Sacred Heart para sa “cold heart” at “heartless world”

Lord My Chef Daily Recipe, Fr. Nicanor F. Lalog II
Solemnity of Sacred Heart, 27 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.

Nag-senior citizen ako noong Marso at masasabi ko na sa tanang buhay ko, itong 2025 ang pinaka-mainit at maalinsangang taon sa lahat. Mula pa man noong dati, gabi lang ako gumagamit ng aircon ngunit mula nitong Abril, maghapon na ako kung mag-aircon sa silid. Kung minsan nga ay pati electric fan binubuksan ko kapag gabi sa labis na init ng panahon nitong nagdaang tag-araw.

Hindi lamang minsan ko narinig ang maraming nagsabing parang “impierno” ang summer 2025 dahil para sa atin, sukdulan ang apoy sa impierno kaya napaka-init.

Subalit ayon kay Dante Alighierri, isang batikang makata ng Italya noong unang panahon na sumulat ng Divine Comedy, ang kailaliman daw ng impierno ay hindi naman pagka-init-init dahil sa apoy kungdi pagkalamig-lamig parang yelo!

Ayon sa kanyang tula na nobela, ang pinaka-masaklap aniya sa lahat ng kasalanan at kasamaan magagawa ng tao ay ang manlamig ang puso. Magkaroon ng “cold heart” sa Ingles hanggang sa mawalan na ng puso ang mga tao gaya ng sinasaad sa isa pang English expression na “heartless world.”

Larawan mula sa forbes.com 2018, fashion week sa New York.

Ang mga katagang ito na cold heart at heartless world ay mas mainam na huwag nang isalin sa ating sariling wika sapagkat mas mananamnam at mailalarawan natin ang kahulugan sa wikang Ingles kesa sabihing malamig na puso o daigdig na walang puso. Kapag sinabing cold heart o malamig na puso, ito ay patay na puso, walang buhay parang bangkay. O bato. Kapag ang mga tao ay naging ganito, mismo ang daidig ay wala na ring puso, walang pagmamahal, walang awa, walang malasakit, walang pakialam.

Gayon ang kahulugan ng puso para sa sangkatauhan – hindi lamang ito sumasagisag sa pag-ibig at pagmamahal kungdi sa buhay. Sa malasakit, sa kabutihan, maging sa kaalaman gaya ng sinasaad ng English expression na “to know by heart” na ibig sabihin ay makabisado, matandaan.

At paano natin tinatandaan ang mga bagay-bagay? Ito ay ating inire-record na mula sa dalawang kataga ng wikang Latin, re (uliting muli) at cord na mula sa cor o puso. Alalaong-baga, ang tandaan, ang memoryahin at kabisaduhin ay isapusong muli sapagkat dito sa ating puso natatago ang lahat-lahat ng ating alaala at kaalaman maging pakiramdam gaya ng kutob na nagsasaad ng pakiramdam at kaalaman na di maipaliwanag ngunit totoo.

Higit sa lahat, dito sa ating puso nananahan ang Diyos sa atin gaya ng sinasaad ng dokumento ng Vatican II sa makabagong mundo (Gaudium Spes). Kaya ngayong Dakilang Kapistahan ng Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, pinapaala sa atin ng pagdiriwang ito ang hiwaga ng katotohanan ng pag-ibig ng Diyos sa lahat ng tao sa lahat ng panahon.

Hindi tayo nabibigo sa ating pag-asa, sapagkat ang pag-ibig ng Diyos ay ibinuhos sa ating mga puso sa pamamagitan ng Espiritu Santo na ipinagkaloob sa atin. Sapagkat noong tayo’y mahihina pa, namatay si Cristo sa takdang panahon para sa mga makasalanan. Mahirap mangyaring ialay ninuman ang kanyang buhayn alang-alang sa isang mabuting tao. Ngunit ipinadama sa atin ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo ay makasalanan pa (Roma 5:5-8).

Gayon na lamang ang pagmamahal ng Diyos sa atin – hindi masukat gaya ng pahayag ni Jesus kay Nicodemo dahil ito ibinubuhos hindi inuunti-unti, hindi tinitingi. Binubuhos. Palaging marami ang pag-ibig na kanyang binibigay sa atin sapagkat napakalaki ng kanyang puso ni Jesus.

