Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-11 ng Nobyembre 2026
Ang aming Patron sa Bukawe, Bulacan.
Mula pa sa aming pagkabata doon sa bayan ng Bukawe sa Bulacan palaging nilalarawan kabutihan ng aming Patron mahal San Martin ng Tours sa France kung paano niyang hinati kanyang kapa upang damitan ang giniginaw na dukhang matanda nakasalubong niya sa daan.
Kinagabihan kanyang napanaginipan Panginoong Jesus sa kanyang paanan tangan-tangan kapang ibinigay sa matandang tinulungan, katunayan ng kanyang turo ano mang kabutihan ang inyong gawin sa maliliit ay siya rin ninyong ginagawa sa Kristo na sa atin nakipanahan.
Nguni't hindi lamang iyon ang hiwaga ng kapa ng ating Patrong mahal na dating kawal, sanay sa mga digmaan: nang siya ay mabinyagan, hinasa niya kanyang isipan sa mga aral ng pananampalataya dinalisay sa pananalangin upang lubos mapaangkin sa Panginoon natin.
Upang maging mataimtim sa kanyang pananalangin, nagtutungo si San Martin sa kagubatan at hinuhubad suot niyang kapa tanda ng kababaang-loob sa Panginoon, sinasampay, sinasabit sa mga halaman upang sakali man siya ay hanapin madali siyang tuntunin sa kapa niyang nakabitin.
"Chapele" sa wikang Pranses ang salitang salin ng "kapa" na siyang pinagmulan ng "kapilya" na isang munting pook-dalanginan tulad ng tinutunguhan ni San Martin noon upang Diyos ay makapisan; pagnilayan at tularan kaugalian nitong si San Martin ng Tours hinubad kanyang "kapa" sagisag ng kapangyarihan at katanyagan upang maramtan ng kabanalan ni Kristo-Jesus na "hinubad kanyang pagiging katulad ng Diyos upang mamuhay bilang alipin tulad natin" (Fil.2:7)!
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-30 ng Oktubre 2026
Larawan kuha ng may-akda, Anvaya Cove, Hulyo 2026.
Isang kaibigan nakita kong dumaing sa kanyang post sa Facebook sa sobrang mahal daw ng mga bulaklak isang linggo pa man bago mag-Undas. Sa mga panahong ito, pangalawa sa mga sementeryo, mga tindahan ng bulaklak gaya ng sa Dangwa ang puntahan ng maraming tao.
Buhay man o patay, bulaklak palagi ang ating handog sa ating mga mahal sa buhay. Wika nga sa Inggles, “say it with flowers” sapagkat ito na ang pinakamabisang pagpapahayag ng tunay na saloobin sa lahat ng pagkakataon. Wala ka na talagang sasabihin pa kapag ikaw ay nagbigay ng bulaklak kanino man. Ano man ang okasyon. Hatid ng mga ito ang tuwa at kagalakan sa sino man nagdiriwang ng buhay at tagumpay, maging ng kagalingan at lakas sa may tinitiis na sakit at hilahil. Sari-saring kulay, hugis at anyo, iisa ang pinangungusap ng bulaklak sa lahat ng pagkakataon, buhay at kagalakan at kaisahan ng magkakaibigan at magkasintahan, mag-asawa at mag-anak, magkaano-ano man.
Maliban sa tao, ang mga bulaklak at halaman na ang pinakamagagandang nilikha ng Diyos upang ipadama at ilarawan sa atin ang Kanyang kagandahan at kabutihan, katamisan at pagmamahal. Gayon din tanda ang mga ito ng Paraiso kaya bawat kasalan at lamayan, pinupuno ng mga bulaklak at halaman paalala ng langit na ating pinagmulan at hantungan.
Isang tagpo tuwing Biyernes Santo at Sabado Santo ang hindi nabibigyang halaga ng marami, ang paglilibing kay Jesus.
Sa pinagpakuan kay Jesus ay may isang halamanan, at dito’y may isang bagong libingang hindi pa napaglilibingan. Yamang noo’y araw ng Paghahanda ng mga Judio, at dahil sa malapit naman ang libingang ito, doon nila inilibing si Jesus (Juan 19:41-42).
Hindi nagkataon lamang na inilibing si Jesus sa may halamanan dahil pagsapit ng Pasko ng Pagkabuhay, kay sarap namnamin ang Kanyang Pagkabuhay doon sa halamanan ay isang uri ng “return to Paradise”, “return to Eden” wika nga.
Kaya nga nang lapitan ni Jesus si Magdalena habang umiiyak dahil wala ang Panginoon sa libingan, napagkamalan niya si Jesus bilang hardinero. Paalala ito na ang Paraiso ay di lamang ating patutunguhan kungdi doon din nagsimula ang lahat sa Paraiso bago nagkasala mga unang tao.
Pagtatagpo nina Magdalena at Jesus noong Pasko ng Pagkabuhay sa kanyang libingan mula sa commons.wikimedia.org
Noong Martes, sinabi ni Jesus sa ebanghelyo na ang paghahari ng Diyos ay “Katulad ng isang butil ng mustasa na itinamin ng isang tao sa kanyang halaman” (Lk.13:19).
Bawat isa sa atin ay halamanan ng Diyos, a garden of God. A paradise in ourselves.
Katulad ng ano mang halaman, kailangan natin ng mainam na lugar, taniman.
Noong ako ay naka-assign pa sa paaralan sa Malolos, palagi kong tinitiyak sa mga magulang kapag kami ay nagki-kick out ng estudyante na hangad pa rin namin kabutihan ng kanilang anak na ay isang halaman, minsan mainam na ilipat ng paso o taniman upang tumubo at lumago. May ilan naman sa mga na-kick out ko noon ang nagpapasalamat naman sa akin ngayon dahil daw nakabuti rin yung karanasan at sila ay nakapagtapos ng ibat ibang kurso.
Iyon din ang sinabi kamakailan sa Wimbledon ng ating tennis sensation na si Alex Eala, “kapag lumago, hindi na hihinto” at naging tanda niya ang bulaklak ng halamang Sampaguita.
Maraming pagkakataon pinababayaan natin ating mga sarili tulad ng halaman na hindi dinidilig ni nililinang. Kung minsan naman, hindi nating maintindihan sa kabila ng ating pangangalaga, tila walang nangyayari sa ating sarili, tulad ng halamanang walang tumubo o lumago, mamunga o mamulaklak sa kabila ng pagaasikaso.
Nguni’t maraming pagkakataon din naman na namumulaklak, nagbubunga tayo tulad ng halamanan dahil ang tunay na lumilinang sa atin ay ang Panginoong Diyos na mapagmahal. Ayon kay Sta. Teresa ng Avila, ang pananalangin ay ang tubig na ating dinidilig sa ating sarili na katulad ng halaman upang lumago at mamulaklak.
Kamakailan ay nagpalit ako ng tubig ng mga alaga kong water plants sa aking silid at ako’y natigilan nang maalala ko bigla aking yumaong Ina na napakahusay sa paghahalaman. Mayroon siyang “green thumb” na hindi ko namana sa kanya.
