Lord My Chef Daily Recipe for the Soul, 27 August 2025 Wednesday, Memorial of St. Monica, Married Woman 1 Thessalonians 2:9-13 <*[[[[>< + ><]]]]*> Matthew 23:27-32
Image of St. Monica from grunge.com
Praise and glory to you, Lord Jesus Christ for another set of beautiful words from your great Apostle Paul of being like a "father", a parent to the Thessalonians like St. Monica whose feast we celebrate today in her diligence and patience to her son St. Augustine whose feast comes tomorrow.
As you know, we treated each one of you as a father treats his children, exhorting and encouraging you and insisting that you walk in a manner worthy of the God who calls you into his kingdom and glory (1Thessalonians 2:11-12).
In this time of great trial and crisis in our country when we are literally deep in floods of evil and sin, a deluge of apocalyptic proportion that have submerged all three branches of government - the executive, legislative and judiciary that have severely dampened and loosened the morals of our society, teach us Jesus to be like the mother of St. Augustine, the ever patient and prayerful St. Monica to exhort and encourage everyone to still walk in a manner worthy of God who calls us to be fair and just, tenacious with our faith and hope in you and your gospel minus the trappings of the Pharisees and scribes of your time who were like "whitewashed tombs who appear beautiful on the outside, but inside are full of dead men's bones and every kind of filth" (Matthew 23:27); may the prayers of St. Monica with her tears cleanse us of everything wrong in our selves. Amen.
Fr. Nicanor F. Lalog II Our Lady of Fatima University Valenzuela City (lordmychef@gmail.com)
Salamuch again to your prayers and greetings on our priests’ day last August 4, the Memorial of our patron, St. John Baptiste Marie Vianney. With a Bible in hand in silent prayers that morning, I realized two of Jesus Christ’s important works as a priest we continue today.
First is to make God closer to people. And vice versa.
It is not my original; got it from Pope Benedict XVI’s Jesus of Nazareth series where he repeatedly mentioned Jesus Christ’s main achievement in his coming here on earth was bringing God closest to us humans. Recall how during that time in Israel when people felt God so far from them due to the legalisms of temple worship that sadly continues even in the church today that is worsened by trends in modernism like digitization that miss out the very essence of the personal aspect in our ministry of the priesthood.
Photo by author, Chapel of the Angel of Peace, Our Lady of Fatima University, Valenzuela City.
Jesus came and continues to come to us on a person to person basis. It is the foundation of our interpersonal relationships, especially for us priests. Hence, before we priests can bring God closer to others, we must be the first to be closer to him. The way priests deal with others is a reflection of the kind of relationship priests have, or do not have with Jesus. What kept the Lord so close with the people was a result of his union and intimacy with the Father. Solidarity with the poor and marginalized in the real sense is always a grace from Jesus that first comes in every priest’s intimacy with Christ in prayers.
This is the major challenge to us priests these days in an age of too much technologies that ironically set us more apart than closer with each other. We promised to be celibate to offer our whole selves for the flock but sadly, many of us have become too hyphenated with many other duties that we are more professional than personal. Some could not even affix their personal signatures on letters and documents, preferring the e-signature that is so impersonal with the usual excuse it is easier and faster, totally forgetting about our life of sacrifice in such small thing.
While we priests need to take breaks, it is a different story when the pastor becomes engrossed into sports and recreation to the detriment of the pastoral needs of parishioners. When focus is more on the minister and his needs forgetting the ministry, problems arise. Most likely, the pastor is already in a crisis like when Masses even on Sundays are passed on to other priests for dubious excuses or reasons. Watch out for those red flags among pastors of souls who are too difficult to gather for clergy meetings and sick calls but so quick in rest and recreation, especially in going out-of-town or even abroad. Watch out too when pastors are more knowledgeable in politics and telenovelas than the scriptures and the faith, when the homily is more like a sing-along concert.
The kind of our intimacy with Jesus in prayers determines the kind of our relationships with his flock entrusted to us.
According to studies, most people spend an average of seven hours a day of screen time on their cellphone. So, seven hours a day multiplied by seven days a week equals 49 hours. That means most people, including us priests, lose about two days and one hour every week by just scrolling and interacting on our cellphones! How much time is left for us, especially priests to pray and serve the parish? Some would argue that those people we interact with in our cellphones are also the same people we serve; but, whatever happened to our person-to-person interactions?
See how the gospels teem with many stories of Jesus touching, doing other gestures of personally being with the people of his time especially in healing the sick. What a tragedy that we cannot freely be that personal like Jesus with people especially children following the sex scandals that have rocked the church that was largely due to priests’ lack of a prayer life. Every genuine relationship with people starts with intimacy with God like Jesus who would always go by himself to deserted places to pray.
That is why it is also important for us priests to educate our people to value our prayer time especially at night. We priests do not have a night life. Period. We may go out sometimes with laypeople and brother priests but never all the time. Though Jesus dined with the rich and sinful during his time, it was never social in nature; his simple acts of joining meals or visiting people were always apostolic in nature that led to conversion into faithful followers of his hosts. Do we keep that apostolic character in our frequent lunch or dinner buffets in expensive restaurants that some priests post in social media without any deference to the majority of our people struggling to make ends meet?
The second important work of Christ as a priest during his time on earth we priests today must continue is to inspire and organize people in keeping his work of bringing God to people and vice versa.
How sad to see the Church has become more like a bureaucracy with some dioceses a microcosm of the Republic of the Philippines with priests and bishops acting like politicians. Maybe next to the government, the Church comes close in churning out the most documents and statements nobody reads nor cares at all to implement. Actually, there is a book on social teachings of the Church aptly called “The Church’s Best Kept Secrets”.
How can synodality happen when priests are detached from the people in the first place? This is very evident in the composition of many Parish Pastoral Councils (PPC) who are never replaced at all except only when one finally dies. Some parish workers and volunteers are as old as their parish that some of them brag “bisita pa lang ito naglilingkod na ako!”
Is it really that difficult to inspire and find new workers and volunteers in the parish? Our faith teaches us that the Lord always provides us especially with fellow workers in his vineyard. Problem is when pastors refuse – not really fail – to attract and inspire more new volunteers and workers in the parish because that will require a lot of their time and presence. A parish that does not change its sets of officers and volunteers for years and years is a dead parish. It just exists for its traditions of devotions and fiestas people see every year and are most likely so fed up too.
Photo by author, Sacred heart Novitiate, Novaliches, QC, March 2025.
This is perhaps the reason why despite our being a Christian nation that we still remain poor because even in parishes not many are given the chance to do the work of Christ. How can we imbue future leaders of both the country and the church with the gospel of Christ if we just allow a small circle, or sadly a clique involved in our parish affairs and activities? One reason Rome fell was the failure of the empire to prepare its next generation of leaders.
Likewise, “recyling” parish leaders and volunteers only continue the vicious circle among us Filipino Christians of being baptized but not evangelized. Notice how our parishes and dioceses have become mini-Republic of the Philippines that are so alive during calamities and holidays for ayudas and gifts but rarely involved in good governance and leadership or management. We priests and state officials are so good in building edifices and complex but that do not make the church nor the government at all. The more priests are personally involved with their parishioners, the more the people realize their importance in being a part and fellow builders of the Body of Christ, of the need for them to be involved in helping their pastors in bringing God to more people and in leading others to God.