Lahat tayo kasya sa kanyang napakalaking Puso kaya tayo man ay inaanyayahan ni Jesus na lumusong at maglublob sa kanyang puso kung saan ang kanyang pag-ibig ay naghahanap sa nawawala at naliligaw; pag-ibig na umuunawa at umiintindi sa naguguluhan at nalilito; pag-ibig na palaging bukas at tumatanggap sa sino mang ibig manahan, tumahan kung umiiyak sa lungkot at hapis.

Ito ang Puso ni Jesus na sinasaad ng larawan ng isang Mabuting Pastol gaya ng propesiya ni Ezekiel sa Unang Pagbasa at mismong kinukuwento ni Jesus sa kanyang talinghaga sa ebanghelyo ngayon.

Makakapasok lamang tayo sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus kapag atin munang pinasok ating sariling puso kung saan mismo siya nananahan sa atin. Palagi nating sinasabi ang puso ang sentro ng ating katauhan at iyan ay totoo kasi nga doon din nananahan si Jesus.

Subalit dahil sa ating mga kasalanan, sa marami nating hilig at kagustuhan at sinusundang ibang diyus-diyosan, nawawala tayo sa puso ni Jesus dahil ang totoo, nawawala na rin ating puso. Ang pinaka-simpleng paliwanag ng kasalanan na aking ginagamit palagi ay ito: sin is a refusal to love.

Ang kasalanan ay pagtanggi na magmahal. Mula sa salitang ugat na sala na ibig sabihin ay sumala o magmintis o hindi magampanan dapat gampanan, ang kasalanan ay sumala sa iisang atas ni Jesus na magmahal. Sa tuwing hindi tayo nagmamahal, tayo ay nagkakasala. Kapag tayo ay nababad sa kasalanan, nagiging manhid tayo kaya di na tayo makaramdam ng iba at kapwa. ?Dito na manlalamig ang ating puso dahil tayo ay mahihiwalay na sa iba at kapwa, wala na tayong pakialam. Tayo ay napuputol at nag-iisa, hiwalay sa Diyos at kapwa, maging sa ating sariling katauhan kaya madalas ang mga makasalanan ay hindi makapagmahal kasi nga nawawala sa sarili.

At ganyan ang takbo ng daigdig ngayon, kanya-kanya, wala sa sarili tila baga bawat isa kaya lahat na lang dinaraan sa pera-pera. Ang lahat na lamang ay sinusukat, kinukuwenta, tinatantiya katulad ng algorithm sa social media kung saan nakukuha ang marami nating pattern sa buhay gaya ng mga hilig at gusto. Nagiging “commodity” na lamang ang tao ngayon, parang produkto at kasangkapan na ginagamit, binebenta at binibili.

Huwag nating hayaang magpatuloy na lamang ito na ang mundo ay manatiling materyal lamang – malamig at manhid, walang pakiramdam. Ibalik natin ang buhay, ang ating pagkatao na pakikibahagi sa buhay ng Diyos na nanahan dito sa ating puso. Gaya ng talinghaga ni Jesus, ang Diyos ay hindi isang observer na tagamasid o spectator na manonood lamang ng takbo ng ating buhay ng mga tao. Kaya sinugo ng Ama si Jesus sa atin sapagkat mula pa man noon ibig niyang makilahok sa buhay natin dangan lamang ay lagi natin siyang pinupuwera. Lalo ngayon sa makabagong panahon na pilit inaalis na ang Diyos sa buhay ng tao!

Larawan mula sa Pinterest.com.

Sa Sacred Heart ni Jesus, muling nabubuo ang tao sa kanyang sarili at ang sangkatauhan sapagkat ang pag-ibig niya ay pag-ibig na hinahanap ang mga sira at pira-piraso nating sarili upang makumpuni at mabuong muli. Ipinapaalala sa atin ng Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus ang pag-ibig ng Diyos ay hindi isang ideya lamang o dalumat na nakalutang sa alapaap kungdi nakatapak sa lupa – isang pag-ibig na aktibo, marubdob at matalik na nakikipag-ugnayan gaya ng ating mga naranasan noong tayo ay gulung-gulo, litong-lito, nawawala at halos wala nang saysay ang buhay. Buhaying muli ating mga puso upang maranasan tunay na kagandahan ng buhay ng tao, hindi ng robot o makina. Ating dasalin palagi:

O Jesus na mayroong
maamo at mapagkumbabang Puso,
Gawin Mong ang puso nami'y
matulad sa Puso Mo!
Amen.