Kahit maliit lamang aming lupain noon sa lumang bahay namin haggang sa kanyang munting tindahan, sagana siya sa pananim tulad ng mga rosas at orchids, cactus, mayana, violets at mayana, sari-saring halaman sa paso at lupa gaya ng papaya, atis, langka, pati kamote at sili sa gilid ng bahay namin ay mayroon siya.
Ako naman, hindi makabuhay ng ano mang halaman. Katunayan noong first year high school kamuntik ako bumagsak sa gardening dahil wala akong nabuhay na pananim. Umani na ng pechay at talong mga kaklase ko, walang tumubo sa aking plot kaya sabi ng mommy ko, kamote ang aking itanim. Kapag daw yun hindi ko pa nabuhay, ako na raw ang kamote! (Nabuhay naman po at ako ay nakapasa.)
Nang magkaroon ako ng sariling parokya noong 2011, kapag dumadalaw sila sa akin isa sa mga inaalam ni Mommy ay ang aking mga alagang halaman na galing sa kanya. Madalas hindi ako makasagot kasi, palaging mayroong namamatay sa mga iyon tuwing darating siya. Pati water plants! Sabi niya sa akin noon, “ano ka ba naman anak, water plant na lang napapatay mo pa? Masyadong mainit iyong mga kamay,” aniya.
Isa sa aking mga waterplants na buhay pa mula 2021.
Isang bagay nakalimutan kong sabihin kay Mommy bago siya mamatay noong 2024 ay nakakabuhay na ako ng water plant sa kuwarto ko sa bago kong assignment sa Fatima Valenzuela.
Kaya noong Martes na ang ebanghelyo ay tugkol sa halaman ng mustasa, habang ako ay nagpapalit ng tubig ng aking mga water plants, naisip ko marahil masaya na sa kabilang buhay si Mommy kasi nakabuhay na ako ng halaman.
Sinabi din niya sa akin noong bata pa ako, dapat daw marunong akong mag-alaga ng halaman at hayop dahil tanda raw iyon na makakabuhay na rin ako ng tao.
Siguro nga. Kaya ko nang mabuhay maski wala na siya, paalala marahil nitong aking mga halaman.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-28 ng Oktubre 2026
Larawan mula sa inquirer.net file photo, 2022.
Undas na naman at wika nga sa Inggles, all roads lead to the cemetery sa panahong ito upang alalahanin sa pananalangin habang nagtutulos ng kandila, naglalagay ng bulaklak mga pamilya at angkan sa puntod ng kanilang mga yumaong mahal sa buhay.
Siyempre, mayroon din salu-salo doon sa sementeryo habang ang iba naman ay nagtitipon sa kolumbaryo upang gayon din, ipanalangin kanilang mga yumaong mahal sa buhay na isinaabo ang mga labi o pina-cremate.
Mula sa wikang Latin, langit o “sky” ang columbarium habang ang ossuary na halos katulad nito ay libingan naman ng mga buto ng yumao na mula din sa Latin, os o buto kaya yaong sakit sa buto ay osteoporosis kung tawagin. Ang ating kataga na sementeryo o cemetery sa Inggles ay nagmula din sa wikang Latin na hiniram sa Griyego, cemeterion na kahulugan ay “dormitoryo”. Malinaw sa mga katagang gamit sa libingan noon pa man ay nagpapahiwatig ng buhay na walang hanggan na siyang ating tunay na hantungan sa pagwawakas ng buhay sa lupang ibabaw.
Larawang kuha ng may-akda, Anvaya Cove, Bataan, Abril 2026.
Ito ang dahilan mula simula pa lamang ay pinahahalagahan na ang labi ng mga yumaong mahal natin sa buhay dahil mismong ating Panginoong Jesu-Kristo na nagpakasakit at namatay ngunit muling nabuhay ay nalibing din. At dahil doon, pinabanal ni Jesus ating libingan habang inaabangan ang kanyang muling pagbabalik sa wakas ng panahon na kung saan ang lahat ng namatay ay ibabangon niya upang ang kanilang mga labi ay makaisa kanilang mga kaluluwa sa buhay na walang hanggan na siya nating ipinahahayag tuwing magsisimba ng araw ng Linggo, “Sumasampalatay ako sa Espiritu Santo, sa Simbahang Katolika, sa kasamahan ng mga Banal, sa pagkabuhay mag-uli ng mga namatay na tao hanggang sa buhay na walang hanggan.”
Kaya naman itinuturo ng Simbahan batay sa Ebanghelyo at Banal na Kasulatan na pakaingatan at pangalagaan palagi ang mga labi ng mga yumao.
Subalit nakababahala, nakakabagabag itong nauuso na pag-uuwi sa bahay at pagkuha ng kahit kaunting sinaabong labi ng yumao na nilalagay sa kuwintas at ibang alahas bilang remembrance at alaala. Kasama na rito pag-iingat sa tahanan ng tinaguriang “green bones” dahil ito man ay bahagi, labi ng yumao.
Pinahihintulutan naman ng Simbahan ang cremation noon pa man ngunit ito ay alinsunod sa mga tagubilin at alituntunin dapat tuparin upang matiyak na mapananatili ang dangal at pangangalaga sa labi ng mga yumao.
At pangangahasan ko nang sabihin na malaking kahangalan at paglapastangan sa mga yumao ang nauusong pagkuha ng sinaabong labi upang itago sa tahanan at higit sa lahat, pagparte-partehan ng pamilya mga ito – kahit kaunti – upang ilagay sa alahas tulad ng kuwintas bilang remembrance ng kanilang mahal na yumao.
Juice colored! Anong kalokohan iyan?
Sa halip na maparangalan kanilang mga yumaong mahal sa buhay, kabaligtaran ang nangyayari. Nagiging katulad na lamang ng ordinaryong gamit gaya ng balat ng kendi o talulot ng bulaklak na paalala ng inyong first date ang sinaabong labi ng mahal na yumao. Matay ko mang isipin na nakasabit sa leeg ang kuwintas na mayroong abo ng yumaong mahal sa buhay na dapat ay namayapa na e hanggang ngayon ay kayag-kayag pa rin sa mga pinagkakaabalahan sa buhay pati na sa hirap at tiisin.
Paano kung mahablot, ma-snatch kuwintas na mayroong abo ng inyong yumao? Sana ay maisip ng mga gumagawa nito ang kalapastanganang iyan sa kanilang yumao.
Kung tunay nating minamahal mga yumao natin sa buhay, ilagak sila sa mga takdang libingan tulad ng sementeryo at kolumbaryo upang doon kanilang labi ay mapangalagaan at higit sa lahat, maipagdasal at maalala palagi di lamang ng pamilya at kamag-anak kungdi ng bayan ng Diyos, ang Simbahan sa tuwina ay nananalangin para sa mga yumao.