Jesus gathered and formed those considered the least during his time to continue his work of bringing God closest to the people and the people closer to God. His Apostles and followers have no experiences in religion at all nor with evangelization. They simply knew how to pray and have faith in Christ above all that we priests and lay people must first do and keep on doing.
Priesthood is doing the work of Jesus Christ; it is not ours but the Lord’s. We are just his hands and limbs, mouth and body in doing his works. The good news is, Jesus our Eternal High Priest loves us so immensely that despite our weaknesses and sinfulness, he continues to call us to come to him, to find rest in him, to learn from him for he is gentle and humble in heart (Mt.11:29). Let us pray and do the work of Christ as priests with our lay people so that each day may be a Pentecost for us in the ministry. Amen.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-24 ng Hulyo 2025
Larawan kuha ni Maria Tan ng ABS-CBN News, 24 Hulyo 2024 sa P. Florentino Street, Quezon City.
Pangunahing problema tuwing bumabaha ang napakaraming dala nitong “layak” o basura dala ng baha at ng dagat.
Ngunit mayroong higit na marumi at masamang uri ng layak na dulot ng pagbaha. Hindi ito mga bagay na tinatapon sa kapaligiran na bumabara sa maraming kanal at daanan ng tubig kaya bumabaha. Katulad ng mga basurang nagkalat tuwing bumabaha, ang mga layak na ito ay kagagawan din nating mga tao – ito ang sobrang gamit ng cellphone at babad sa social media.
Madalas hindi natin alintana masamang dulot sa ating katauhan ng cellphone at iba pang gadgets na siyang kasangkapan natin upang malulong sa bisyo ng social media. Maraming nang pag-aaral na isinagawa sa pinsalang dulot ng sobrang gamit ng mga gadgets lalo na sa mga bata kaya ilang mauunlad na bansa sa Europa ang mayroong nang mga batas na ipinagbabawal ang mga cellphone sa paaralan.
Ayon sa mga dalubhasa, nakaka-manhid ng pagkatao ang sobrang gamit ng mga gadgets at pagkabantad sa social media. Mayroong kasabihan sa Inggles na “the medium is the message” na buhat sa yumaong Canadian communication expert na si Marshall McLuhan.
Walang tahasang salin sa ating wika ang kanyang pahayag na nagsasaad na ang tao ay nahuhubog ng kasangkapang palagi niyang ginagamit. Katulad ng cellphone kapag sobra ang paggamit nito kaya marami ngayon ang makasarili. Hindi iyang maikakaila lalo sa tahanan na kapag tinawag mga bata upang utusan, ang sagot parati ay “wait” o maghintay kasi mayroong ka-text o mayroong nilalarong game. Higit sa lahat, kitang-kita ang masamang epekto ng cellphone sa katagang selfie na hindi malayo ang tunog at kahulugan sa Inggles na selfish.
Una ko ito napansin noong 2012 habang ako ay nasa parokya at pumupunta sa mga may-sakit at naghihingalo upang magpahid ng Banal na Langis. Matay ko mang isipin – ano nasa puso at kalooban ng isang anak na sa halip na malungkot at magdasal kung naghihingalo ang kanyang ina o ama, ang unang ginagawa ay buksan ang cellphone upang irecord aming pagdarasal? Nang malipat ako bilang kapelyan ng isang pagamutan, ganoon din ang palagi kong nasasaksihan kaya naman ginawa ko nang personal na adbokasya na sabihan mga bantay ng pasyente na bawal ang cellphone tuwing sick call. Mariin kong sinasabihan, minsan ng mga kasamang nurse ang mga bantay ng pasyente malubha man o hindi ang karamdaman na samahan ako sa pagdarasal para gumaling ang may sakit kesa sila ay magkuha ng larawan o video.
Ang masakit nito, pagkatapos kong pahiran ng langis ang pasyente, sasabihan ko mga bantay na mag-rosaryo at saka sila matutulala kasi wala silang rosaryo at ni hindi marunong mag-rosaryo, kabataan man o matanda! Sa pagkakataon na iyon tinuturo ko kabutihann ng cellphone: buksan ninyo ika ko ang YouTube tapos hanapin “how to pray the rosary” at sundan nila iyon upang madasalan kanilang may-sakit o naghihingalong mahal sa buhay.
Gayon din sinasabi ko tuwing magbabasbas ako ng sasakyan o tahanan: itago ninyo inyong mga cellphone at samahan ako na magdasal sa pagbabasbas. Sa halip na magpicture o magvideo wika ko sa mga may-ari ng bahay at sasakyan, magdasal tayo para higit kayong pagpalain.
Sa sobrang cellphone, marami hindi na hababatid ang realidad, ang katotohanan ng kapwa at kapaligiran. Kaya naman hindi na rin masyadong nakapag-iisip at minsan nakakasakit ng damdamin sa mga sinasabi at ginagawa.
Katulad nitong isang vlogger kamakailan nang kasagsagan ng ulan at pagbaha nang sabihin sa kanyang post na sa mga ganitong panahon makikita ang kainaman ng paninirahan sa condominium. Wala aniyang baha at tulo sa mga kisame kaya mahimbing kang makakatulog at pagkatapos ay kakain at manonood ng Netflix. Binatikos ng mga netizens kanyang pagiging insensitive sa kanyang post na di alintana ang maraming mga stranded at lumusong sa baha habang higit pa rin maraming kababayan natin ang ni walang masilungang sariling tahanan na madalas ay puro tulo tuwing tag-ulan.
Mabuti at humingi na ng tawad ang naturang vlogger habang kanyang niliwanag na kaisa siya sa paghihirap ng marami ngayong panahon ng pagbaha dahil aniya, lumaki siya sa mga bahaing lugar ng Valenzuela at Malabon.
Maraming pagkakataon na walang masamang intention ang mga vloggers sa kanilang mga posts; manapa’y, mabuti naman talaga ang kanilang layunin sa kanilang mga inilalabas na content. Subalit hindi po sapat na dahilan ang mabuting layunin sa ano mang gawain dahil wika nga ni San Agustin, “the road to hell is paved with good intentions.”
Mula sa Facebook, 22 Hulyo 2025.
Parang ganito ang nangyari kahapon sa Calumpit, Bulacan – ang tila kawalan ng sensitivity ng kanilang lokal na pamahalaan sa pa-raffle na “E-Ayuda” na kung saan hinikayat ang mga nasalanta ng pagbaha ay magpadala ng kanilang selfie habang nasa loob ng binaha nilang tahanan.
Ano nga kayang pag-iisip nila sa pagtulong na ito? At sa kabila ng maraming pagbabatikos, itinuloy pa rin ang raffle na inere ng live sa Facebook kung saan ang background ay ang malaking imahen ng Mahal na Birheng Maria na marahil noon ay lumuluha sa kapighatian. At kahihiyan.
Hindi natin kinukuwestiyon kabutihan ng kanilang mayora. Maaring siya nga ay matulungin subalit ang kanyang pamamaraan ay sadyang nakakalungkot. Kung anong lalim ng baha sa Calumpit, tila siyang babaw yata ng kanilang pamamaraan ng pagtulong.
Ang higit na malungkot sa kanilang e-Ayuda raffle ay ang matinding pagsuporta at pagtatanggol ng mga taga-Calumpit sa mayora nila. Mababasa sa threads ng diskusyon na wala silang nakitang mali sa ginawa ng kanilang mabuting mayora. Higit sa lahat, anila, huwag makialam ang mga hindi naman taga-roon. Wala daw tayong pakialam dahil hindi natin dama kanilang kalagayan.