Sana dalawa ang puso…natin?

Lord My Chef Daily Recipe by Fr. Nicanor F. Lalog II
Sacred Heart Novena Day 4, 21 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.

Siguro napakanta kayo sa pamagat ng ating pagninilay ngayong araw na buhat sa 1992 hit ng yumaong si Bodjie Dasig at ng kanyang Law of Gravity na Sana Dalawa ang Puso Ko (ginawa din itong pelikula noong 1994 starring Dina Bonnevie, Alice Dixson at Rustom Padilla).

Usiginanga… kantahin nga natin:

Sana dalawa ang puso ko
Hindi na sana nalilito kung sino sa inyo
Sana dalawa ang puso ko
Hindi na sana kailangan pang pumili sa inyo

Maraming naging bersiyon ang kantang iyon kasi nga bukod sa maganda ang tono, e talaga namang paborito ng maraming “nalilito” sa pag-ibig kungdi sa kungdi sa buhay mismo.

Subalit ang mabuting balita ngayong ikaapat na araw ng ating Nobenaryo sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus ay batid mismo ito ng Panginoon – ang ating kalituhan sa buhay na kanyang tinatalakay sa ebanghelyo ngayon.

“Walang makapagilingkod nang sabay sa dalawang panginoon sapagkat kapopootan niya ang isa at iibigin ang ikalawa, paglilingkuran nang tapat ang isa at hahamakin ang ikalawa. Hindi kayo makapaglilingkod ng sabay sa Diyos at sa kayamanan” (Mateo 6:24).

Larawan kuha ng may-akda, Sacred heart Novitiate, Marso 2024.

Ginamit na kataga sa English translation ng bahaging ito ng ebanghelyo ang orihinal na kataga na “mammon” – You cannot serve both God and mammon.

Kung tutuusin sabi ng mga dalubhasa sa bibliya, walang tiyak na translation ang “mammon” at naging pakahulugan na lang ang kayamanan at pera o salapi. Ayon sa kanila, malawak at kumplikado ang sinasaad ng “mammon” katulad ng ano mang labis (excess) at imbalance o kawalan ng balanse sa mga bagay-bagay na nagdudulot ng pagkakasakit at kawalan ng katarungan.

Alalaong-baga, ang “mammon” gaya ng ano mang labis at sobra ay nakakasama at nakakasira sa ating pagkatao. Maaring ituring ang pagkain at inumin o kahit anong bagay na mabuti ngunit sumasama kung sumosobra. Ang “mammon” ay ano mang bagay na nakaka-addict na ayaw na nating bitiwan hanggang sa malunod o malulong na tayo at malimutan natin ating sarili pati mga kapwa natin.

Totoo naman na kailangan natin ang pera upang makapag-aral, magkaroon ng damit at ng makakain ngunit kapag ito at iba pang mga bagay maging mga tao na ang ating pinapanginoon, ang mga ito ay nagiging mammon. At kung magkagayon, mas malamang na hindi malayo na tayo ay nagkakasala o namumuhay sa kasalanan. Kaya kailangang matukoy natin ang ating mga “mammon” bago maging huli ang lahat at masira na ating buhay sa kasalanan.

Larawan kuha ng may-akda, Sacred heart Novitiate, Marso 2024.

Gayon din naman, hindi pa rin sapat na matukoy lamang natin ang iba’t ibang “mammon” at mga kalabisan sa buhay natin. Mahalaga ring makita ang sitwasyon ng buhay ngayon na kung saan ang Diyos ay binabale-wala at ang mga turo ng Simbahan maging ano mang kabutihan ay pinagtatawanan.

Ito pinakamahirap sa ating panahon ngayon na namumuhay tayo sa gitna ng maraming makabagong teknolohiya na nagbubunsod ng mga kakaibang kamalayan at kaisipan kung saan ang lahat ay sinusukat na lamang sa pera at kapakinabangan. Hindi lamang nangingibabaw ang mga materyal na bagay at lahat ng uri ng “mammon” kungdi wala na rin ang Diyos sa usapan.