Noong 2016 niliwanag at muling ipinaalala sa isang Instruction ng Offices of the Congregation for the Doctrine of the Faith sa Vatican ang paglalagom ng mga katuruan at alituntunin ng Simbahan ukol sa paglilibing lalo ng mga sinaabong labi ng namatay. Unang-una na dito ang paglagak ng mga ito sa natatanging libingan gaya ng sementeryo at kolumbaryo. Narito ang buong sitas upang kayo mismo ang bumasa sa mga bahagi ng naturang Instruction na pinamagatang Ad Resurgendum cum Christo na ibig sabihi’y “bumangon muli kay Kristo”:
When, for legitimate motives, cremation of the body has been chosen, the ashes of the faithful must be laid to rest in a sacred place, that is, in a cemetery or, in certain cases, in a church or an area, which has been set aside for this purpose, and so dedicated by the competent ecclesial authority.
From the earliest times, Christians have desired that the faithful departed become the objects of the Christian community’s prayers and remembrance. Their tombs have become places of prayer, remembrance and reflection. The faithful departed remain part of the Church who believes “in the communion of all the faithful of Christ, those who are pilgrims on earth, the dead who are being purified, and the blessed in heaven, all together forming one Church”.
The reservation of the ashes of the departed in a sacred place ensures that they are not excluded from the prayers and remembrance of their family or the Christian community. It prevents the faithful departed from being forgotten, or their remains from being shown a lack of respect, which eventuality is possible, most especially once the immediately subsequent generation has too passed away. Also it prevents any unfitting or superstitious practices (#5, Instruction Ad Resurgendum cum Christo).
For the reasons given above, the conservation of the ashes of the departed in a domestic residence is not permitted. Only in grave and exceptional cases dependent on cultural conditions of a localized nature, may the Ordinary, in agreement with the Episcopal Conference or the Synod of Bishops of the Oriental Churches, concede permission for the conservation of the ashes of the departed in a domestic residence. Nonetheless, the ashes may not be divided among various family members and due respect must be maintained regarding the circumstances of such a conservation (#6, Instruction Ad Resurgendum cum Christo).
Larawan kuha ni Santi San Juan ng Manila Bulletin, Angono, Rizal, 31 Agosto 2024.
Malinaw ang paalala ng Simbahan: hindi pinapayagan itago sa tahanan ang na-cremate na labi ng mahal sa buhay. At hindi rin tama na pagparte-partehan ng mga naulila kahit katiting ng sinaabong labi ng kanilang yumao.
Nakakalungkot na mayroong mga pari na sa halip ituro ang tama at nararapat, sila pa nagkukunsinti ng kamalian at kalapastanganang ito sa pagbabasbas ng mga kuwintas na mayroong sinaabong labi ng mga yumao.
Nararapat at napapanahon nang pagbawalan ng Catholic Bishops Conference of the Philippines (CBCP) ang mga punenarya sa pag-aalok sa mga namatayan ng mga sinaabong labi na nilalagay nila mismo sa mga kuwintas na kanila ring binebenta na isa pang dagdag na kalapastanganan sa mga yumao na pinagkakitaan pa!
Mahigpit ding ipinagbabawal ng Simbahan ang pagsasaboy ng mga sinaabong labi sa himpapawirin at karagatan katulad ng mga eksena sa pelikula; walang puwang sa pananampalatayang Katoliko ang mga gawaing ito sapagkat turo nga ni San Pablo, templo at tahanan ng Espiritu Santo ang bawat tao (1Cor.6:19) kaya kahit namatay na ay sagrado pa rin kanilang mga labi kaya mga ito ay binabasbasan pa rin.
In order that every appearance of pantheism, naturalism or nihilism be avoided, it is not permitted to scatter the ashes of the faithful departed in the air, on land, at sea or in some other way, nor may they be preserved in mementos, pieces of jewelry or other objects. These courses of action cannot be legitimized by an appeal to the sanitary, social, or economic motives that may have occasioned the choice of cremation (#7, Instruction Ad Resurgendum cum Christo).
Ngayong Undas, kung mayroon kayong mga sinaabong labi ng inyong mahal sa buhay na nasa bahay pa rin o kahit kaunti sa kuwintas at ibang alahas, alang-alang sa kapayapaan ng inyong mahal na yumao, ilagak na mga ito sa sementeryo o kolumbaryo. Kumausap ng pari para sa inurment of remains upang maging makabuluhan at banal inyong pagdiriwang ng Undas simula ngayong taon hanggang sa magkasama-sama tayo balang araw sa buhay na walang hanggan kapiling ang Diyos at kanyang mga Banal. Amen.
Larawan kuha ni Santi San Juan ng Manila Bulletin sa Angono, Rizal, 31 Oktubre 2024.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-15 ng Setyembre 2026
Larawan kuha ng may-akda, Morong, Bataan, 21 Hulyo 2026.
Sa gitna ng kadiliman bunsod ng brownout ng gabing kasagsagan ng pag-ulan noong isang buwan ay aking binalikan, pinakinggan at sinabayan "Himig Natin" ng Juan Dela Cruz Band wala lang, trip trip lamang pero ngayon aking muling ninamnam titik at musika hindi lang ito rak en roll kungdi akma sa ating panahon ngayon.
Larawan kuha ng may-akda brownout sa kasagsagan ng habagat noong 29 ng Agosto 2026.
Ako’y nag-iisa At walang kasama Di ko makita Ang ating pag-asa
Hindi ba ito ating nadarama ngayon, nag-iisa, walang kasama at di makita ating pag-asa?
Mga taga-San Jose sumigaw ng tubig! tubig! sa gitna ng larong basketball doon sa Minuyan ngunit sila'y sinumbatan, pinagsabihan ng kanilang Mayora sa tinagurian niyang pambabastos at kawalang-hiyaan gayong mga gripo ilang buwan nang tigang, walang tubig; kanino sila dudulog sino gagawa ng solusyon sa gayong kalaking problema ng taong-bayan?
Bukod sa lubak-lubak na mga daanan mga taga-Bulacan di na nawalan ng baha na ayaw nang bumaba taun-taon lumalala habang ang punong lalawigan iginigiit maski saan na wala siyang alam sa bilyun-bilyong piso na halaga ng flood control sa lalawigan nakalaan sukat naglaho sa scam ng mga damuhong kababayan sa DPWH na nakipagsabwatan sa mga makapangyarihan: sino nga ba dapat nakakaalam ng higit para sa kapakanan ng taong-bayan kung mga inaasahan iginigiit wala silang alam marahil dahil wala ding pakialam!
Kung ganyan lamang katuwiran at tugon ng mga nanunungkulan sa tuwing mapupuna kanilang kapabayaan at kakulangan di lamang sa kaaalaman kungdi pati malasakit at pakialam, sawimpalad talaga itong ating bayan bakit nga ba sila pa ang napili at inihalal?
Ang himig natin Ang inyong awitin Upang tayo’y magsama-sama Sa langit ng pag-asa
Ito ang himig natin dapat nating awitin tutulan labanan kalabisan at kawalanghiyaan ng mga nasa kapangyarihan; panagutin mga mandarambong huwag nang ibalik sa puwesto mga mangmang at walang alam na ring napatunayan sa pamamahala at kaunlaran ng kabuhayan.
Higit sa lahat, huwag na silang pagtiwalaan ng katungkulan, huwag na huwag nang iboboto maging mga kaanak ibigay ang pagkakataon sa mayroong paninindigan at malasakit lalo sa maliliit at nahihirapan.
Iyan ang himig natin dapat nating awitin mula sa ating puso at kalooban pagbabago ng kaisipan at kamalayan may pananagutan sa kapwa mamamayan ngayon at sa kinabukasan.
Larawan kuha ni Bb. Bernadette Reyes ng GMA News, Sto. Domingo, QC, 29 Agosto 2026.
Ako’y may kaibigan At s’ya’y nahihirapan Handa na ba kayong lahat Upang s’ya’y tulungan
Sino nga ba ating mga kaibigan maaring pagkatiwalaan kapag tayo ay nahihirapan? Wala kungdi tayong maliliit kanilang ginigipit! Napakasakit isipin na sa halip pag-usapan sa larangan ng agham at buhay ng mga naninirahan sa lugar ng ginagawang paliparan bilyunaryong negosyante nagbigay ng pabuya isang milyong piso sa makapagsusumbong sa kanya ng mga sumasalungat sa proyektong sinira na maraming kalikasan at buhay doon.
Sino ang ating kaibigan maaring sulingan sa panahon ng kagipitan kung kanilang kaagapay mga makapangyarihan ng lipunan taglay di lamang salapi kungdi pangalang nagkukubli sa higit na maraming kasamaan kesa nagawang kabutihan sa nakaraan? Mayroon pa bang natitirang taong marangal pagpapahalaga sa buhay at katauhan kesa salapi at huwad na kaunlaran?
Pakinggan sabayan at namnamin ang awiting nagsimula ng Pinoy rock noong dekada sitenta; katulad ng mabuting uri ng alak, lalong sumasarap habang tumatagal, sa tuwina ay napapanahon itong himig natin.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-04 ng Setyembre 2026
Kuha ni Bb. Bernadette Reyes ng GMA News, Sto. Domingo, QC, 29 Agosto 2026.
Paano nga ba ilalarawan ating kalagayan bilang isang sambayanan sa ngayon?
Lubog sa baha, lubog sa utang, lubog sa hirap ng kabuhayan, lubog sa bulok na sistema, lubog sa red tapes at bureaucracy ng gobyerno, lubog sa mga walang malasakit at mga sakim na politiko, lubog sa mga walang pakialam na kababayan, lubog sa kawalan ng kahihiyan. Saan pa tayo nakalubog?
Ngunit hindi lamang tayo lubog kungdi tayo man ay baon na baon sa marami pang suliranin at problema, mga siste at gawi naglilibing sa atin ng buhay!
Sadsad at baon
na ekonomiya,
salapi wala nang halos halaga;
sadsad at baon
sa korapsiyon
lahat ay pera pera
na lang talaga;
sadsad at baon
sa mga hirap at sakit
taumbayan walang magawa
kungdi magtiis
umasa sa ayuda,
ayaw nang mangarap,
tila nahirati na sa
pagtunganga.
Maglakad sa lansangan
lalanghapin hangin
kasama mga usok ng sasakyan
habang iniiwasan dumi
at lubak sa daan;
mga mukha ay sambakol
karamihan ay litang ang isipan
nakatingin sa kawalan
wala nang panahon pag-isipan
ating kinasasadlakan
maliban sa gawan ng paraan
kumakalam na sikmura
mga paang inaalipunga.
Sino sasaklolo
sa ating pagkalubog
o mag-aahon sa ating pagkakabaon?
Mga halal na upisyal
mga manhid at walang alam
sariling kapakanan at kaluguran
tanging pakialam:
nang sumigaw ng tubig,
sumbat ang naging tugon,
nang puntahan mga sinalanta
pinangalandakan kanilang
mamahaling damit
sa postura at ayos
hindi madapuan ng insekto
mga palatandaan ng kanilang
kakaibang sakit
kleptospirosis -
yumaman sa pangungurakot.
Sino ang daramay sa ating kapighatiang dinaranas kung ulit ulit lamang din nating ihahalal mga sumalaula sa ating bayan?
Nasa ating mga kamay ang kapangyarihan upang umahon sa pagkalubog, bumangon sa pagkabaon sa mga bulok at gahamang politiko na di na dapat iboto at iba pang mga bulaang propeta na puro pangako ng kaunlaran hatid naman ay kapahamakan; higit sa lahat, suriin nating mabuti ating puso at kalooban kung tunay ating pananampalataya sa Diyos na lumikha ng lahat baguhin makasariling pag-uugali iwaksi gawaing mapanglamang dahil tunay ang sinabi ng binibining tagapagbalita, hindi pala baha ang magpapalubog sa ating bayan kungdi kasakiman.
Lord My Chef Sunday Music by Fr. Nicanor F. Lalog II, 30 August 2026
Ang aking tokwarts kagabi, brownout, 29 Agosto 2026.
We go OPM (Original Pilipino Music) this last Sunday of August, our Buwan ng Wika – kaya dapat nga pala isulat ko ito sa wikang pambansa.
Kakaiba sa ating nakagawian na pag-uugnay ng mga makabagong musika sa ebanghelyo ng bawat Linggo, walang kinalaman itong napili nating awitin ngayon sa Ebanghelyo na inyong napakinggan sa mga Misa ngayong Linggo.
Kagaya ng karamihan kahapon bunsod ng malalakas na ulan at pagbaha, wala din kaming kuryente sa parokya sa Fatima, Valenzuela mula alas-sais ng gabi hanggang kinabukasan ng alas-dos ng madaling araw.
Mag-isa lamang ako sa ibaba ng aming simbahan, katabi ng garahe. Binuksan ko ng lubusan aking pintuan upang pumasok malamig na hangin habang balot ng kadiliman buong silong ng simbahan maliban sa aking munting kandila na sinindihan.
Ma-drama ang eksena.
Basla ng aking tokwarts sa may garahe, kagabi pa rin.
At doon ko naalala ang kantang Ang Himig Natin ng Juan dela Cruz Band na binubuo nina Joey “Pepe” Smith, Wally Gonzales at Mike Hanopol. Isa ito sa mga awitin ng una nilang album na pinamagatang Himig Natin na kanilang inilabas noong 1973. Itinuturing ito ang hudyat ng simula ng Pinoy Rock music na pinalaganap noon ng estasyong DZRJ-AM.
Elementary pa ako noon. Narinig ko na inaawit at tinitipak sa gitara ng isang barkadahan ng mga kabataan malapit sa amin bahay noon. Sila nagturo sa akin na makinig palagi sa DZRJ dahil nga sa Pinoy Rock at iba pang mga magagandang tugtugin.
Bagay na bagay sa panahon ngayon itong awiting ito na maituturing na isang panaghoy sa kriminalidad na umiiral, hindi kalamidad.
Ako’y nag-iisa at walang kasama di ko makita ang ating pag-asa
[chorus] Ang himig natin ang inyong awitin upang tayo’y magsama-sama sa langit ng pag-asa
Tayo tayo lang ang magsama-sama. Puwera mga walang-hiyang pulitiko at upisyal ng gobyerno na nagnakaw ng bilyones na halaga sa kaban ng bayan para sa mga palpak at karamihan ay ghost projects sa flood control kaya lumala pagbaha sa maraming lalawigan at rehiyon.
Mula sa malikhaing panulat ni Smith na siyang ring umawit, maigsi lang naman Ang Himig Natin na nagsasaysay ng dalamhati ng isang kaibigan. Marahil tinutukoy ni Smith ang musikang Pinoy na noon ay hindi pa gaanong katatag na tinatabunan ng mga banyagang musika. Paulit-ulit lang naman ang lyrics kaya masarap kantahin kapag nakainom na…..
Ako’y may kaibigan at s’ya’y nahihirapan handa na ba kayong lahat upang s’ya’y tulungan
[chorus] Ang himig natin ang inyong awitin upang tayo’y magsama-sama sa langit ng pag-asa
Simple at payak ang mga titik. Malalim.
Ngunit ang nagdala sa awitin ay ang musika.
Out of this world. Parang panaginip sa malalim na pagkatulog.
Astig ang gitara ni Gonzales. Pasakalye pa lamang ika nga e, solb ka na agad, tsong! Mayroon ding sumasaliw na tila piano at baho sa kanyang solo kaya umaabot ng lima at kalahating minuto ang awitin. Tagos hanggang buto pati kaluluwa, parang kinakalawkaw iyong kalooban upang matauhan sa katotohanan kung inyong pakikinggan at nanamnamin.
Ewan ko lang kung tablan din napaka-kapal at sagad-sagad na kasamaan ng mga upisyal sa gobyerno!
[chorus] Ang himig natin inyong awitin ang himig natin inyong awitin ang himig natin inyong awitin …
Patay na sina Gonzales at Smith. Tanging si Hanopol – ang Jeprox- na lamang ang buhay sa kanila ngunit ang kanilang musika, buhay na buhay pa rin. At habang tumatagal, lalong lumalalim at sumasarap sa panlasa. Heto sila muli sa gitna na maulan na araw ng Linggo. Ingat po, mga kapatid at magtulungan sana sa tuwina.
Isang linggo na akong masayang nagpapaulan sa aking araw-araw na walking dito sa amin.
Natutuwa ako dahil kay dami kong naaalala masasayang karanasan ng paliligo sa ulan noong bata pa kami tulad ng pagtatampisaw sa tubig, pagtapat sa mga alulod ng lahat ng mga bahay at ngumanganga ng nakatingala sa langit para inumin ang ulan.
Mula sa Instagram.
Isa sa mga sumagi sa aking alaala na paksa ng usapan naming magpipinsan tuwing umuulan at tirik din ang araw ay kung totoo nga na mayroon daw kinakasal na tikbalang – isang uri ng halimaw na parang tao kung maglakad ngunit mukha at anyong kabayo.
Ngayong matanda na ako, napag-isipan ko na totoo nga ito at hindi lang basta kalokohan. Nabatid ko na lamang iyan ngayong tag-ulan nang ilang ulit na umulan habang mainit ang sikat ng araw.
Unang tikbalang na tingin kong kinakasal kapag umuulan habang umaaraw ang mga local officials natin gaya ng mga mayor, tapos ang mga senador, kongresista, at mga upisyal ng DPWH. Yung mga sangkot sa ghost project flood scam noong isang taon.
Halimaw ang mga iyon.
Siyempre, sigurado mayroon ding mga tikbalang sa iba pang mga sangay at ahensiya ng pamahalaan na nagpapasasa sa kaban ng bayan habang hindi alintana hirap at pagdurusa ng mga mamamayan lalo na kapag umuulan.
Kundangan naman kasi, marami sa ating mamamayan mahilig mag-alaga at makipagkaibigan sa mga tikbalang, yung mga nakikinabang na negosyante at contractor.
Higit sa lahat, mga mamamayan mismo na bumoboto sa mga corrupt na upisyal.
Sila ang mga kabiyak – asawa – ng mga tikbalang na iyan. Partner in crime. Eka nga, it takes two to tango. Marami sila. Asawa at bisita. Ang iba ninong at ninang.
Nakakasawa nang manood ng mga reels at posts ng mga binaha at pa-shout out shout out pa kay mayor. Puro hinagpis sa social media kesyo palala ng palala na raw ang baha sa kanilang lugar, walang ginagawa mga mayor.
Ang tanong ay, ano nangyari bakit kada eleksiyon binoboto nila mga bulok na yan? Taun-taon pala silang pinahihirapan tuwing tag-ulan tapos minsan sa anim na taon tuwing eleksiyon nakakalimutan kawalanghiyaan at kawalang-silbi ng mga iyan?
Kasalan sa binaha na Simbahan ng Barasoain, kuha ni G. Aaron Favila ng Associated Press, 22 Hulyo 2025.
Walang kinakasal na mag-isa. Tayong mga mamamayan ang asawa, ang kabiyak ng mga tikbalang!
Karamihan din kasi sa atin ay tikbalang. Takot mag-isip, takot manindigan sa tama at katotohanan. At ang hirap sa atin, palaging humahanap ng ibang masisisi maliban sa sarili.
Katulad ng isang matandang ginang na kabatian ko kasi tuwing umaga sa aking paglalakad nadaraanan ko siya sa harapan ng kanyang apartment.
Noong Huwebes ng umaga sa gitna ng ulan habang ako ay naglalakad, sabi niya sa akin bakit daw ako nag-eexercise pa umuulan na?
Kumaway lang ako sa kanya at hindi na sumagot kasi nagdidilig siya noon ng halaman gamit ang lagadera.
Kawalan naman ng galang kung sinagot ko siya ng bakit po kayo nagdidilig ng halaman e umuulan?
Kulang sa pagninilay at pag-iisip? Mas malamang.
Ganyan tayo mga Pinoy, mema. Memasabi lang kadalasan na hindi pinag-iisipan.
Pero maganda at nakatutuwa sinasabi sa isang post sa Facebook buhat sa news report na nabawasan na pagbaha sa Marikina dahil sa mahusay na flood control projects doon ng lokal na pamahalaan pagkaraan ng tatlong taon.
Marami nang lungsod at bansa nagpatunay na maaring maibsan pinsala ng baha kung sadyang pag-aaralan at tunay na hahanapan ng lunas ng mga matitinong tao na may malasakit sa kapwa. At takot sa Diyos. Mangyayari lamang iyan kung boboto tayo ng mga upisyal ng pamahalaan na mayroong malasakit sa paglilingkod. Hindi suwapang. Hindi tikbalang.
Sa kabila ng mga makabagong teknolohiya, parang nabobobo mga tao ngayon: noong bata kami basta signal number 2 ang bagyo, automatic wala nang klase sa elementary at high school.
Bakit gayon na lamang ang pag-asa at pagtutok lalo ng mga magulang sa LGU kung may pasok o wala?
Sapantaha ko diyan ay mas grade conscious ngayon mga magulang kesa mga anak nila na tuwang tuwa naman tuwing suspendido ang klase.
Pakiwari ko tuwing umuulan, maraming tao natatakot maninindigan na pati pagpasok sa paaralan ay inaasa sa mga kinauukulan. Kaya ang gulo ng buhay ngayon!
Noong Martes wala palang klase pero pumasok ako;kinabukasan wala ulit pasok kaya nagpaulan ako at naisip ko magkapareho ang LGU at carwash: kapag nag-announce ng walang pasok mga mayor dahil sa masamang panahon, kadalasan umaaraw, maganda ang panahon. Magpa-carwash ka, pagkaaalis na pagkaalis mo, papatak ang ulan!
Sa tuwing umuulan doon nasusubok ating pananampalataya sa Diyos at kapwa, nahahasa ating kakayanang magpasya ng wasto sa pamamagitan ng masusing pag-iisip at pagninilay ng mga bagay bagay. Higit sa lahat, sa tag-ulan lumalabas likas nating kabutihan. O kawalan nito. Walang pakialam sa iba. Kung saan-saan tinatapon mga basura. Palaging iba may kasalan liban sa sarili.
Hanga ako doon sa mga nagpapacarwash maski umuulan. Wala silang pakialam sa lagay ng panahon kungdi sa lagay ng kanilang sasakyan!
Iyon ang dapat: tingnan natin at suriin ating sarili hindi lagay ng panahon o ibang tao labas sa atin. Siguradong babagyo at uulan na kasabay nito ang mga pagbaha. Bakit tila nagugulat at nagugulantang pa tayo kapag nangyari na mga ito? Pagmasdan: kung gaano katagal sina mayor sa puwesto, ganoon katagal na rin ang baha. Kailangan pa bang i-memorise yan? Parang basura yan – babalik sa atin!
Kuha ng may-akda, Huwebes Santo, umuulan habang umaaraw sa Bagbaguin, Sta. Maria, Bulacan, 09 Abril 2020.
Balikan natin yung kasabihang mayroong kinakasal na tikbalang tuwing sabay na umuulan at sumisikat ang araw. Natukoy natin mga tikbalang, sino kanilang kabiyak o asawa, pati ninong at ninang hanggang sa mga bisita.
Heto ngayon: hindi ba kapag may kasalan, palagi mayroong pari?
Sino ang tumatayong pari kapag may kinakasal na tikbalang?
E di mga pari din. Mga kasama at kapatid naming pari. Ilan lang naman sila.
Noong isang taon ko pa ito gustong sabihin pero sinasaalang-alang ko aking pagkapari at mga kapatid sa kaparian. Pero, kailangang sabihin.
Isang taon makalipas pumutok ang ghost project scam sa mga flood controls na ang epicenter ay lalawigan ng Bulakan, mismong sa lungsod ng Malolos, hindi maikakaila Katoliko karamihan ng mga tikbalang.
At mga paring Katoliko nagkakasal sa kanila. Mayroon din ilang mga pastor at ministro nagkakasal sa mga tikbalang tuwing umuulan habang umaaraw. May ibang sekta nga nag-aalaga talaga ng mga tikbalang.
Larawan mula sa Facebook post ni Dr. Tony Leachon, “KLEPTOPIROSIS: When Corruption Becomes a Public Health Crisis”, 08 Agosto 2025.
Ilan ang mga pari na humingi ng donasyon sa mga corrupt na upisyales para sa kung anu anong mga pagawain sa simbahan? Hindi ba iyan ay malinaw na pakikipag-kaibigan at kung tutuusin pakikipag-sabwatan sa mga tikbalang?
Ilang parokya pulitiko pinageermano sa kanilang pista kahit hindi taga-roon sa kanila dahil lang sa konting halaga?
Katulad ng malawakang pagbaha, hindi nating kailangang tumingin sa malayo. Lalo na kaming mga pari at lingkod sa simbahan. Kasama kami at kung tutuusin napakalaki at napakabigat ng pananagutan namin lalo sa Diyos na kasama kami sa kasal ng mga tikbalang na iyan.
Gayon pa man, mas marami pa rin sa aming mga pari ang tunay na lumalaban, naninindigan sa katarungan at katotohanan na hindi kailanman nagpauto sa mga tikbalang at kanilang mga galamay sa simbahan.
Sa susunod na umuulan kasabay na sikat ang araw, subukan nating magpaulan at hayaang dumampi sa ating bumbunan, sa ating mukha ang patak ng ulan upang mapaalalahanang mayroong Diyos na higit na makapangyarihan dapat nating sundin at paglingkuran lamang. Hindi mga tikbalang.
At sinabi niya sa kanila, “Kung gayon, ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos” (Mateo 22:21).
Sa kahuli-hulihan, ano man ang panahon, higit pa rin palagi ang Panginoong Diyos sa lahat na siyang tanging pinagmumulan ng lahat ng ating kinakailangan at pagpapala. Ito palagi dapat naming panindigang mga pari, umulan man nang umaaraw. Amen.
Larawan kuha ni Michael Varcas ng Philippine Star sa Hagunoy, Bulacan sa isinagawang rally ng mga taga-Parokya ni Sta. Ana sa pangunguna ng kanilang Kura Paroko P. Rodel Ponce laban sa flood control scam noong Setyembre 2025.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-2 ng Hulyo 2026
Painting ni James Tissot, “The Palsied ManLet Down through the Roof” mula sa brooklynmuseum.org.
Marami na akong napakinggang kuwento kahawig nitong nasa ebanghelyo isang paralitikong nakaratay sa kanyang higaan buhat-buhat ng apat na kaibigan; nakamamangha sinabi at ginawa ni Jesus sa paralitiko lakasan kanyang loob at pinatatawad na kanyang mga kasalanan.
Pagmasdan paanong nadama at natanto ni Jesus bigat na dala-dala ng paralitikong nakaratay sa kanyang higaan buhat naman ng mga kaibigan.
Tayo ang paralitikong pinatawad at pinagaling; nakaratay sa banig, paralisado, hindi makagalaw, nakabilanggo sa maraming takot at pangamba bunsod ng mga nakaraang pagkakasala at pagkakamali; hindi makausad hindi makahakbang pasulong sa buhay, nananatili sa kahapon at madilim na nakaraan kaya hindi mabanaagan liwanag sa kapaligiran sariling kagagawan kanyang pagkaparalisa na sadyang napakabigat kaya kapatawaran sa kanyang kasalanan iginawad at binitiwan ni Jesus.
Kay gandang pagmasdan eksena at larawan kung paanong binakbak ng kanyang mga kaibigan bubong ng bahay upang paralitiko ay maihugos sa tapat ng kinaroonan ni Jesus: isang paghahayag ng katotohanan sa ating mga naparalisa sa hindi mapatawad na kasalanan, hindi malampasang kabiguan at kamalian o kasawian sa nakaraan kinakailangang magpakababa tanggapin kamalian at kasalanan upang maranasan kapatawaran at kapanatilihan ni Jesus na ating Tagapagligtas. (Tingnan Mt.9:1-8; Mk.2:1-12; at Lk.5:17-26)
Illustration from parentandchildbiblereading.com.
Sa kabilang dako naman,
akin din napakinggan
maraming kuwento at hinaing
ng mga katulad nitong
apat na kaibigan
na bumubuhat sa higaan
ng paralitiko:
Katulad nilang apat,
tayo man ay mayroong binubuhat
na paralitiko,
isang pasanin
alagain
at intindihin
kung inyong mamarapatin
at ipagpapaumanhin
ngunit iyon ang masaklap na
katotohanang dapat nating tanggapin
at lunukin;
Diyos ay nagagalak
tiyak nagpapasalamat
sa mga kaibigan
kapatid at kaanak
buhat-buhat paralitikong
nakaratay sa banig
manhid
at walang pakialam
sa pasanin ng mga
nagmamahal sa kanya;
nagagalit,
naiinis,
hindi lang minsan
nakaisip na sumuko
at lisanin,
bitiwan buhat na paralitiko
ngunit pinili pa rin
tiisin
at manatili
sa pasanin
dahil na rin sa busilak
ng kanilang loobin.
“The Paralytic of Capernaum Lowered from the Roof”, a 5th/6th century Mosaic at Sant’ Apollinare Nuovo, Ravenna, Italy; from christian.art.
Kung ikaw ang binubuhat na paralitiko, gumising sa katotohanan ikaw ay minamahal at pinahahalagahan huwag na hintayin pamilya at kaibigan ikaw ay tuluyang iwanan!
Kung ikaw ang nagbubuhat sa paralitiko, pagsumakitan mo na kanyang kalagayan mahirap gisingin nagtutulug-tulugan; iyong pagmamalasakit at pagmamahal hindi man kilalanin at suklian sa buhay na ito, hahantong pa rin ito sa iyong kapakanan at kabutihan dahil si Jesus palaging kapiling at kasama natin pinagagaan ating mga pasanin.
“Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo’y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako’y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo.” (Mt.11:28-30)
Larawan kuha ng may-akda, St. Michael Retreat House, Antipolo City, 16 Hunyo 2026.
Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-6 ng Abril 2026
Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 Marso 2026.
Mula sa Ebanghelyo ni San Mateo noong Magdamagang Pagdiriwang ng Pasko ng Muling Pagkabuhay ni Kristo, ating napakinggan pananalita ng anghel kina Maria Magdalena at ang isa pang Maria na kasama niya, "Huwag kayong matakot; alam kong hinahanap ninyo si Jesus na ipinako sa krus. Wala na siya rito..."
Ngunit kagabi pa man ako ay natatakot na sapagkat sa mga marami kong nakita sa social media, tila wala na nga si Jesus rito... mula pa man noong visita iglesia, sa pagpuprusisyon noong Biyernes Santo hanggang sa Dakilang Kapistahan ng Pasko ng Muling Pagkabuhay:
Wala na nga si Jesus rito dahil hindi lamang natin siya muling ipinako at pinatay sa krus kungdi tinabunan ng ating kapalaluan at kaartehan sa pagdiriwang ng mga Mahal na Araw.
Hindi masama pagandahin at pagbutihin altar ng repositoryo sa visita iglesia ng Huwebes Santo ngunit nasaan si Kristo na dinadalaw at sinasamahan sa pananalangin sa gitna ng kadiliman kung ang nakapupukaw pansin sa mga tao ay ang gayak at mga palamuti na di na natin alintana pagkakahati-hati at pagkakawatak-watak nating mga alagad tulad noong dakpin si Jesus dahil naging paligsahan saan mas maganda ang visita iglesia nawala na nilalayong mailapit ang tao sa Diyos at kapwa gaya ng panalangin noon ni Jesus sa Getsemani, "ut unum sint."
Sakit ito sa maraming simbahan lalo na sa Bulacan na marahil siyang ginaya ng mga korap sa DPWH na kahit buo ang simbahan, gigibain upang pagandahin, punuin ng kanya-kanyang monumento at alaala ng kura kaya wala na ring kalagyan maging ang Diyos sa kanyang tahanan, hindi siya maramdaman daig pa ng walang hanggang mga sobre na ayaw nang lagyan ng laman dahil puro iyon na lang ang tunay na nadarama at iniinda ng mga nagsisimba.
Tapos na mga pagdiriwang ng mga Mahal na Araw ngunit mahalagang pag-usapan at liwanagin ngayon pa lamang mga kalabisan tuwing Huwebes Santo at Biyernes Santo dahil palala nang palala mga ito, tumatanda tayo ng paurong hindi pasulong kaya hanggang ngayon lugmok ating bansa sa kabulukan sa kabila ng maraming mananampalatayang Kristiyano na hindi naman nakita pa si Kristo.
Nakakahiya at nakakasuka kung bakit pinayagan ng ilang pari at obispo pumasok kamalayan ng turismo at pagkakakitaan sa mga pagdiriwang sa simbahan; nasaan mga dalubhasa sa pagtuturo ng liturhiya higit sa lahat ng katesismo na siyang layunin ng mga prusisyon lalo na kung Biyernes Santo? Hindi mo na malaman kung deboto o debobo mga camarero at mga tao sumusunod sa mga karo na pagkakatayog-tayog pilit inaabot mga kawad ng kuryente at telepono na tila baga walang ibang hilig kungdi ang "like" sa social media; walang maramdamang rubdob ng pagkakabighani o "mysterium fascinans" sa pagdaraan ng prusisyon dahil wala nang taglay na ibayong hiwaga ng kabanalan - ang "mysterium tremendum" - bagkus sa halip ay katatawanan, pagtataka at pagkalito hatid ng mga kung anu-anong pinapakita sa karo kaya hindi kataka-taka balang araw bumaba muli isang anghel at sabihin sa mga prusisyon "wala na Siya rito."
Wala na nga si Jesus sa prusisyon dahil kanyang mga alagad ngayon hindi lamang inaantok kungdi tinatamad magdasal kaya nagsasapawan hindi na maintindihan naka-record na pagrorosaryo; nasaan ang pananalangin mula sa puso? ang sakripisyo ng prusisyon?
Wala si Jesus sa MP3 o ano mang naka-record na pagdarasal ng Rosario dahil si Jesus naninirahan sa puso ng nananampalataya na inihahayag sa kanyang bibig at mga labi; pati ba naman pananalangin ibig pa nating pagaangin?
Ang masakit na katotohanan sa maraming prusisyon ginawa itong piknik sa walang tigil na pagkain at pag-inom habang nakahanay mga deboto at debobo kasabay nang walang tigil na pagpitik ng selfie na tila rumarampa kanilang mga Poon!
Nang muling mabuhay si Jesus at napakita sa mga alagad, habilin niya sa kanila ipahayag sa lahat ng bansa Kanyang Mabuting Balita ng kaligtasan;alisin na natin mga bato dumadagan sa kanyang katotohanan, lumabas tayo sa ating yungib ng pagkamakasarili, magnilay at pag-isipan paano muling matagpuan si Jesus na muling nabuhay sa ating magagandang tradisyon na labis nang tinatabunan winawasak ng mga makabagong teknolohiyang hatid ay kababawan alang-alang sa bonggang mga palabas lamang walang lalim, hungkag ang kalooban kung saan malinaw na wala nga si Kristo. Amen.
Larawan mula sa FB ni G. Joey Meneses Rodrigo, 05 Marso 2026.
Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 25 February 2026
Today we celebrate the 40th anniversary of the EDSA People Power Revolution. For four days and four nights, from February 22-25, 1986, what was supposed to be impossible became a reality – a miracle for many of us when we finally deposed Marcos after 20 years of dictatorship through a peaceful, bloodless coup and transition of power into democracy.
Four decades since then, EDSA 1986 continues to reveal so many valuable lessons that perhaps many of us have forgotten, even disregarded as we were overtaken by its euphoria that eventually waned these last ten years especially in the 2016 election of the most decadent president of the republic only to be capped by the 2022 elections that brought back into Malacanang the deposed dictator’s son and namesake.
One key lesson many of us have forgotten and still disregard these days is the very nature of EDSA People Power Revolution of 1986: it was spiritual in nature, it was God intervening in our history in modern time. Since then, the late Cardinal Sin who was truly a prophet among us in those dark years of the dictatorship has been insisting on this truth: it was the work of God. And it shall continue to be the work of God who continues to call us to join in this journey of EDSA ’86. That is why I find its 40th anniversary slogan so perfect, “Tayo ang EDSA” – we the people of God He calls to be transformed first.
Photo by author, National Shrine of Our Lady of Fatima, Valenzuela City, 25 February 2026.
I must confess that it is only now on its 40th year that I realized deeply the spiritual nature of EDSA ’86. February 25 always happens within the season of Lent, the 40 day journey in preparation for Easter.
More than that journey in time of 40 days, Lent is actually an internal journey within ourselves, into our hearts to be purified from its sins and evil inclinations to be one with God again. Today’s psalm said it so well, “A clean heart create for me, O God, and steadfast spirit renew within me” (Ps. 51:12).
The number “40” in the Bible is very significant, a perfect number closely linked with God and his works like the great flood of Noah that washed and cleansed earth for 40 days and 40 nights; the Israelites wandering in the desert for 40 years before entering the Promised Land; and every prophet fasting and praying for 40 days in the wilderness including our Lord Jesus Christ as we have heard in last Sunday’s gospel.
And that is EDSA@40 – an invitation to return to its very roots, God in Jesus Christ who delivered us led by his own Mother, the Blessed Virgin Mary.
EDSA’86 is our daily Lenten journey of purification and cleansing as individuals and as a nation before we can enter into our “Promised Land” of a prosperous Philippines where justice and the rule of law prevail, where people have more equal opportunities in various aspects of life without the need to work abroad as servants while leaving their loved ones behind. Of course, heaven is the ultimate Promised Land but it is what the Vatican II had always hoped that we could help build a more just and humane society, especially in our country that is overwhelmingly Christian and Catholic in this world.
We ushered in the season of Lent last February 18 with Ash Wednesday and this early in our lenten journey just before our EDSA celebration is God reminding us of his loving presence among us, of his gift in EDSA: the pre-trial confirmation of charges against Duterte’s crimes against humanity started two days ago, exactly within the crucial dates of EDSA People Power. Another dictator, another time. Same benevolence of God to us his people.
Yes, a Marcos had gone back as President and even if I did not vote for him, we are impressed with his character and statesmanship especially with his recent trip to Naga City to meet with his presidential opponent, Mayor Leni Robredo. See how at the many occasions BBM never went down to the level of his detractors even by his sister, in the ways he had handled the many crises that have come his way. He was the one who dared to shake hard the legislative and executive branches about the rampant and shameless flood control scam.
These may be too small to recognize in the face of our gargantuan problems as a nation but these are nuggets of gold worth recognizing, reminding us of God working among us, in people we doubt and even take for granted.
Photo by Mr. Lorenzo Atienza, detail of the left panel of the new stained glass of the National Shrine of Fatima in Valenzuela City depicting the role of the National Pilgrim Image of Fatima in the EDSA People Power Revolution of 1986.
EDSA ’86 is still ongoing, unfolding. Forty years of wandering in the wilderness of political and national ups and downs have clearly been signs from God to remember Him, to return to Him but we have ignored.
I dare say that EDSA waned because we have forgotten God. And every time we forget God, it follows that we also forget others. That is why Duterte rose to power with his supporters relishing his jokes and speeches that smack human dignity especially of women. Even God he had cursed and the Pope, the Vicar of Christ. And the tragedy was how his supporters rejoiced in his insults and harsh words against God and people.
Sad to say too, many of us in the Church were intoxicated with the euphoria of EDSA ’86. Many priests and bishops have since then been identified closely even as enablers of the rich and powerful people of the country primarily the politicians who mostly exploited our people. How we sorely missed Cardinal Sin these last ten years who never turned his back from every attack in the dignity and value of human life and of the family.
EDSA@40 is a call to return to the journey in the wilderness, a call to sacrifice anew, to pray and get closer to God who is the true Spirit of EDSA. And here lies also the most beautiful aspect of EDSA ’86: the presence of the Blessed Virgin Mary as our guide and companion in the wilderness.
Unlike the Israelites who were led by the Ark of the Covenant that contained the two tablets of stones where God inscribed the Ten Commandments, in EDSA 1986 we have the “new Ark of the Covenant” as we pray in the Litany of the Rosary – Mary the Blessed Virgin.
Mary is the “Ark of the Covenant” because she carried in her womb our Savior Jesus Christ. More than the stone tablets of the Ten Commandments in the Old Testament, Mary is the new Ark of the Covenant because she brought forth into the world the Son of God Jesus Christ.
That was exactly what Mary did at EDSA’86 and continues up to now!
Photo by Mr. Lorenzo Atienza, 25 February 2025.
Consider again the work of the hand of God in our history, in EDSA 1986: In 1967, St. Pope Paul VI blessed 50 statues of Our lady of Fatima for distribution around the world. For strange reasons, the one destined for the Philippines ended up in a parish in New Jersey that was kept in one of its rooms until 1984 when it was finally given to Cardinal Sin who brought it into the country to be crowned as the National Pilgrim Image of Fatima (NPI) during the launching of the National Marian Year on December 8, 1984. From then on, the image was brought to various cities in the country for the Marian Year and eventually for the spread of devotion to Our Lady of Fatima.
When Cardinal Sin called on the people to fill EDSA in the evening of February 22, 1986 to protect Enrile and Ramos from the loyalist forces of Marcos out to neutralize them, the very same image was brought to Camp Crame and the rest was history.
What a beautiful image of the Filipino people so loved by God led by the Mother of His Son, the new Ark of the Covenant in those four days of People Power Revolution. Tanks and guns were silenced, soldiers’ hearts melted in love and compassion for the people armed only with flowers and Rosary beads.
A lot of things have happened these past 40 years since EDSA People Power Revolution. For those feeling low, disheartened, disillusioned… come to the National Shrine of Our Lady of Fatima and experience up close and personal the very image we have in EDSA ’86 who led us to victory. She is always here, always in our hearts, leading us closer to Jesus Christ her Son and our Lord especially when this journey in the wilderness of our nation’s history becomes so tiring and exhausting.
More miracles can still happen when we believe and live the Spirit of EDSA ’86 who is God himself in Jesus Christ. With His Mother and our Mother too! Viva La Virgen de Fatima! Long live EDSA People Power Revolution!
