila ay pinagdududahan
at pinaglalaruan lang din
ng akala nilang mga
kaibigan;
kitang-kita naman
kawalan nila ng paninindigan
kaya lahat pinapayagan
huwag lang masaling
hungkag nilang katauhan
sa palakpakan lamang
nasisiyahan.
Kaya nga,
paano nga ba ilalarawan
itong katotohanang
hindi natin matutunan
na magkaibang-magkaiba
ang mabait at mabuti;
pagmasdan kahit saan -
sa paaralan o tanggapan,
sa tahanan maging sa simbahan
palaging kinakampihan
at pinipili, nagugustuhan
ang mabait
kaya ganito ating larawan
bilang sambayanan:
asong kalye
sa lansangan
inaabangan halalan
hanap ay hindi
husay at kagalingan
kungdi kapakinabangan!
Larawan kuha ni Lauren DeCicca/Getty Images sa Laoag City, 08 Mayo 2022.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 17 April 2023
Photo by author, 08 February 2023, Taal Vista Hotel, Tagaytay City.
We all know
that feeling happening
more often lately
a foreboding of senility?
when we go like crazy
why can't we see suddenly
some things we have
held or kept momentarily
until we sound the alarm
and call everyone
to join in the search
but still nowhere to be found.
It could be the key
or the glasses or the phone
that in exasperation
we say begone
only to make us
forlorn figures
in our own home
or tiny room
but sometimes too soon
other times would take
too long, our lost
things are suddenly found!
Is it part of the riddle of that black hole they call when missing things suddenly appear without being sought much less thought? But here is the thrill: when things even persons are missing, are we not the ones who are lost and waiting to be found?
More than the
naked shouts of eureka
is our profound joy
when missing things
even persons suddenly
appear because the truth
is, we were the ones lost
and could not be found
in our cluttered minds
and hearts shut and closed
by our fears and doubts,
anxieties and insecurities.
In this life
far wider than the world
where planes still go missing
amid modern technologies
and endless searching,
could it be that we are
missing our bearings
as beings, forgetting
God and others when we are
lost to our own beliefs or
locked in our small world
of lies and prejudice?
To find those missing
persons or things dear to us
it might help if we first lose
whatever is holding us
for the world is so wide
for anyone or anything
to just disappear
they surely must be here
awaiting for our hearts
to be clear until we hear
that sweet voice
giving us peace within.
On the evening of that first day of the week, when the doors were locked, where the disciples were, for fear of the Jews, Jesus came and stood in their midst and said to them, “Peace be with you.” When he had said this, he showed them his hands and his side. The disciples rejoiced when they saw the Lord.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-14 ng Marso 2023
Larawan kuha ng may-akda, Ikatlong Linggo ng Kuwaresma 2019.
Ang kuwento noong Linggo ng babaeng Samaritana at ni Hesus sa balon ni Jacob ay larawan ng buhay natin na hitik sa mga palatandaan napakayaman sa kahulugan.
Tayo ang Samaritana umiigib sa tuwina banga ay dala-dala upang sumalok ng tubig na papawi sa maraming nilulunggati nauuwi sa pagiging sawi; palaging ubos, hindi sumapat upang maampat pagbuhos at pagtapon ng inigib na tubig upang matighaw maraming pagka-uhaw; palibhasa laman nitong ating banga ay mga kasalanan kaya sa katanghaliang-tapat tayo ma'y sumasalok gaya ng Samaritana upang ikubli sa mga mata ng iba ating pagkakasala.
O kay ganda marahil
katulad ng Samaritana
matagpuan sa katanghaliang
tapat itong si Hesus
pagod at naghihintay
sa ating pagdating
upang tayo ang kanyang
painumin ng mga salitang
nagbibigay buhay
at tunay na tumitighaw
sa lahat ng ating pagka-uhaw;
panalok ng Panginoon
ay sariling buhay
sa atin ay ibinigay
doon sa Krus nang
kanyang ipahayag
siya man ay nauuhaw,
isang magnanakaw
kasama niyang nakabayubay
doon din sa krus
sa kanya ay nakiinom
sa Paraiso humantong!
Itong balon ni Jacob
paalala ng matandang tipan
binigyang kaganapan ni Hesus
nang ipako siya sa krus
noon ding katanghaliang tapat
ng Biyernes Santo;
sa kanyang pagkabayubay
at pagkamatay sa krus
siya ang naging balon
at panalok ng tubig
na nagbibigay-buhay
dito na sa ating puso at
kalooban bumabalong;
kung sa bawat pagkakataon
tayo ay tutugon
sa kanya doon sa balon,
atin ding mararanasan
at malalaman na sadyang higit
at di malirip ang tubig niyang bigay
sinalok ng sariling buhay
upang tayo ay makapamuhay
ng walang hanggan! Amen.
It has been 24 hours since
Valentine's Day
and I wonder what happened
with all the flowers
not sold yesterday;
do the lovers still stay
and remain true with
all that they say
to love and behold each
other every day?
The flowers declare
what the hearts convey
but too often they are so
lovely beyond compare
when love is not that easy
because in reality,
love is difficult, even painful
that most likely I would
dare say that a loving heart
is more of thorns than of blooms.
A loving heart is first of all
a listening heart;
a heart that listens in silence,
a heart that hears and feels
the silent screams and cries
of a beloved;
many times in life,
when our hearts are tired and weary,
saddled with burdens so heavy,
the most lovely company to have
is a listening heart
where words do not matter
because what we bear are too painful
to bare; just a warm, loving heart
that listens and cares is more than enough.
A loving heart is a heart that sings.
Have you noticed
the loveliest love songs
are those that speak
of a love lost,
of a love that did not end
happily ever after,
a love hoping against hope
that someday would be
redeemed , if not here, even beyond?
A loving heart is able to sing
only when that heart is scarred
for not being loved in return,
of being disappointed,
even betrayed,
of losing
because a heart that continues to love
in darkness and pains
is the one that truly loves,
creating harmony and melodies,
a song or a poem
that ease and soothe
the many hearts hurting.
When a heart listens in silence
and sings amidst the pain,
then the heart celebrates
in finding love in what is true
and in what is good,
in self-sacrifice and
in self-giving;
only the ones who dare
to love even in pain of losing
one's self can celebrate
because in the end,
love prevails,
love triumphs;
that is why we have
Valentine's day -
a celebration of
how lovers of God and
lovers of fellowmen
overcame death
in giving their hearts,
their very selves.
Not just flowers
and chocolates.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-29 ng Disyembre 2022
*Isang tula bunsod ng nakatutuwa na awitin ng Mayonnaise.
Sino ka nga ba, Jopay?
Ako ay nakikisabay,
nakikibagay sa sayaw at ingay
pero pramis,
ang sarap sumakay
sa awit sa iyo ay alay!
Jopay,
gusto ko rin umuwi sa bahay
simpleng buhay
hawak lang pamaypay
sabay kaway kaway
maski kaaway!
Kung sino ka man, Jopay,
totoo sabi nila sa iyo:
minsan masarap umalis
sa tunay na mundo,
walang gulo -
pero wala ding tao!
Kaya kung ako sa iyo,
Jopay, kakanta na lang ako
sabay sayaw:
spaghetti pababa
spaghetti pataas
ganyan ang buhay, Jopay,
isang magandang sayaw
lalo na kung iyong kasabay
mahal sa buhay
mga kaibigan
hindi ka iiwan
maski kelan.
Mayroon tayong
isang kasabay
sa sayaw ng buhay, Jopay:
tunay ka kaibigan
huwag lang siya ang mawawala
tiyak ika'y matutuwa
sa hapis at lungkot
hirap at dusa
hindi mo alintana
mga ito'y nalampasan mo na
siya palagi mong kasama
hanggang sa bahay ng Ama!
Pasensiya ka na, Jopay
ako ma'y walang kasama
at kausap dito sa bahay
sa mundong magulo;
naisip ko lang tumula para sa iyo
at sa mga kagaya mo
palaging masaya sa paningin
pero maraming kinikimkim
saloobin at pasanin
kaya isang taus-pusong panalangin
aking alay sa inyo,
para lumigaya kayo!
*We have no intentions of infringing into the copyrights of this music and its uploader except to share its beauty and listening pleasure.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 11 May 2021
Photo by Dr. Mylene A. Santos, MD, April 2021 at Rhode Island.
I have always been wondering
how would it be when suddenly one morning
we realize COVID-19 is gone
what song shall we sing
as we dance, celebrating its leaving
and our coming out again?
Whom shall I first see
to visit, hug and kiss
telling them how I terribly missed them
in all those months of quarantine
how my heart deep within was longing
to hear them speaking and laughing, and crying.
It would be so joyous but also
sorrowful and painful as we proceed next
to our loved one's final resting place
to offer flowers and tribute
telling them again
how we love and sorely miss them.
While waiting for that new dawning
amid this prolonged quarantine
let's keep living one moment at a time
loving and caring, smiling and forgiving
everyone is awaiting something good
may still happen amid this COVID-19.
lordmychef.com 