Tawag dito sa Ingles ay “dissonance” o mawala sa tono tulad ng sa musika. Hindi ba ganito ang buhay nating ngayon, wala sa tono?

Sa ating pagsisikap na mamuhay ayon sa ebanghelyo, lumago sa espirituwalidad at maging banal gaya ng panawagan ni Jesus sa ating lahat, kitang-kita at damang-dama natin na napaka-hirap nito. Palaging nakasalungat ating mga pahalagahan o values sa pinahahalagahan at patakaran ng mundo na ang gusto palagi ay maging mayaman at makapangyarihan, maging sikat at kilala, maging malaya sa maling paraan kayat ang panawagan ng marami ay diborsiyo at abortion, pati na rin same sex marriage.

13th Day Devotion sa Our Lady of Fatima University CAS Chapel, Agosto 2023.

Subukan mong ituro o magsalita ukol sa katapatan sa pag-aasawa, ang kamalian ng pakikipagtalik sa kapwa lalake o babae, ang karapatan ng mga sanggol sa sinapupunan at ikaw ay pagtatawanan, lalaitin at kukutyain habang pinagsasabihan ng lahat ng pangalan mula kosnerbatibo o makaluma, Pariseo, at nagmamalinis.

Balikan ating mga pagbasa nitong lumipas na isang linggo na ang mga paksa ay salungat sa gawi ng kasalukuyang daigdig tulad ng pagmamahal sa kaaway, pagiging bukas-palad, at pagdarasal tuwina.

Sa mundo ngayon, ang binibigyang halaga palagi ay kaginhawahan, kung ano ang madali at kalugod-lugod. Ultimo ang pagtanda ay tinitingnang kapintasan at sakit na kinatatakutan kaya lahat ay gustong manatiling bata.

Noon pa man ay napansin na ito ni San Pablo ngunit para sa kanya, walang saysay ang ipagyabang ating husay at galing bagkus dapat nating ikatuwa ang mga sakit at pagtitiis na pinagdaraanan sa ngalan ng Panginoon.

ganito ang kanyang (Panginoon) sagot, “Ang tulong ko ko’y sapat sa lahat ng pangangailangan mo; lalong nahahayag ang aking kapangyarihan kung ikaw ay mahina.” Kaya’t buong galak na ipagmamapuri ko ang aking kahinaan upang palakasin ako ng kapangyarihan ni Cristo. Dahil kay Cristo, walang halaga sa akin kung ako ma’y mahina, kutyain, pahirapan, usigin, at magtiis. Sapagkat kung kailan ako mahina, saka naman ako malakas (2Corinto 12:9-10).

Mismong ang Panginoong Jesus ito rin ang naranasan noong siya ay pumarito sa lupa. Hanggang sa Krus hindi siya tinantanan ng diablo sa panunukso, pilit na hinahati kanyang puso at kalooban upang talikuran ang Ama sa langit kasama na tayong mga tao.

Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 Marso 2025.

Subalit nanatiling matatag si Jesus. Ni minsan hindi niya naisip na sana dalawa ang kanyang puso sapagkat sa kanyang Kamahal-Mahalang Puso, iisa ang nanatiling tuon at laman.

Ngunit pagsumakitan ninyo nang higit sa lahat ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ipagkakaloob niya ang lahat ng kailangan ninyo (Mateo 6:33).

Nag-iisa lang ang ating puso dahil nag-iisa lamang tayo sa Puso ni Jesus. Bawat isa sa atin ay kanyang pinakamamahal.

Sa atin bang puso, si Jesus din ang ang pinaka-mamahal? O, nahahati na rin ang puso natin, namamangka sa dalawang ilog?

O Jesus na mayroong
maamo at mapagkumbabang Puso,
Gawin Mong ang puso nami'y
matulad sa Puso Mo!
Amen.

Ang tunay na kayamanan, nakikita ng mata, nakikilala ng puso

Lord My Chef Daily Recipe by Fr. Nicanor F. Lalog II
Sacred Heart Novena Day 3, 20 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.

Kamangha-mangang pakinggan mga obserbasyon ng Panginoong Jesus sa maraming bagay sa ating buhay na nagpapatunay na taong-tao nga siya katulad natin. Nakatapak siya sa lupa at dama lahat ng ating karanasan at pinagdaraanan katulad nitong pahayag niya sa ebanghelyo sa araw na ito na muling tumugma sa ating pagnonobena sa Sacred Heart.

Sinabi ni Jesus, “Huwag kayong mag-impok ng mga kayamanan dito sa lupa; dito’y may naninirang tanga at kalawang at may nakakapasok na magnanakaw. Sa halip, impukin ninyo ay mga kayamanan sa langit; doo’y walang naninirang tanga at kalawang, at walang nakakapasok na magnanakaw. Sapagkat kung saan naroon ang inyong kayamanan, naroon din naman ang inyong puso” (Mateo 6:19-21).

Higit pa sa isang obserbasyon, inaanyayahan at hinahamon din tayo ngayon ni Jesus na suriing mabuti upang matapat nating maamin sa sarili kung saan nga ba nakatuon ang puso natin. Ano o sino nga ba ang ating tanging yaman o tunay na kayamanan sa buhay?

Photo by Lara Jameson on Pexels.com

Hindi pa rin mabura sa aking isipan isang katotohanang tumambad sa akin nitong nakaraang Christmas party sa opisina kung saan noong parlor game na “bring me” ay tinanong ng emcee kung “ano ang una mong hinahanap pagkagising sa umaga?”

Sagot ko ay salamin upang mabasa ko ang oras subalit laking gulat ko na ang tumpak na sagot daw ay cellphone!

Nagsurvey ako sa elevator hanggang sa Misa noong hapon na iyon sa chapel maging noong Simbang Gabi sa parokya at ang sagot ng bayan – cellphone pa rin!

Naisip-isip ko, wala bang naghahanap ng tsinelas o kape o ng asawa o ng anak man lang pagkagising kungdi cellphone?

Paano na ang Diyos, may naghahanap pa ba sa kanya tuwing umaga? Siguro kapag mayroon na lang krisis o matinding pagsubok ang tao sa kanyang buhay. Ngunit kung sagana at maayos ang pamumuhay, mga materyal na bagay ating inaatupag marahil, lalo na ang cellphone at social media.

Pagmasdan kung paanong halos sambahin ng mga tao ngayon ang cellphone na pirming dala-dala hanggang sa loob ng simbahan o palikuran. Sa mga sasakyan at tahanan at kung saan-saan, nakakagulat makita lalo mga bata nakasubsob ang ulo sa cellphone. Ang malungkot, isa sa mga unang inaalam ng karamihan ngayon ay kung anong cellphone ang gamit mo dahil dito na sinusukat ang pagkatao lalo na kapag gamit mo ay iPhone 16 Pro-Max! May nagtatanong pa nga kung “fully paid” daw ba iyong Pro-Max?

At hindi biro ang halaga ng mga cellphone ngayon kaya nga para tayong mga baliw hindi lang sa pagbili nito kungdi sa labis na pagpapahalaga. Pagmasdan kapag nawawala ang cellphone nino man – hindi mapakali at parang kiti-kiti sa pagkapkap ng buong katawan at pag-aapuhap sa kapaligiran para matagpuan nawawalang cellphone. Kay saklap na katotohanan subalit halos lahat tayo ay guilty, your honor.

Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, 2015.

Sa ikatlong araw din na ito ng ating nobenaryo sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, tayo man ay kanyang inaanyayahan na maging malinaw at matalas ating mga mata upang makita natin higit na mahahalaga sa buhay.

“Ang mata ang pinakailaw ng katawan. Kaya’t kung malinaw ang iyong mata, maliliwanagan ang buo mong katawan. Ngunit kung malabo ang iyong mata, madirimlan ang buo mong katawan. Kaya’t kung ang liwanag na nasa iyo ay kadiliman pala, napakadilim niyan!” (Mateo 6:22-23)

Kapag malabo ating mga mata, kapag mga bagay na materyal lang pinapansin at binibigyang halaga at ayaw nang tumanaw sa malalalim na katotohanan sa buhay, iba ang kahihiligan ng ating puso.

Mananatili tayong salat at dukha sa tunay na kayamanan sa Diyos na tanging sa kanya lamang matatagpuan sa pamamagitan ng ating mga ugnayan sa ating mga kapwa lalo na sa ating pamilya at mga kamag-anak pati na mga kaibigan. Sa ating pakikipag-ugnayan, doon lumalalim at yumayaman ating katauhan sa iba’t ibang karanasan ating napagdaraanan lalo na ng mga pagsubok at dagok sa buhay tulad ng hindi mahalin, tanggihan o talikuran at pagtaksilan, masaktan at mabigo, magkasakit at maghikahos sa buhay, maging mamatayan.

Iyan ang itinuturo ni San Pablo sa unang pagbasa: para sa kanya, ang ipinagmamalaki niyang higit ay ang kanyang mga kahinaan at kabiguan dahil doon nahahayag kapangyarihan at kadakilaan ni Jesus. Taliwas at salungat sa gawi ng mundo lalo ngayon na puro payabangan, pahusayan, pasikatan mga tao lalo na sa social media.

Subalit batid din natin naman ang masaklap na katotohanan na sa kabila ng maraming karangyaan at kayamanan, kapangyarihan at katanyagan, lalo namang naliligaw at nawawala mga tao sa ngayon. Kulang at kulang pa rin ating kagalakan at kaganapan o fulfillment sa buhay.

Wika nga ni San Agustin, “Ginawa mo kami para sa Iyo, O Panginoon, at hindi mapapanatag aming puso hanggat hindi napapahingalay sa Iyo” (You have made us for yourself, O Lord, and our hearts are restless until they rest in you”).

Ngayong ikatlong araw ng ating pagsisiyam sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, buong kababaang loob tayo dumulog sa kanya at ilahad ating mga pusong dukha at salat sa tuwa at kagalakan, ang ating mga puso na taksil at puno ng kasalanan. Higit sa lahat, atin ding mga puso na sugatan sa maraming sakit at hapis na pinagdaanan. Hayaan nating linisin, hilumin at panibaguhin ni Jesus ating mga puso upang siya na ang lumuklok at manahan dito yaman rin lamang na Siya ang ating tanging yaman. Managing tayo:

O Jesus na mayroong
maamo at mapagkumbabang Puso,
Gawin Mong ang puso nami'y
matulad sa Puso Mo!
Amen.

Nasa puso, hindi sa mga kamay ang pagiging bukas-palad

Lord My Chef Daily Recipe for Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II 
Sacred Heart Novena Day 1, 18 June 2025
Detalye ng painting ng Sacred Heart of Jesus sa Visitation Monastery, Marclaz, France mula sa godongphoto / Shutterstock.

Tamang-tama ang ating mga pagbasa sa araw na ito ng Miyerkules ng ika-labing isang linggo sa Karaniwang Panahon na nagtutuon ng ating pansin sa ating puso sa unang araw ng nobena sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus.

Ang mga aral ng Panginoong Jesus sa ebanghelyo na huwag maging pakitang-tao lamang ang ating mga gawa ng kabutihan kungdi magbukal mula sa kaibuturan ng ating mga puso ang siya ring nilalagom ni San Pablo sa kanyang sulat sa mga taga-Corinto at maging sa ating lahat ngayon:

Tandaan ninyo ito: ang naghahasik ng kakaunti ay mag-aani ng kakaunti, at ang naghahasik naman ng marami ay mag-aani ng marami. Ang bawat isa’y dapat magbigay ayon sa sariling pasiya, maluwag sa loob at di napipilitan lamang, sapagkat ang ibig ng Diyos ay kusang pagkakaloob. Magagawa ng Diyos na pasaganain kayo sa lahat ng bagay – higit pa sa inyong pangangailangan – upang may magamit sa pagkakawanggawa (2 Corinto 9:6-8).

Larawan kuha ng may-akda, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, Marso 2023.

Mas mainam ang salin sa Inggles ng ika-pitong talata, “God loves a cheerful giver.” Kailan ba tayo nagiging “cheerful giver” o galak na kusang loob sa pagbibigay?

Maraming pagkakataon sa buhay natin na madali tayong magbigay at magbahagi ng ano man mayroon tayo tulad ng salapi, pagkain, damit at iba pang gamit kapag tayo ay sagana sa mga bagay na materyal. Gayon din kung tayo ay panatag ang katayuan kapag walang problema at suliraning mabigat, kapag tayo ika nga ng mga kabataan ay chill-chill lamang.

Subalit, nangyayari din naman na maramot tayo maski tayo ay sagana sa buhay at panatag ang lahat. Para bang bad trip tayong tumulong maski alam naman nating mayroon tayong sapat para sa atin o walang gaanong alalahanin.

Sa kabilang dako naman, may mga pagkakataon na kahit tayo ay hindi naman saganang-sagana sa mga bagay at iba pang uri ng kayamanan ay mapagbigay pa rin naman tayo ng tulong maging ng ngiti at pakikisama. May mga panahon na napakagaan natin sa pagtulong at pagdamay kahit naman tayo mismo ay gipit ang kalagayan. At siyempre naman, hindi rin nating maikakaila na pinakamaramot at masungit tayo kapag tayo ay kapos at salat sa ano mang magaganda sa buhay.

Pagmasdang mabuti. Meron man o wala, maari tayong maging mapagbigay o madamot. Ibig sabihin, wala sa ating mga kamay o laman ng bulsa ang pagiging mapagbigay. Ito ay naroon sa ating puso!

Ang ating puso ang pinagmumulan, hindi ang ating mga kamay ang siyang dahilan at kakayanan ng ating pagiging bukas-palad bagaman ang palad ay bahagi ng kamay; sa lahat ng bahagi ng ating katawan, itong puso ang sentro ng lahat ng ating kilos at galaw maging ng pagpapasya kung kayat nasa puso ang ating buhay at sentro ng katauhan. Kapag namatay ang puso, tayo ay mamamatay. Kaya doon din sa puso nananahan ang Diyos sa atin kung saan bumubukal ating pananampalataya at pagtitiwala sa Kanya.

Magiging cheerful giver lamang tayo at generous o bukas-palad kapag buo tiwala natin sa Diyos na hindi Niya tayo pababayaan magbigay man tayo ng magbigay. At ito ay madarama lamang doon sa puso kung saan nananahan ang Diyos sa atin. Kapag buo ang ating pagtitiwala sa Diyos doon sa puso natin, wala tayong takot magbahagi at maging mabuti, magmahal sa kapwa maski tayo ay sakbibi ng mga sakit dahil panatag ating puso at kalooban sa Diyos na pinagmumulan ng lahat ng kabutihan.

Higit sa lahat, nagiging bukas-palad tayo at cheerful giver dahil malinaw sa atin na ano mang mayroon tayo sa buhay, ito ay sa Diyos pa rin. Ano mang pera o gamit o kabutihan ibigay natin sa iba, hindi ito mauubos ni masasaid dahil sa Diyos na walang hanggan naman ang lahat ng ito. Hindi magmumula sa kaisipan kungdi sa kaibuturan ng puso ang kaalaman at katiyakang ito.

Wika nga ni Papa Leo XIII sa kanyang sulat noong 1899 sa pagtatalaga ng sangkatauhan sa Kamahal-Mahalang Puso ni Jesus, doon aniya sa Sacred Heart natatagpuan ang tanda at larawan ng walang hanggang pagmamahal sa atin ni Jesu-Kristo kaya tayo man ay nakapagmamahal. Sino mang nagmamahal na tunay, siguradong siya ay mapagbigay ng kusa. Higit sa lahat, nagagalak palagi tulad ni Jesus.

Nawa sa unang araw na ito ng ating pagsisiyam sa Dakilang Kapistahan ng Sacred Heart sa isang linggo, suriin nating mabuti ang ating mga puso kung naroon ang pagtitiwala kay Jesus. Ating pagmasdang mabuti ating mga kamay kung ang mga ito ay naka-ugnay doon sa ating puso na siyang sentro at hantungan ng pagkakadugtong-dugtong di lamang ng ating mga kamay at braso kungdi ng lahat ng bahagi ng ating katawan. Hindi tayo makapagmamahal nang tunay, pati ating mga kamay ay tiyak titiklop at sasaradong parang galit na kamao kapag ang puso natin ay tumigas at namatay. Kaya ating idalangin:

O Jesus na mayroong
maamo at mapagkumbabang Puso,
Gawin Mong ang puso nami'y
matulad sa Puso Mo!
Amen.

Generosity & trust

Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Wednesday in the Eleventh Week in Ordinary Time, Year I, 18 June 2025
2 Corinthians 9:6-11 ><}}}*> + ><}}}*> + ><}}}*> Matthew 6:1-6, 16-18
Photo by the author, La Mesa Dam Eco-Park, QC, February 2023.
What will it take 
for me to be a cheerful giver,
Lord?
Maybe, first I must have that
complete trust in you,
Jesus Christ;
no one can be generous
unless one trusts completely
God the source and giver
of all good things in life.

Brothers and sisters: Whoever sows sparingly will also reap sparingl, and whoever sows bountifully will also reap bountifully. Each must do as already determined, without sadness or compulsion, for God loves a cheerful giver. Moreover, God is able to make very grace abndant for you, so that in all things, always having all you need, you may have an abundance for every good work (2 Corinthians 9:6-8).

St. Paul's words in 
today's first reading echoed
your teachings, Jesus
in today's gospel,
of the need to do everything
from the heart,
not to please others,
but God alone;
to do anything from the heart
calls
demands
trust!
I have been through 
moments of abundance
when sometimes I was generous
and sometimes not generous at all,
when giving was "costly" despite
still having a lot for myself.

Why?

It was not really of the abundance
that I have in my hands that make
me generous, Jesus
but the abundance of faith and
trust I have in you in my heart;
teach me, Jesus
to be more trusting
in you
in order to be more loving
so that I may be generous,
whatever I may have in my hands,
whether I have less or more.
Amen.
Detail of a painting of the Sacred Heart of Jesus in the Visitation Monastery in Marclaz, France. (photo: godongphoto / Shutterstock)

Praying for joy

Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Friday in the Sixth Week of Easter, 30 May 2025
Acts 18:9-18 <*((((>< + ><))))*> John 16:20-23
Photo by author, Cabo da Roca, Pundaquit, San Antonio, Zambales, 14 May 2025.
In a few days you are
going to "leave" us, Jesus;
this Sunday is your Ascension,
your physical departure from us
and you described so well our situation:

Jesus said to his disciples: “Amen, amen, I say to you, you will weep and mourn, while the world rejoices; you will grieve, but your grief will become joy. When a woman is in labor, as she is in anguish because her hour has arrived; but when she has given birth to a child, she no longer remembers the pain because of her joy that a child has been born into the world. So you also are now in anguish. But I will see you again, and your hearts will rejoice, and no one will take your joy away from you. On that day you will not question me about anything. Amen, amen, I say to you, whatever you ask the Father in my name he will give you” (John 16:20-23).

What has been "born"
in me in your Rising from the dead?
What is that joy like a woman
in the pangs of childbirth
suddenly becoming a joy so
incomparable?
Oh, it is that joy of having you
in my heart, Jesus:
I have found joy more in my heart
than outside of me;
your joy is that assurance
you are with me always
no matter what,
as certain as the rising and
the setting of the sun,
as lovely as the blooming of flowers,
soothing like the hush of the wind
or the gushing of water in a river
or the rush of the waves to
the shore.
Keep that joy in my heart,
Jesus that no one can take away;
a joy in my heart that even
if I do not receive the things
I ask in prayer,
I still believe,
I still hope,
I still rejoice
in you.
Sorry, Jesus,
I still question you on anything
despite that joy of knowing you,
of having you
but many times I wonder
why all the pains and sufferings
with me and those close to me;
there are times,
Lord that I lose my heart
that I could not feel that joy of you
when you don't answer
my prayers.
But, 
to still keep on praying
even if it not answered at all
is already pure joy in you,
Jesus!
Like peace,
true joy is so difficult
and elusive when not found
in you, Jesus
that we always have to wait
for you,
feel you,
suffer and cry with you
and sometimes die in you
so that joy shall be
born in us
again
and again
and again.
Amen.
Photo by author, Cabo da Roca, Pundaquit, San Antonio, