Postscript to Jesus calling us, “come to me”

Quiet Storm by Fr. Nicanor F. Lalog II, 08 July 2026

It has been three days since Sunday when we heard Jesus calling us to “Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am meek and humble of heart; and you will find rest for your selves. For my yoke is easy, and my burden is light” (Mt.11:28-30).

It is one of the shortest and most memorable passage in the gospel but, how do we really come to Jesus in order to rest and feel light?

The good news is, it is Jesus who actually comes to us first, inviting us to come to him to find rest and feel light. Exactly like at the meeting of the Risen Lord and Thomas the Apostle eight days after Easter as narrated to us by John. You will recall that last Friday was the Feast of St. Thomas the Apostle (June 3) when I presented in my homily Caravaggio’s painting called The Incredulity of Thomas done in 1602. This is the second time I have used a painting by this renowned Italian painter said to be the favorite of the late Pope Francis too.

Photo of painting by Caravaggio, “The Incredulity of Thomas” via wikipedia.commons.org.

Thomas “refused” to believe the Apostles’ news to him that Jesus had risen, saying that “Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nail marks and put my hand into his side, I will not believe” (Jn.10:25).

Many times we are like Thomas, a Didymus, with a twin in life like doubt and certainty, belief and unbelief, darkness and light.

Like Thomas, we say unconsciously that “Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nail marks and put my hand into his side, I will not believe” (Jn.10:25) because it is when we are suffering, when we are in darkness, when we are in doubt when we truly search and long for God and Jesus.

It is not that Thomas nor we could not believe that Jesus had risen or doubted Christ at all; actually, Thomas believed in Jesus that is why he came on the eighth day to await the Lord’s coming in the same manner that we still pray despite our “doubts”.

 Now a week later, his disciples were again inside and Thomas was with them. Jesus came, although the doors were locked, and stood in their midst and said, “Peace be with you.” Then he said to Thomas, “Put your finger here and see my hands, and bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe.” Thomas answered and said to him, “My Lord and my God!” (John 20:26-28)

Photo of painting by Caravaggio, “The Incredulity of Thomas” via wikipedia.commons.org.

See the artistry of Caravaggio in this painting, that characteristic play of light and darkness emanating from Jesus, illuminating Thomas and his elder Apostles Peter and John.

All darkness in life are diminished, even vanished completely when we bring everything and everyone in the light of Jesus Christ who comes to us to enlighten us, to illumine us from many darkness we go through in life like Thomas on that night of the eighth day of Easter.

But, there is more to the light of Christ that we can see in this Caravaggio painting.

Amid its stillness and silence, one could feel deeply Jesus Christ’s words last Sunday – come to me – echoed softly, personally, lovingly to Thomas. And to each one of us today.

Photo of painting by Caravaggio, “The Incredulity of Thomas” via wikipedia.commons.org.

John tells us that Jesus simply said to Thomas to “Put your finger here and see my hands, bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe.” Thomas answered and said to him, “My Lord and my God” (Jn.20:27-28).

Okay, fine… it is just my imagination or my contemplation that I heard Christ’s words last Sunday echoed in this scene, “come to me and I will give you rest” but, there is something so beautiful and deeply personal with Jesus in saying or implying those same words here. You can hear it so close, so near you, not from afar especially when you consider its Filipino translation of “Lumapit kayo sa akin” or the informal “Halikayo at lumapit sa akin” that both indicate a separation of even a few feet away from Jesus who is calling us.

See the proximity of the four people in this painting. That is how close Jesus gets to us whenever he comes to us, inviting us to come to him in order to find rest especially in those dark moments in our lives, when we feel hurt and abandoned. When we are so stressed out as seen in those wrinkles on the foreheads of the three apostles!

Contrast their images to the serenity of Jesus. Most of all, see also the hands of Jesus, of how his left hand with the nail wound visible moving aside his garment so that Thomas and his companions may see further his pierced side.

Whenever Jesus comes to us, calling us to come to him to show us his wounds from the cross to remind us that before all our pains and hurts came, he was there first to suffer and be wounded and died for us.

And he has come to us again, calling us to come to him because he had risen, assuring us that all our wounds like his will heal eventually! That is when we experience rest. And being light in life.

But, what I love most in this painting is the way Caravaggio depicted the Risen Lord holding the hand of Thomas while probing into his side wound:

Photo of painting by Caravaggio, “The Incredulity of Thomas” via wikipedia.commons.org.

How lovely! Caravaggio must be in the highest heaven when he painted this part.

Remember when Thomas dared to say unless he sees the nail marks in the Lord’s hands and put his hand at his side, he would not believe?

Jesus knew it so well not only with Thomas but with each one of us, of our being a Didymus, always with a twin of doubt so that he does not merely appear but touches us to experience deeply, personally his loving presence through his wounds.

See how Caravaggio depicted the left hand of Jesus again with the mark of nail holding the very hand of Thomas, directing his finger into his pierced side. You could feel the sure grip as well as gentleness of the Lord’s hand in leading the finger of Thomas into his pierced side wound. So dramatic as if it is not enough for Jesus to being present but most of all, experienced as closest at possible.

Jesus touches us always, literally and figuratively by holding our wounded selves to experience his wounded self too. He does not only call us in words but leads us with his total self.

Christ’s invitation for us to “come to him” remains personal and personalized. Not mass produced like what is happening these days where speed and reach are the main considerations, not the person.

While writing this piece yesterday, one of the blogs I follow came out with a new article exactly about last Sunday’s gospel scene, claiming that if God texts us today, these very words to “come to me” by Jesus would be his “text message” to us (https://thedevotionalguy.blog/2026/07/07/if-god-sent-you-a-text/).

I believe so. Because text messages have become the closest things we can have of anyone in these days of social media. However, if ever you receive that text message from Jesus, run outside to meet him personally for surely, he had come. Amen. God bless you.

Photo by author, St. Michael Retreat House, Antipolo City, 16 June 2026.

“Do not disturb”: Pagpapala ng mga may-sakit

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-11 ng Pebrero 2026
Larawan kuha ni Arkitek Philip Santiago, Lourdes, France, Oktubre 2025.

Isa sa mga turo sa amin ni Bp. Almario (+) noong kami ay mga seminarista pa ay huwag na huwag daw kaming maglalagay sa pintuan ng aming silid kapag naging pari na ng “Do not disturb” sign.

Paliwanag niya sa amin ay buhay ng mga pari ang palaging maistorbo at magambala lalo na kung mayroong may-sakit at naghihingalo ano mang oras gaya ng hating-gabi at madaling-araw.

Naalala ko ang turo niyang iyon noong Lunes sa aking homilya tungkol sa ebanghelyo na si Hesus ay “inistorbo” ng mga tao nang tumawid ng lawa at dumaong sila sa Capernaum.

Larawan kuha ng may-akda, Lawa ng Galilea, Israel, Mayo 2017.

Noong panahong iyon, sina Hesus at ang kanyang mga alagad ay tumawid ng lawa, at pagdating sa Genesaret ay isinadsad nila ang bangka. Paglunsad nila, nakilala siya agad ng mga tao kaya’t nagmamadaling nilibot ng mga ito ang mga pook sa paligid; at ang mga maysakit, na nakaratay na sa higaan ay dinala nila kay Hesus, saanman nila mabalitaang naroon siya. At saanman siya dumating, maging sa nayon, lungsod, o kabukiran, ay dinadala sa liwasan ang mga maysakit, at isinasamo sa kanya na pahipuin sila kahit man lang sa palawit ng kanyang kasuutan. At lahat ng makahipo nito ay gumagaling (Marcos 6:53-56).

Imagine natin ang eksenang ito: ni hindi na nakapagpahinga man lang si Hesus pagdating sa Capernaum. Ni hindi niya nakuhang bumuwelo. Agad-agad Siya na sumama sa mga tao. Kung ano man mga plano Niya marahil noong mga araw na iyon ay Kanyang ipinagpaliban para sa mga tao, lalo na sa mga may-sakit.

At iyon naman ang totoo kay Hesus – palagi Siyang may panahon sa bawat isa sa atin. Kaya nga hindi naman Siya pumapalag sa mga humihipo sa Kanyang damit upang gumaling sa kanilang mga sakit. Kailanman ay hindi pinigilan ni Hesus mga tao na siya ay istorbohin upang magpagaling, mangaral at magpaliwanag. Minsan nga ay inaya niya Kanyang mga alagad tumungo sa ilang na pook upang mamahinga ngunit wala Siyang nagawa kungdi ang maawa nang makita Niya na nauna pang dumating sa kanila ang mga tao na parang mga “tupang walang pastol” kaya tinuruan Niya at pinagaling mga may-sakit. At pagkaraan ay pinakain pa!

Napaka-gandang katangian ni Hesus ang kanyang pagtugon sa mga pang-aabala lalo ng mga may-sakit at naghihingalo. Ito marahil ang kaganapan ng ating panalanging “disturb me Lord” sapagkat tunay tayo nagagambala ng Panginoon tuwing kinakilanga at pinaglilingkuran natin ang mga may-sakit at maging iba pang mga nahihirapan sa buhay.

Larawan kuha ni Arkitek Philip Santiago, Lourdes, France, Oktubre 2025.

Kaya naman tuwing ginugunita ang Birhen ng Lourdes sa ika-11 ng Pebrero, atin ring ipinagdiriwang ang Pandaigdigang Araw ng mga May-Sakit. Bantog ang maraming himala ng kagalingan sa pamamagitan ng pamimintuho sa Birhen ng Lourdes. Itinuturing din na mapaghimala ang bukal ng tubig doon sa Lourdes, France na ipinahukay ng Mahal na Birhen sa pinagpakitaan niyang bata noon na ngayon ay Santa na, si St. Bernadette Soubirous.

Itinakda ni San Juan Pablo II noong Mayo 13, 1992 at isinabay sa kapistahan ng Lourdes ang World Day of the Sick upang aniya ay “ating makita sa mga may-sakit ang mukha ni Kristo na sa Kanyang pagpapakasakit, pagkamatay at muling pagkabuhay ay natamo ang kaligtasan ng sangkatauhan.”

Bakit nga ba gayon na lamang ang pagpapahalaga ng Diyos sa mga may-sakit? Dahil lang ba sa sila’y mahihina at walang halos magagawa kaya kailangan nating tulungan at kalingain?

Maraming dahilan ang ating maiisip na pawang mga patungkol sa mga may-sakit dahil nga sa sila ay mahihina, maraming tinitiis at iniindang hirap sa kanilang karamdaman.

Ngunit, marahil hindi sumagi sa ating isipan ang malaking pagpapala na hatid sa atin ng mga may-sakit dahil sa pamamagitan nila ay ating nakikita, nararanasan pagliligtas ni Kristo. Gaya ng sinabi ni San Juan Pablo II, sa kanila ating nakikita ang mukha ni Kristo na nagligtas sa atin sa pamamagitan ng Kanyang pagpapasakit, pagkamatay at muling pagkabuhay.

Tatlong katotohanan aking napagtanto na biyayang binabahagi sa atin ng mga may-sakit at naghihingalo.

Mula sa inquirer.net.

Personal nating nararanasan si Hesus sa mga may-sakit.

Tunay lamang nating masasabing “Katawan ni Kristo” ang Banal na Ostiya kung nahawakan natin ang maruming sugat at balat ng isang may-sakit, o naglinis at nagpaligo sa may-sakit. Higit itong totoo kapag pamilya natin ang may sakit na inaalagaan at kinakalinga.

May mga pagkakataong tuwing konsekrasyon habang binibigkas ko yung mga sinabi at ginawa ni Hesus sa Huling Hapunan (institution narrative) saka dumarating sa aking gunita mga pasyente na aking hinawakan, hinipo… o nilinisan. Namamangha ako sa biyaya na nagawa ko lahat yun gayong mahina aking sikmura (sabi po ng aking Ina noong nabubuhay pa siya, sa lahat daw ng matakaw ako mahina ang sikmura!).

Mahirap ipaliwanag ni ilarawan aking nadarama sa mga pagkakataon na iyon madalas ako ay naluluha, parang may daluyong sa aking dibdib na biglang gagaan at ang tanging nasasabi ko ay basta ganun yun! Totoo nga sabi ni San Juan Pablo II na ating nakikita mukha ni Kristo sa may-sakit. Ito marahil ay sapagkat sila man nakikita na si Kristo.

Ang mga may-sakit pinaka-malapit kay Kristo.

Sa Ebanghelyo ayon kay San Lukas, tiniyak ni Hesus kay Dimas na “ngayon din isasama kita sa paraiso” (23:43). Hindi sinabi ni Hesus na mamyang alas-tres pagkamatay ko o sa Linggo sa aking pagkabuhay. Ang sinabi ni Hesus ay ngayon din habang sila ay nakabayubay sa krus.

Alalaong-baga, sa pangungusap na iyon ni Hesus, inilalahad niya sa atin ang katotohanan na ang pintuan ng langit ay narito mismo sa lupang ibabaw. Higit sa lahat, pumapasok tayo sa langit kapag tayo naroon sa krus ng pagtitiis at paghihirap. Kaya hindi kataka-taka na natatanaw na ng mga may-sakit at mga naghihingalo ang langit na kanilang pupuntahan maging si Kristo na kanilang hahantungan.

Aking napansin sa marami kong pasyente na naihanda sa pagpanaw, mayroon tila “cycle” na sila at ang mga bantay na pinagdaraanan. Una, yung pasyente ang palaging umiiyak dahil takot o galit sa kanilang sinapit. Sino nga ba hindi matatakot at maiiyak kung malaman mo na mamatay ka na dahil sa iyong sakit.

Ngunit unti-unti habang kanilang natatanggap ang kanilang kalagayan at karamdaman, naiiba ang sitwasyon: ang mga may-sakit ang puno ng tuwa at sigla at lakas ng loob habang ang mga mahal sa buhay ang bagabag at naiiyak. Ito marahil ay sapagkat natatanaw na nga ng mga may-sakit kanilang tutunguhan lalo na kung sila ay naihanda o nakapaghandang mabuti spiritually. Hindi na sila umiiyak dahil batid nilang mas mabuti ang kanilang pupuntahan. Ang mga naiiwan ang kinakabahan at umiiyak dahil walang katiyakan silang nakikita sa buhay. Paano na kapag pumanaw na si itay o si inay o sino mang mahal natin sa buhay? Paano tayo? Hindi natin alam ano susunod sa buhay natin di tulad ng papanaw na sigurado na ang langit!

Larawan kuha ng may-akda, Basilika ng Manaoag, Pangasinan, 09 Enero 2026.

Napaka-buti ng Diyos.

Kumbinsido ako lalo ngayon mula nang maging chaplain ako sa ospital na napaka-buti ng Diyos, na mahal na mahal niya tayong lahat. Nakatitiyak ako na mas marami pa rin ang nasa langit kesa nasa impiyerno.

Hanggang sa kahuli-hulihan, ibig ng Diyos tayo ay masagip kaya nga naparito Kanyang Anak na si Jesu-Kristo. Ang tanging napupunta lang sa impiyerno ay yaong sadyang ayaw sa Diyos.

Madalas sinasabi sa akin ng mga duktor at nurse dito sa ospital ay “Father hinitay lang po kayo ng pasyente bago pumanaw.” Kasi nga bihirang-bihira mga pumapanaw na pasyente na hindi ko napupuntahan. Ako mismo ay nagtataka: kapag wala ako, walang naghihingalo? At kung mayroon man, palaging inaabutan ko pa kahit na anong layo pa aking panggalingan! Gayun din kung hatinggabi o madaling-araw: nagigising ako maski sa text ng mga nurse kung mayroong mag-request ng pagpapahid ng langis.

Sadyang mabuti ang Diyos at mahal Niya tayong lahat na hindi Siya tatawag ng sino man kung hindi naman sa Kanya uuwi at hihimlay.

Larawan kuha ng may-akda, Chapel of angel of Peace, Our Lady of Fatima University, Marso 2025.

Sa loob ng limang taong pagiging kapelyan ko sa Fatima University Medical Center sa Valenzuela, naranasan ko maraming pagpapala mula sa mga dinadalaw na pasyente na nagpalalim at nagpayabong sa aking katauhan hindi lamang sa aking pagkapari.

Dahil sa kanila, lalong naging makahulugan at makatotohanan sa akin ang bawat pagdiriwang ng Banal na Eukaristiya kung saan tunay na tunay ngang dumarating si Hesus sa Kanyang Katawan at Dugo.

Totoong nakakapagod ang dumalaw lalo na ang mag-alaga ng may-sakit ngunit mayroong ibang kagaanan ng kalooban itong hatid sa ating katauhan na sagad hanggang ating budhi. Kaya nga, sakali mang pakiramdam natin tayo ay nagagambala o naiistorbo ng mga may-sakit sa kanilang pangangailangan, nawa ating ituring ang mga pagkakataong iyon ay mismong ang Panginoong Hesus nag-aanyaya sa atin ng Kanyang pagpapala na Siya ay maranasan at maka-ugnayan. Amen.

Parallel universe, multiverse

Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Friday, St. Pedro Bautista & Companion Martyrs in Japan, 06 February 2026
Sirach 47:2-11 ><))))*> + ><))))*> + ><))))*> Mark 6:14-19
Photo by author, sunrise in San Juan, La Union, 09 January 2026.
How easy it is for many of us 
to believe in the existence of a
"parallel universe" existing with
our own universe that is a part of
a larger "multiverse" than seeing our
lives in the light of Jesus Christ.
Thank you dear God
in sending John the Baptist
the Precursor of the Lord,
the first to suffer,
the first to die for what is
true, what is good and
what is just;
I can't help notice the
many parallelisms in his life
and in Jesus Christ
that all indicate your immense
love for us, dear God.
Help us realize
these parallelisms are
the only ones we can hold on
with ourselves: our lives and
mission are always in parallel
with Jesus inasmuch as we
have to share in his passion,
death and resurrection;
keep our hearts open always
to your prompts and coming,
Lord Jesus, so we may proclaim
and make you known with others
in our witnessing to your gospel;
most of all, cleanse our hearts
and purify us like King David
who despite his many grave sins
against you was forgiven and
more remembered as one who loved
God so much.
As we commemorate
the memorial of the martyred
Franciscan and Jesuit missionaries
in Japan led by San Pedro Bautista
and St. Paul Miki,
strengthen us like them
in our firm resolve to stand
by our Catholic faith especially
in this age of indifference and
antagonisms against what is moral
and virtuous; may we find parallelisms
in our calls and mission
from Jesus Christ.
Amen.
Photo by author, sunrise at Mt. Arayat in Pampanga, 31 January 2026.