Republikula ng Pilipinas

Lawiswis Ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-24 ng Agosto 2020
Larawan kuha ng may-akda sa Pulilan, Bulacan, Enero 2020.
Ang sabi nila
buhay ay parang isang pelikula
tayong lahat ang bida at artista;
kaya lalo nang malaking pelikula
at tiyak patok sa takilya
pelikula ng ating republika!
Siyempre, lahat ay pabida
gusto umeksena
hindi lang sa Palasyo at Kongreso
pati na rin sa mga paseo basta matao.
Ang nakakatawa pero bumebenta
lalo na sa mga tanga 
mga artista nagpipilit sa pulitika
mga pulitiko umaarte, nagpapabebe!
Dating pelikula ng ating republika
makasaysayan at makahulugan
maituturing na isang sining
nababanaagan maningning na liwanag
 katulad din ng pinilakang tabing
kapupulutan ng mga ginintuang aral
mga talastasan at eksena 
mula sa mga aninong gumagalaw;
nang magdeklara ng Martial Law
nagsimula rin ang kasalaulaan
ng pamahalaan maging sa sinehan
kung saan mga hubad na katawan 
 pinagpipistahan, kunwari'y film festival
ang totoo ay karnabal.
Nagwakas din at nagsara ang tabing
ng malagim na yugto ng kasaysayan natin
bagong simula ang dokyu ng EDSA
kinalaunan naging trahedya
pelikula ng republika, naging telenovela at komedya
nang maupo tunay na artista ng masa, 
nagreyna sa media at chika
puro artista, kaya dumagsa na rin sila
naging zarzuela pelikula ng ating republika
naglabo-labo at moro-moro, gumulo nang gumulo
kaya heto tayo horror na nakakatakot 
nakapangingilabot kadiliman 
at kasamaang bumabalot parang bangungot
hugot sa isang eksena ng pelikula na sana'y matapos na.
Ngunit kung titingnan
mga pelikulang horror walang laman
puro kabobohan at katangahan
dinaraan lang sa gulatan 
hanggang maging katatawanan.
Hindi ba't ganyang-ganyan 
ating lipunan at pamahalaan
isang malaking pelikulang katatakutan
na puro kabalastugan at kahangalan?
Kaya aking payong kaibigan, 
sa susunod na halalan
tanggihan, huwag nang pagbigyan 
mga artista sa pulitika, 
mga pulitiko na payaso!
Photo by Pixabay on Pexels.com

When we are the weeds among the wheat….

The Lord Is My Chef Breakfast Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Tuesday, Week XVII, Year II in Ordinary Time, 28 July 2020
Jeremiah 14:17-22 >>><)))*> >><)))*> ><)))*> Matthew 13:36-43

God our merciful Father, today we pray for our countrymen blinded by the many evils happening in our land today. For those who continue to defend the cycle of murders and killings to weed us out of criminals and addicts, for those who defend the blasphemies uttered against you and jokes against everyone, for those who continue to deny something is terribly wrong among our leaders.

We pray for them all, Lord. Open their eyes and their ears to the many sufferings around us: the cries of mothers losing a child, the pains of fathers losing their jobs, the frustrations of young people in finding a job, and the alienation of a nation lost in a circus where clowns are running the government.

Like your Prophet Jeremiah whom you have asked to tell your people in Judah and Israel how their sins have caused all their miseries and sufferings, enlighten us more to wake up our nation to the truth we have turned away from you.

Let my eyes stream with tears day and night, without rest, over the great destruction which overwhelms the virgin daughter of my people, over her incurable wound. If I walk into the field, look! Those slain by the sword; if I enter the city, look! Those consumed by hunger. Why have you struck us a blow that cannot be healed? We wait for peace, to no avail; for a time of healing, but terror comes instead. We recognize, O Lord, our wickedness, the guilt of our fathers; that we have sinned against you. Is it not you alone, O Lord, our God, to whom we look?

Jeremiah 14:17-18, 19-20, 22

Show us the way, the path back to you, O Lord.

We have become the weeds among the wheat, trying to ruin everything.

We have become callous and numb with our sins, too, that others cannot believe our calls for conversion and renewal.

Renew us, O Lord, so we may listen more to your words that will guide us to recovery and conversion. Amen.

Photo by author, Sonnen Berg Mountain View, Davao City, August 2018.

Ang buhay na puro palabas, walang laman at kahulugan

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog, 30 Setyembre 2019

Photo by Pixabay on Pexels.com

Para sa henerasyon ngayon
wala sa kanilang isipang puntahan
ni pasyalan mga perya at karnabal ng kabukiran;
katawa-tawa at walang kuwenta sa kanila
ang sumakay sa tsubibo at ruweda,
panoorin mga salamangkero at payaso
at mas gusto maglaro ng mga video.
Mga dambuhalang kahon ng sapatos
na ginawang pamilihan,
tinaguriang mall naging pasyalan
kung saan natatagpuan pinagtatawanang
perya at karnabal ng kabukiran
naging sosyal na pasyalan
ng mga kabataan.
Ngunit hindi alintana, lingid sa mga mata
higit katawa-tawa mga pormahan at pasiklaban
masahol pa sa mga peryaan at karnabal
ating kalagayan nang mismo ating buhay
naging isang malaking palabas na lamang
mistulang mga salamangkero at payaso na rin tayo
inaasam-asam ay palakpakan at hangaan.
Saan man pumunta ay kapuna-puna
tila ang lahat nang-aagaw pansin
ibig sa kanya lamang nakatingin
kaya anu-ano gagawin, iba-iba sasabihin
pananamit at asta di mawari
ngunit kung susuriin, agad mabubuking
parang ampaw, wala kungdi hangin.
Hindi na ba natin napapansin
nangyayari sa atin saan man tumingin
tila lahat nagiging palabas na lamang
walang laman ni kahulugan mga pinagtutuunan;
nahan ang kadluan ng karunungan
at kabutihan na pinabayaang matuyuan
maubusan ng katangiang kapitag-pitagan?
Walang nasasagwaan ni kinikilabutan 
pangangalandakan ng kapalaluan at kawalang kabuluhan
loob kinalimutan, panlabas pinahalagahan
perya at karnabal di na nga pinupuntahan
dahil tayo na mismo ang katatawanan!
Hindi ba natin alam iyan ang malagim na katotohanan
dapat tayong kabahan kung di sumasagi sa ating kalooban?