Mula sa Facebook, 21 Hulyo 2025.
Iyan ang sinasabi kong masamang epekto nitong sobrang cellphone at social media na nagiging manhid o insensitive tayo sa iba. Iyan ang pinakamababang uri ng isang selfie. Wala daw tayong pakialam sa kanila. Ewan ko kung mayroon pang bababa doon? Sana ay wala na at magising tayo sa katotohanan ng ating pagkatao na mayroong dangal na siyang dapat itanghal sa lahat ng pagkakataon.
Nakakalungkot na isipin na naging manhid na tayo at tila di na dama pagkatao ng kapwa sa panahong ito. Ang pinakamasaklap nito, ang buhay ng tao parang naging showbiz na lamang o isang palabas na dapat panoorin.
Hindi palabas ang buhay kungdi paloob kung saan naroroon ang kabutihang-loob kaya mayroong utang na loob na palaging tinitingnan at tinatandaan. Kapag puro tayo palabas, mawawala na saysay ng buhay at katauhan ng bawat isa. Kaya marahil ganyan nangyayari sa atin ngayon, kanya-kanyang pasikat at pasiklab para sa katanyagan at aminin natin, pera pera na nga lang ang buhay ngayon sa karamihan.
Pagmasdan itong layak at basurang lumalaganap lalo kung panahon ng kalamidad at sakuna na kung saan inuuna ng karamihan ang buksan kanilang cellphone upang kunan o i-video mga nasalanta o naaksidente sa halip na tulungan muna. Maraming nakakalimot na ang mga pinakamahahalagang bagay sa buhay natin ay hindi maaring makita at ni hindi rin kayang ipakita sapagkat ang mga ito ay nakaukit doon sa ating puso at kalooban.
Ang mga higit na mahalalaga sa atin bilang tao ay dinarama sa kalooban. Wala ito sa panlabas nating anyo kaya naman dapat higit nating pangalagaan at ingatan ang bawat tao na nalikhang kawangis at kalarawan ng Diyos na hindi nakikita. Ito ang sabi ng minamahal na alagad ni Jesus, “Walang taong nakakita sa Diyos kailanman, ngunit kung tayo’y nag-iibigan, nasa atin siya at nagiging ganap sa atin ang kanyang pag-ibig” (1 Juan 4:12). Nawa maging tunay ating pagmamahalan at malasakit sa isa’t isa maski hindi nakikita. Basta nadarama. God bless po sa inyo!
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-29 ng Mayo 2025
Larawan kuha ng may-akda, St. Scholantica Retreat House, Tagaytay City, Agosto 2024.
Ito ay pagsang-ayon sa ginawang pagninilay kamakalawa ni P. Ritz Darwin Resuello ukol sa nalalapit naming lipatan ng mga pari. Malaman ang kanyang mga sinulat. At nakatutuwa ang kanyang pamagat na mayroong halong salya at padyak: GUMUGULONG LANG BA ANG ROLETA? ISANG PAGNINILAY SA NALALAPIT NA LIPATAN.
At iyon nga ang punto de vista nitong ating pagninilay din: gumugulong lang ba ang roleta sa lipatan ng mga pari?
Nakakatawa. Kasi totoo lalo nitong mga lumipas na panahon. Kung minsan nga parang hindi lang roleta kungdi tila bolang kristal na rin ang ginagamit sa lipatan.
Larawan kuha ng may akda noong Misa ng Krisma, 2025.
Hindi natin kinukuwestiyon ang pagpapasiya ng Obispo na siyang may final say ngunit gaya ng nilahad ni P. Ritz, napakinggan ba ng “may pag-galang at pag-unawa ang tunay na pangangailangang pastoral” ng parokya?
a. Pakikinig nang may paggalang at pag-unawa sa tunay na pangangailangang pastoral ng parokya: Mahalaga pong lumikha ng malugod na kapaligiran para sa lahat ng boses, lalo na sa mga direktang naapektuhan ng lipatan na ito – ang mga pari, at higit sa lahat, ang mga parokyano. Ang mga hinaing, ang mga natatanging katangian ng isang komunidad, at ang kanilang kasalukuyang pastoral na sitwasyon ay lubhang mahalaga. Ang espirituwal na kapakanan ay manatili nawang pangunahing priyoridad. Gaya ng idiniin ni Papa Francisco, ang diyalogong ito ay hindi lamang tungkol sa pagdinig kundi tungkol sa pagpapatibay ng isang tunay na pagpapalitan ng mga ideya kung saan tayo ay natututo nang sama-sama at kung saan ang bawat atas ay malinaw na tumutugon sa kung ano ang tunay na kinakailangan sa parokya (P. Ritz, aka Heinrich Atmung sa FB post, 27 mayo 2025, 8:30 ng umaga).
Noong ako ay nasa ICSB Malolos, dumating ang ilang panauhin namin na mga lingkod layko ng parokya sa UP-Diliman na pawang mga propesor sa naturang pamantasan.
Hindi tungkol sa agham at edukasyon aming naging paksa sa hapunan kungdi ang kanilang tanong: paano ba kami tinuturing at tinitingnan ng mga pari sa pagbibigay ng aming mga pastol?
Pakiramdam nila kasi na tila hindi tiningnang mabuti kanilang katayuan sa buhay bilang mananampalataya nang bigyan ng pastol na palaging naroon sa mga rally kesa nasa parokya. Bagama’t anila maraming nagrarally sa UP, hindi nila kailangan ng isa pang ralliyistang pari kungdi isang nananatili doon upang kanilang masangguni sa maraming bagay sa buhay nila ng pagtuturo at pakikisalamuha sa mga mag-aaral na mayroong natatanging pangangailangang espiritwal.
Nadarama nga ba naming mga pari ang pintig ng mga tao sa parokya? Hindi tuloy nila maiwasang magtanong bakit tila sila ginagawang “tapunan” sila ng mga paring may problema.
Iba na ang mga tao ngayon. Mulat at handang makipag-usap at suriin hindi lang mga homilya kungdi mga desisyon ng kanilang pari. They deserve nothing less, ika nga dahil nga naman sa tagal ng pag-aaral at paghubog ng mga pari bago maordenahan, pagkatapos ay puro pagpalakpak at telenovela lang kuwento sa Misa? Hinubog ang mga pari upang maging mahuhusay at masisipag sa paglilingkod kaya kawalan ng katarungan na ipapasan sa mga tao lalo na kung ituring silang maliit na parokya na puwede nang pagtiyagaan mga pari na may problema sa iba’t-ibang aspekto tulad ng pananalapi, pag-uugali, at seksuwalidad.
Kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 Marso 2025.
Nasaan ang diwa ng sinodo o sama-samang paglalakbay kung saan ay nakikinig ang lahat ng panig lalo’t higit ang mga nag-aasign ng pari? Maraming parokya nasisira dahil hindi isinaalang-alang kapakanan ng mga mananampalataya kasi nga naman yung mahusay nilang kura pinalitan ng tamad at walang pakialam o makasarili. Lahat ng pagsisikap ng naunang pari ay pilit binubura at winawasak ng sumunod na kapalit dahil sarili ang inuuna at hindi ang mga kawan. At mayroong pari na hindi maka-move on, hindi maiwanan dating parokya dahil pakiwari sa sarili ay Mesiyas!
Problema ito sa buong Simbahan maski sa ibang bansa dahil marahil sa isang pinag-uugatan: ang pagturing sa mga parokya bilang maliit o malaki, mayaman o mahirap. Hindi totoong may pangit na parokya; nasa uri ng pari iyon. Mayroong mga munting pamayanan na napapayabong ng ibang pari na tingin ng iba ay imposible.
Panahon na upang alisin sa talasalitaan ng mga pari ang label na maliit at malaki o mahirap at mayamang parokya dahil bawat pamayanan ay katipunan ng mga alagad ni Kristo. Higit sa lahat, bawat parokya ay pinanahanan ng Espiritu Santo bilang Katawan ni Kristo na dapat palaging pahalagahan ano man ang katayuan. Kung tutuusin batay sa turo ng Panginoong Jesus, iyon ngang hirap na parokya at tila pinagtampuhan ng panahon ang dapat bigyang halaga ng mga pari gaya ng mga nasa kabundukan at liblib na pook. Hindi ko malilimutan ang salita noon sa amin sa seminaryo ng dating naming Obispo na Arsobispo Emerito ng Naga, ang Lubhang kagalang-galang Rolando Tria-Tirona, “those who have less in life should have more of God.”
Ito ang sinasaad ng katagang sinodo, ang katagang palasak na ngayon ngunit hindi pa rin maramdaman dahil wala namang nakikinig at nagbibigay halaga sa bawat isa.
Kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 Marso 2025.
Usiginga… kailan nanaig kalooban ng mga kawan kesa sa kura? O ng karamihan ng mga pari kesa sa Obispo at iilan niyang upisyal?
Totoong walang demokrasya sa Simbahan sa larangan ng chain of command dahil ito ay isang hierarchy, na mayroong hanay ng mga upisyal sa pamumuno ng Santo Papa katuwang mga Obispo na kinakatawan ng mga Kura sa bawat Parokya.
Subalit, hindi ito nangangahulugang diktadura ang Simbahan. Kung tutuusin nga ay sa Simbahan dapat matagpuan ang tunay na diwa ng kalayaan na kung saan ay masinsinang tinatalakay ng lahat ang higit na makabubuti sa karamihan batay sa kalooban ng Diyos. Ito ang dahilan kaya nagpatawag ng sinodo ang yumaong Santo Papa Francisco.
Dito makikita din natin ang isang malinaw na problema ng Simbahan na hindi namin matanggap – na kaming mga pari mismo ang problema ng Simbahan. At sa Simbahan. Ngunit saka na natin iyan pag-usapan at balikan ang pagninilay ni P. Ritz na ating pinagtitibay. Wika niya muli sa kanyang FB post noong Mayo 27:
b. Pagyakap sa maagap na pastoral na karunungan: Mahalaga pong isaalang-alang kung paano nakatutulong ang bawat “assignment” sa paglago ng isang pari sa ministeryo at nagpapayaman ng kaniyang mga karanasan, laging naghahanap ng balanse sa pagitan ng mga pangangailangan ng mga parokya at ng paglago ng indibidwal na mga pari.
Mula sa cbcpnews.com.
Matalik na kalakip ng diwa ng sinodo ang kapatiran ng mga pari. Ngunit kapansin-pansin tuwing lipatan ang problema ng aming mga tampuhan at mga reklamo sa assignment. Totoo namang mayroong mga pari na namimili at mareklamo sa assignment ngunit hindi sila ang problema sa lahat ng pagkakataon tuwing may lipatan.
Ang problema ay ang sistema at patakaran – o kawalan ng mga ito.
Masakit sabihin ngunit aking pangangahasan sa pagkakataong ito na sa dalawamput-pitong taon ko sa pagiging pari, mas maayos ang lipatan at mga assignment noon kesa ngayon. Problema na rin naman noon din ngunit mas malala ngayon ang pananaw ng hindi pagiging patas o unfair sa pagpili ng mga assignment.
Hindi matatapos ang mga reklamo at hinaing sa bawat lipatan hanggat hindi naiibsan ang pananaw na ito. Hindi po salapi ang problema ng mga pari. Hindi rin naman babae o mga pogi. Ito palagi ang problema at daing natin – ang hindi patas sa maraming aspekto at pagkakataon.
Dito pumapasok ang maruming kahulugan ng “politika” sa Simbahan tulad ng barkadahan at favoritism. Mayroong napaparusahan, mayroong pinalalampas. Mayroong pinag-iinitan at mayroong kinukunsinti. Ang malungkot, mayroong mga pinangingilagan kaya pinagbibigyan lahat ng kagustuhan. Bato-bato sa langit, tamaan sapul!
Gayon pa man, on a positive note, dito makikita ang mabuti at malalim na kapatiran ng mga pari kung saan mayroong ilang maninindigan upang kausapin ang lahat kung kinakailangan alang-alang sa ilang bagay na nakakaligtaan o ayaw tingnan ng ilan sa mga kapatid naming naka-kahon na hindi makaahon sa kabila ng kanilang pag-amin at pag-ako ng kanilang pagkakasala at pagkakamali. Problema ng stigma.
Tanging hiling lang naman ng mga pari ay kausapin sila upang mapakinggan kanilang kalagayan at kalooban sa pagbibigay ng assignment. Ito yung pinupunto ni P. Ritz sa kanyang pitak. Sadya bang nasuring mabuti ang lahat ng paraan upang mapalago ang sino mang pari sa kanyang destino? Wala namang pari na likas na masuwayin kungdi ang ibig rin ay sariling ikapapanuto. Sa kabutihang-palad, mas marami pa rin ang mga paring masunurin at nagpapahalaga ng pangako ng obedience kaya sana ay naroon palagi ang fairness.
Hindi mawawala mga inggitan at siraan sa lipatan ngunit huwag mawawala ang “sense of fairness” dahil dito nakasalalay mabuting samahan at ugnayan. Susunod at susunod pa rin mga pari sa lipatan alang-alang sa obedience at faith in God ngunit palaging uusok ang isyu ng lipatan parang isang takore ng kumukulong tubig. Pakinggan natin ang sipol ng kumukulong tubig sa takore, yung tinatawag sa Inggles na tempest in teapot. Diyan pumapasok ang ikatlong punto ni P. Ritz:
c. Pagpapatibay ng malinaw at mapagmalasakit na komunikasyon: Kung posible po, ang pagbibigay ng napapanahon at “transparent” na impormasyon tungkol sa lipatan ay maaaring makapagpapagaan ng mga alalahanin at makapagpadali ng mas maayos na pagsasaayos para sa lahat – ang mga pari, kawani ng parokya, at ang mga mananampalataya. Ang isang maikli ngunit napag-isipang paliwanag ay maaaring lubos na makapagpatibay ng tiwala sa loob ng ating pamilya sa diyosesis.
Mula sa vaticannews.va.
Ang Simbahan ay komunikasyon. Kaya naman sa mga dokumento nito lalo mula nang Vatican II, sinasaad na sa Simbahan dapat masaksihan ang pinakamainam at pinakamataas na antas ng pagtatalastasan.
Ngunit taliwas palagi. Maraming pagkakataon sa mga pari kulang ang komunikasyon. Ni walang formal communication sa mga lipatan. Mayroong mga pari na atat nang lumipat na akala mo ay makikipagpalit lang ng tsinelas! Juice colored…! Kaluluwa ang pinag-uusapan habang ang antas ng aming usapan ay parang paglipat lang ng bahay kung saan ang pananaw ng ilan ay mag-impake lang ng mga gamit at damit. Kapirasong text o sulat hindi pa magawa kung hindi kayang tawagan o personal na kausapin sa mga balakin.
Kaya nga babalik tayo sa tanong ng mga tao: ano nga ba turing natin sa kanila tuwing maglilipatan kasi ang sagot dito ay siyang sagot sa tanong ano nga ba turingan naming mga pari sa isa’t isa? Hangga’t walang maayos na sagot sa mga katanungang ito, mananatili ang pananaw at paghahalintulad sa roleta na gamit sa perya ang lipatan. O bolang kristal ng mga manghuhula.
Sa diwa ng sinodo at kapatiran bilang sama-samang naglalakabay na Simbahan, patuloy tayong manalangin para sa mga pastol at kawan. At huwag din mag atubiling makilahok sa mga talakayan at usapan na ang tanging mithiin ay hanapin at sundin ang kalooban ng Diyos upang higit Siyang mapaglingkuran at masalamin dito sa lupang ibabaw. Salamuch po.
Larawan kuha ng may-akda, Chapel of the Angel of Peace, Our Lady of Fatima University, Valenzuela City, Marso 2025.
Lord My Chef Sunday Music, Fr. Nicanor F. Lalog II, 11 May 2025
Photo by author, Hidden Valley Spring Resort, Calauan, Laguna, February 2025.
It is the Good Shepherd Sunday and also the eve of local elections in our country. Clearly God is speaking to us today of the need to vote wisely by choosing candidates who can be like good shepherds who will lead our nation to greener pastures.
What a tragedy that despite our being a predominantly Christian nation not only in Asia but in the whole world, we have continued to lag in growth and development because we have consistently put into office corrupt and inept officials.
That is why this Sunday we have chosen Simply Red’s 1989 cover of Harold Melvin & the Blue Notes’ original hit in 1972, If You Don’t Know Me by Now. It is a love song of a man’s lament of how his beloved has failed to “know” him so well that they quarrel so often.
Sing the song everybody, c'mon If you don't know me by now (Moldova!) You will never never never know me, ooh
Now all the things that we've been through You should understand me like I understand you Now girl I know the difference between right and wrong I ain't gonna do nothing to upset our happy home
Oh, don't get so excited When I come home a little late at night You know, we only act like children When we argue, fuss and fight
Are we not like that in the Philippines? We cannot move forward as we keep on quarreling because we put the wrong people in government. We never think of the greater majority and of the future generations. Worst, we refuse to accept what we know! We know the candidate as corrupt and shallow yet many still vote for them. We know that the candidates are just popular as actors and actresses without any background at all in governance yet many still elect them into office doing nothing except to entertain.
In a deeper sense, it is in knowing that we are able to love most like Jesus Christ in today’s gospel when he declared “My sheep hear my voice. I know them, and they follow me. I give them eternal life, and they shall never perish” (Jn.10:27-28). For the Jews, knowing another person is more of the heart than of the mind; knowing another person is having a relationship not just being aware of one’s name and address.
Knowing and loving work hand in hand: only Jesus can love us immensely despite his knowing of our flaws and weaknesses and sins. Though it is difficult for us humans to imitate, the most we can do is first of all within ourselves to have that self-knowledge that leads us to accept who we really are to become a better person. Anyone who truly loves God and the country will always choose the best candidate for any office after an effort of knowing everything about them. To hear and follow the Good Shepherd means we choose the best, we reject the worst who are often the most sinful.
Candidates who truly love the country, on the other hand, will never pursue an office if they know in themselves they are not capable of the job ahead. It is something they must learn to accept despite their popularity or desire to be in any position.
Like what the song says, nobody’s perfect but if we work hard to know the other person including ourselves, things can get better for more understanding and acceptance. And love.
We all got our own funny moods I've got mine, I'll bet you woman, you got yours too You better trust in me, like I trust in you As long as we'll be together, it should be so easy to do
Just get yourself together Or we might as well say goodbye What good is a love affair When you can't see eye to eye? Oh If you don't know me by now (if you don't know me, baby) You will never, never, never know me (no you won't) ooh No you won't, no you won't, no you won't If you don't know me by now (twenty long years, we've been together) You will never, never, never know me ooh (oh) If you don't know me by now You will never, never, never know me (no you won't) ooh
We love the original but we find Simply Red Mick Hucknall’s version so moving, especially the live one from Sydney Opera House in 2010. Enjoy.
From Youtube.com
*Please, know your candidates tomorrow and vote wisely. Together let us build a better tomorrow for all of us despite our flaws and weaknesses.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-15 ng Abril 2025
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025.
Para sa mga tulad ko na promdi – laking probinsiya – ang mga Mahal na Araw ay pinababanal ng magdamagan at maghapong Pabasa ng Pasyon ng ating Panginoong Jesu-Kristo.
Sa katunayan, isa ito sa mga eksenang aking kinagisnan mula pagkabata kaya taun-taon, ako man ay bumabasa ng Pasyon lalo na noong buhay pa aking ina at kami man ay nagpapabasa sa aming bahay sa Bocaue, Bulacan. Tuwing ganitong panahon, hinahanap ng aking katawan ang pagbasa ng Pasyon kaya noong isang taon, dumayo ako sa dati kong parokya.
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025.
Anong laki at bagong kaalaman ang aking nabatid noon!
Ito palang mga salita ng ating unang Santo na si San Lorenzo Ruiz ay kanyang kinuha sa Pasyon!
Batay sa ating kaalaman, sinabi ni San Lorenzo noon sa harapan ng kanyang mga taga-usig sa Japan na “isang libong buhay man ang ibigay sa kanya, isang libong ulit niyang iaalay ang mga ito sa ating Panginoong Jesu-Kristo.”
Nguni’t, pagmasdan ninyo itong aking nabatid sa Pasyon:
Larawan kuha ng may-akda, Biyernes Santo, 2024.
Batay sa tradisyon, si Longinus na tinuturing dito sa Pasyon na Longino ang sundalong Romano na umulos ng sibat sa tagiliran ni Jesus habang nakabayubay doon sa krus; mula sa sugat na iyon dumaloy ang dugo at tubig sa Kanyang tagiliran na siyang bukal ng habag at awa ng Diyos sa sangkatauhan (fount of Divine Mercy).
Para sa akin, isang magandang katotohanan ang sinasaad ng bahaging ito ng Pasyon: maaring bukod sa bibliya at katesismo, bumabasa rin ng Pasyon noon at marahil katulad ng ilan hanggang ngayon, kabisado ito ni San Lorenzo Ruiz kayat nausal niya mga pananalitang iyon.
Dito rin nating makikita na sa kabila ng maraming kamalian at mga samo’t saring bagay na kailangang isaayos sa Pasyon, malaki rin ang papel nito sa paghubog sa ating pananampalatayang Kristiyano.
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025.
Maituturing ang Pasyon ay isa sa mga una at malalaking hakbang ng inculturation ng Kristiyanidad sa kalinangang Pilipino.
Nagsimula ang Pasyon sa tradisyon ng mga katekista na sinusugo ng mga pari noon sa malalayong lugar upang samahan sa pananalangin ang mga naghihingalo. Bahagi rin ito ng tinaguriang “pa-Jesus”, mga paulit-ulit na panalangin tulad ng litanya habang ipinagdarasal ang naghihingalo. Kaya ang tagpo ay mula sa pagpapakasakit at kamatayan o Pasyon ng Panginoon ang ginagamit. Humaba ito ng isang aklat dahil naman sa kadalasan inaabot ng magdamag o maghapon ang paghihingalo bago tuluyang malagot ang hininga.
Mahalagang alisin sa isipan ng karamihan na hindi talambuhay ni Jesus ang Pasyon. Hindi rin ito lahat mula sa mga tagpo sa Bibliya habang ang ilang mga kuwento ay halaw sa tradisyon. Una itong tinipon at pinagsama-sama bilang aklat ni G. Gaspar Aquino de Belen, isang makata na tagasalin buhat sa Rosario, Batangas noong 1703 na inaprubahan ng mga kinauukulan sa Simbahan nang sumunod na taon.
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025.
Hindi maikakaila na maraming Pilipino noon namulat sa Krstiyanidad dahil na rin sa Pasyon dahil na magiliw na pamamaraan nito ng paglalahad ng mga aral at kuwento ng pakanta. Kaya naman nang malaunan sa paglaganap nito, isinaayos na rin ito batay sa kautusan ng mga obispo at pari habang mayroong ilang sipi na mismong gawa ng pari.
Sa sawimpalad, hindi naisaayos maraming kamalian nitong Pasyon. Kinausap ko aking kaibigan at kaklase na bumabasa rin ng Pasyon, si P. Ed Rodriguez at narito dalawang halimbawa aniya na dapat ayusin sa Pasyon:
At sa Henesis na libro, Nalalaman ay ganito: Nang lalangin itong mundo Nitong Diyos na totoo, Kaarawan ng Domingo.
Paliwanag: ang sinasabi lamang po sa Henesis ay “dumating ang kinagabihan at sumunod ang umaga, ang unang araw”. Wala pa pong pangalan ang mga araw ng sanlinggo noong isulat ang Henesis.
Gayon din naman, maraming kamalian ang sinasaad sa Pasyon ukol sa Mahal na Birheng Maria na malayo sa katotohanan katulad nito ayon kay Fr. Ed:
Sa maganap ang totoo At araw ay mahusto ng ipanganak na ito, Agad dinala sa templo Si Mariang masaklolo.
Hindi naman po inaalay sa templo ang anak na babae ng mga Hudyo; ang panganay na lalaki lamang ang inihahandog sa templo katulad ni Jesus na ating ipinagdiriwang sa Candelaria o Pebrero dos.
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025; imahen ng Dolorosa, ang nahahapis na Birheng Maria.
Marami pang ibang dapat itama at isaayos sa Pasyon upang higit natin itong mapangalagaan at mapanatili sapagkat isa itong buhay na patunay ng ating maganda at Kristiyanong kalinangan.
Nakatutuwa na maraming parokya ang nagpapabasa na sa ngayon upang maituro at maipagpatuloy ito ng mga bagong henerasyon. Tama ang maraming diyosesis na mayroong mga alituntuning itinakda sa pagbasa o pag-awit ng Pasyon: hangga’t maari ay huwag itong gawing biro na kung saan inilalapat ang mga makabagong tono ng tugtugin lalo na yaong mabibilis at mahaharot. Dapat palaging isaalang-alang ang kasagraduhan nitong Pasyon na tumutukoy sa pagpapakasakit at pagkamatay ni Jesus.
Gayun din naman, nagtuturo ang Pasyon ng kaisahan ng pamilya at pamayanan kaya dapat ito ipagpatuloy at palaganapin. Maraming pamilya noon maging hanggang ngayon ang nagkakaisa na basahin ng buong mag-anak ang Pasyon bilang tradisyon at panata nila.
Sakali mang mayroong pampublikong pabasa, maaring paghatian ng mga pamilya ang gastos sa pagkain kaya sa maraming bayan at barrio, hinahati ang aklat ng Pasyon sa dalawang pamilya para hindi mabigat ang pagpapakain sa mga tao.
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025.
Gayon din naman, ang pagkain o handa sa pabasa ay tinatawag na caridad o charity – bukod sa pagpapakain sa mga bumabasa, naghahanda ang nagpapabasa upang pakainin din yaong mga maliliit nating kapatid na dukha at kapus-palad. Nakakalungkot lamang na mayroong mga tao ang inaabuso ang caridad sa pabasa na nilulusob ng mga tinaguriang “PG”.
Hindi pa kay gandang halimbawa ito ng pagbubuklod ng mga pamilya at angkan?
Higit sa lahat, nabubuklod ang pamayanan ng pabasa ng Pasyon dahil mayroong schedule ang mga pabasa. Hindi basta-basta maaring magpabasa sa isang nayon dahil sa bawat araw, isa lang ang pabasa na maaring ganapin para isa lamang ang pupuntahan. Kaya nga noong araw sa mga nayon kay gandang balikan itong kaisahang ito ng mga kababayan natin tuwing panahon ng mga Mahal na Araw.
Bukod tangi ang pamamaraan ng pabasa ng Pasyon dahil ito ay makata o patula na inaawit, nakakaaliw lalo na kung nakasaliw sa musika.
Larawan kuha ng may-akda, taunang Pabasa ng Lunes Santo sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima, Valenzuela City, 14 Abril 2025; imahen ng Ecce Homo, si Jesus nang iharap ni Pilato sa mga tao matapos ipahagupit.
Isang kakaibang paraan ng pagtuturo o pedagogy na magaan at madaling matutunan at higit sa lahat, kaagad nadarama.
Kung baga, mayroong kurot sa puso at kalooban kaya nanunuot ang mga turo at aral. Isipin na lamang natin paanong nakatulong itong Pasyon maging sa ating unang Santo na si San Lorenzo Ruiz na sa kanyang kamatayan ang mga namutawi sa kanyang mga labi ay buhat sa Pasyon.
Sa inyong pag-uwi sa inyong mga lalawigan ngayong Mahal na Araw, sikaping bumasa ng Pasyo upang maranasan ang lalim ng ating pananampalataya at kagandahan ng ating kalinangan.
Narito dalawang video ng aming pabasa kahapon, Lunes Santo dito sa Parokya ng Pambansang Dambana ng Fatima sa lungsod ng Valenzuela. Buhat sa bayan ng Malabon ang aming nakuhang musiko sa tumugtog mula ika-pito ng gabi hanggang ika-sampu ng gabi.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-10 ng Abril 2025
Larawan kuha ng may-akda.
Noong isang taon ko pa ito ibig ilathala nang aking makita sa harapan ng aming simbahan, ang Pambansang Dambana ng Birhen ng Fatima dito sa Valenzuela ang karatula ng pambansang bubuyog ukol sa Visita Iglesia. Sa aking panlasa, hindi bagay, hindi match ang mix na ito. Hindi ito “mabuting balita” ayon sa Jollibee.
Ako man po ay maka-Jollibee. Paborito ko ang kanilang palabok, pangalawa lamang ang Chicken Joy at pangatlo ang Champ bagaman ayoko po ng pagkaing mayroong pinya kaya inaalis ko ito sa dambuhala nilang langhap-sarap na burger.
Subalit tuwing mga Mahal na Araw lalo na noong isang taon, ako ay nalulungkot sa Jollibee. Marahil pati ang langit at maaring lumuluha sa lungkot ang mga anghel tuwing nakikita si Jollibee masayang-masaya kung Biyernes Santo kasi masama sa panlasa ang kanilang kampanya sa Visita-Iglesia.
Hindi yata Katoliko si Jollibee tulad ng karamihan sa ating mga Pilipino bagamat mayroong ilan silang mga tinadahan na binasbasan at minimisahan ng obispo at mga pari tuwing pinasisinayangan at nagdiriwang ng anibersaryo.
Larawan mula sa Facebook.
Noong isang araw aking nakita ang post sa Facebook ng maraming taong-simbahan kasama ilang mga pari na pinupuri ang Jollibee sa kanilang advertisement ng Visita Iglesia sa mga simbahan sa buong kapuluan kasama na kanilang mga tindahan mayroong mapa ng simbahang maaring puntahan upang manalangin at mag-peregrinasyon (pilgrimage po) kasama na ang pinaka-malapit sa kainan ng Jollibee. Marami ang pumuri sa Jollibee sa naturang kampanya. Sabi ng isang uploader, “Kudos kay Jollibee ah.. very catholic.”
Sorry po. Hindi po yata tama ang inyong caption. Sa unang tingin, tila maganda pero kung susuriin natin, mali. Hindi po ito Catholic practice dahil ito ay salungat sa hiling sa atin ng Simbahan noon pa mang simula na magkaroon ng pagsasakripisyo tuwing panahon ng Kuwaresma at mga Mahal na Araw.
Sa katunayan, ang turo ng Simbahan ay mag-ayuno tuwing Miyerkules ng Abo at Biyernes Santo bilang pagninilay at pakikiisa sa pagpapakasakit at pagkamatay ni Jesu-Kristo doon sa krus mahigit dalawang libong taon na ang nakalipas. Totoo na hindi na mamatay si Jesus at hindi naman nating kailangang malungkot at malumbay sa mga panahong ito ngunit, paano tayo makapagninilay at dasal ng taos kung nasa isip natin ang pagsasaya ng pagkain ng masasarap tuwing Mahal na Araw o Biyernes Santo?
Ipagpaumanhin po ninyo lalo ng mga kaibigan ko sa Jollibee, malinaw na ang kanilang Visita-Iglesia campaign ay commercialization ng ating banal na tradisyon at gawaing Katoliko. Sa halip na makatulong ang Jollibee kasama na ang iba pang mga fastfood chain na mayroong Lenten special meals sa paggunita ng mga Mahal na Araw na maranasan man lamang nating mga Filipino muli ang tunay na diwa ng Paskuwa ng Panginoong Jesus, ito ay kanilang winawasak. Hindi nga po tayo dapat kumain bilang bahagi ng panawagang mag-ayuno o fasting tuwing Miyerkules ng Abo at Biyernes Santo. Ito ang hindi batid ng mga fastfood chain: tuwing sasapit ang Kuwaresma, palagi silang nag-aalok ng fish sandwich at iba pang pagkaing walang karne bilang bahagi ng fasting (edad 18-59) at abstinence.
Nasaan na ang panawagang mag-sakripisyo para sa mga banal na gawain ng Kuwaresma at mga Mahal na Araw tulad ng Visita Iglesia kung ang hahantungan ay Jollibee o mga fastfood?
Inuulit ko po na wala tayong layuning siraan ang Jollibee na naghatid ng maraming karangalan sa ating bayan lalo na sa larangan ng pagkain at negosyo kung saan ay inilampaso ng isang bubuyog ang dambuhalang McDonalds ng Amerika pati na sa ibang bahagi ng Asya. Sa larangang ito ng panahon ng Kuwaresma at mga Mahal na Araw, sa aking pananaw ay lumabis ang Jollibee sa kanilang gimik na Visita-Iglesia. Sa katunayan, mayroon ako nabasa sa ibang bahagi na tinatawag nila itong “Bee-sita Iglesia.” Wala po sa hulog at pokus ang kanilang kampanya na tila mayroong pagkapagano dahil malapit na itong maging idolatry. Hindi magtatagal, baka ang darasalin na ng mga bata ay “Jollibee to the Father and to the Son and the Holy Spirit…”
Ang pinakamasakit sa lahat ay makita ang mga fastfood chain tuwing Biyernes Santo na umaapaw sa mga tao – daig pa mga simbahan – na tila wala na yatang pagpapahalaga sa pagpapakasakit at pagkamatay ni Jesus para sa atin.
Batid ko po na pakaunti ng pakaunti ang mga mananampalataya na hindi na nag-aabstinensiya at ayuno tuwing Biyernes Santo. Magiging malala pa ito sa ganitong uri ng kampanya ng Jollibee tuwing Visita-Iglesia. HIndi ba sila maaring mangilin kung Biyernes Santo man lang? O, kahit mula alas-dose ng tanghali ng Biyernes Santo hanggang alas-singko ng hapon sa paglabas ng prusisyon? Hintayin man lamang sana ng mga fastfood chain at restaurant na “malibing” ang Panginoon bago sila magbukas ng tindahan nila.
Hindi ba malaking kabalintunaang makita sa araw ng ating pagninilay sa mga hirap ng Panginoong Jesu-Kristo ay naroon pa rin ang pagsasaya ng mga tao na para tayong mga pagano kumakain at nagsasaya?
Ang mga Mahal na Araw ay inilalaan upang magnilay ng taos sa ginawang pagliligtas sa atin ng Panginoon. Hindi naman natin ikamamatay ang hindi pagkain sa Jollibee ng isang raw lang tulad ng Biyernes Santo sa buong taon. At lalo namang hindi ipaghihirap at ikalulugi ng Jollibee sa sila man ay mangilin man lamang tuwing Biyernes Santo. Amen.
Larawan kuha ng may-akda, Kapilya ng Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 17 Marso 2025.
Minsan daw
sa isang perya
natanawan ng payaso
sunog sa kabayanan
ngunit siya ay pinagtawanan
nang sabihan niya mga tao
dahil sa kanyang anyo
at kasuotan;
paano nga ba
paniniwalaan ang katotohanan
kung ang katibayan
ay sarili lamang?
Mabuti pa ang payaso may katinuan sa kanyang isipan tanggap ang kanyang katayuan sa anyo at kasuotan ay katatawanan ngunit sa kalooban kanyang nalalaman ang buong katotohanan hindi tulad ng karamihan mas paniniwalaan kasinungalingan.
Inyong subukang kausapin mga baliw at wala sa kanilang aamin na sila ay kulang-kulang lahat daraanin sa biruan upang pagtakpan kanilang kahangalan habang ang matino ang isipan batid kanyang kakulangan nalalaman kanyang kahinaan kababawan at kabaliwan mga tanda ng karunungan!
Kay laking katatawanan pagdagsa ng mga baliw nitong nakaraan kahangalan pinangangalandakan hindi alintana kanilang kahibangan sa paninindigang nakasandig sa kasinungalingan ng bulok at buktot na kaisipan; ganyang tunay ang mga baliw walang malay, parang patay na namumuhay sa guni-guni at sabi-sabi.
Maging babala: marami na silang nahahawa hindi batid sila ay baliw hangal at hunghang hindi alam katotohanan ipinagpipilitan sila ang nasa katuwiran gayong ligwak mga kaisipan nakalublob sa kadiliman.
40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II Second Sunday in Lent, Cycle C, 16 March 2025 Genesis 15:5-12, 17-18 + Philippians 3:17-4:1 + Luke 9:28-36
Photo by author, the metropolis at night from Timberland Highlands Resort, San Mateo, Rizal, 08 March 2025.
Both our first reading and gospel this Second Sunday in Lent are set in the darkness of the night. Despite being the favorite setting to portray evil and horror not only in movies but even in the Bible, the darkness of the night has a unique charm of its own.
It is in this darkness of the night when the moon and the stars shine brightest. It is in this darkness of the night when we are delighted with the most wonderful ensemble of sights and sound no stage could duplicate when a sparkle of fireflies outline a treetop while crickets and geckos – tuko – with all the other insects and animals sound like a live symphony orchestra.
So many things in this world and in this life are best seen and experienced in the darkness of the night to be truly appreciated. And that is the call to us this second Sunday in Lent – that we enter the darkness in our hearts with the light of Jesus Christ for us to be transformed and transfigured in his image as his disciples.
Jesus took Peter, John, and James and went up the mountain to pray. While he was praying his face changed in appearance and his clothing became dazzling white. And behold, two men were conversing with him, Moses and Elijah, who appeared in glory and spoke of his exodus he was going to accomplish in Jerusalem (Luke 9:28-31).
Mosaic inside the Basilica of the Transfiguration on Mt. Tabor, Israel from commons.wikimedia.org.
We have been saying since Ash Wednesday that life is a daily Lent, a daily exodus from darkness into light, from sin into forgiveness, from slavery into freedom.
Every day we “pass over” to many darkness in life like sickness, loss of a loved one, failures and other trials and sufferings that come our way. Sometimes so dark, sometimes not so dark. But most dark of all darkness we go through are those darkness of sin and evil along with its many scars left right in our hearts following the constant temptations by the devil for us to turn away from God, for us to refuse to love others and even our very selves.
Photo by author, St. Paul Spirituality Center, Mt. Pico, La Trinidad, Benguet, 06 January 2025.
Our readings this Sunday assure us that in that it is in those darkness we find God who had come nearest to us in Jesus Christ. It is during those darkness like an exodus that we pass from passion and death to resurrection where Christ is calling us; hence, the need for us to listen to him and follow him. It is from this passing over the darkness of sins and trials when we are purified and transformed, transfigured into better persons and disciples of Jesus because that is where his light is most visible too.
To enter into these dark places in our hearts is the beginning of our conversion, of our daily Lent when we return to God, to his covenant we keep on breaking in sin.
Photo by Ms. Analyn Dela Torre, 12 February 2024 in Bgy. Caypombo, Santa Maria, Bulacan.
Lent as a preparation to Easter is also a renewal this covenant we have in our baptism which we renew every year at the Masses of Easter. That is why we have the story of the covenant of God with Abraham in the first reading that was set at night with the darkness signifying the trials we go through in life.
As the sun was about to set, a trance fell upon Abram, and a deep, terrifying darkness enveloped him. When the sun had set and it was dark, there appeared a smoking brazier and a flaming torch, which passed between those pieces. It was on that occasion that the Lord made a covenant with Abram, saying: “To your descendants I give this land, from the Wadi of Egypt to the Great River, the Euphrates” (Genesis 15:17-18).
Feel the terrifying character of the event as narrated by the author of Genesis; but, remember also how God remained with Abraham that night. It was after this episode that God first promised Abraham to become the father of all nations with children as many as the stars above.
But it was not all light with Abraham after this episode as he went through a lot of darkness in life like when he wondered when God would finally give him his own son as he grew older. When Isaac was finally born and had grown, God tested Abraham, asking him to sacrifice to him Isaac. Abraham willingly obeyed God that as he was about to kill Isaac, an angel stopped him and told him how God was so pleased with him that he was doubly blessed anew! Abraham passed over that very dark night in his life by completely trusting God who never abandoned him in life! Most of all, because Abraham never backed out from darkness.
Photo by author, St. Paul Spirituality Center, Mt. Pico, La Trinidad, Benguet, 06 January 2025.
That is the charm of darkness: it can bring us fears and anxieties but as one poet said, only the brave who dare to walk the darkness of the night shall see the beauty of the moon and stars above. In a little while after all the uncertainties and difficulties of the night, we arrive at a new day. Darkness is the prelude to light and day.
Entering into those dark places in our hearts can be terrifying but it is the only path towards true freedom with Jesus as our companion in our exodus. Refusal to go into those dark places in our hearts will keep us only deeper in darkness – anxious and afraid, always wondering when we shall see light which will never come unless we come out and pass over the night.
Recent turn of events in our country are so Lenten in nature, our own passover and exodus – hopefully – from darkness into light.
After those long six years of darkness in the deadly war on drugs of the past administration, we finally saw the light of God’s mercy and justice coming with the arrest of the former president.
It must have been so tortuously painful to the families left behind by the thousands of victims of tokhang.
Though I feel so glad with the turn of events, I still refuse to celebrate nor even join the heated discussions. I feel more the need for us to pray and reflect, to find God and where he is leading us — maybe into those dark places in our hearts to see how we too have contributed to that dark period in our history.
A reporter-friend who volunteered in the care for orphans of the tokhang victims recently shared her reflections in these turn of events where she claimed “we are Duterte”.
Huh? It is chockful. And shocking.
As I prayed and reflected on it, I agreed with her. Prior to Duterte’s coming to power, we as a nation have allowed the forces of darkness to come upon us with the RH bill later followed by bills and proposals for divorce, same sex marriage, and return of capital punishment. There was already this great darkness hovering above us even before Duterte came to power.
Sad to say, that darkness started in our hearts which St. John Paul II referred in his encyclical Evangelium Vitae as “culture of death”.
Let us heed the calls by St. Paul in today’s second reading to “stand firm” in Jesus (Phil. 4:1) because to conduct ourselves as “enemies of the cross” of Christ will surely lead only to “destruction” (Phil. 3:18-19). Let us avert our total destruction as a nation by finally confronting the many darkness within us in Jesus Christ. Amen.Have a blessed week ahead.
*Photos in the collage are not mine but from various sources like TIME magazine and Mr. Howie Severino of GMA7 News.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, ika-11 ng Marso 2025
Kuwaresmang-kuwaresma mga pangyayari sa araw na ito pagkaraan ng mahabang panahong pagpapakasakit, pagdurusa at pagkamatay ng marami Pasko ng Pagkabuhay nabanaagan para sa mga pinaratangang nanlaban, natokhang.
Sa lahat ng larawang nakintal sa aking isipan at alaala ng madilim na nakaraan ito ang hindi ko malimot-limutan: diumanong pusher nanlaban nang patayin sa gitna ng lansangan tangan-tangan ng kasintahang umiiyak, humihiling sila ay tulungan.
Lahat ay nagdiriwang sa pagkakadakip ng berdugong ipinagyabang kapirasong kapangyarihan lahat minura at hinamak Diyos at Santo Papa maging si Obama maliban sa mga amo niya sa China ngayon ibig niyang takbuhan ngunit nagpahayag na wala silang pakialam.
Sila ngayon ang nanlalaban
sigaw amng katarungan na kanilang
tinapakan at niyurakan
tapang-tapangan naglahong daglian
mga salitang binitiwan
ayaw nang balikan
kanilang sukatan
sila ngayon ang nilapatan
tinimbang ngunit kulang na kulang.
Busilak ng kinabukasan maari pa ring asahan sa gitna ng karimlan dahil itong kasamaan mayroong hangganan katulad ay pintuan kinakatok upang pagbuksan kapag tinanggihan tokhang ang kalalabasan.
Dalangin ko sana'y wala nang sumunod manunungkulang bukambibig ay puro kamatayan, mga birong kasamaan at kalaswaan bayan huwag nang magpalinlang landas ng katarungan at karunungan tanging sundan.
lordmychef.com 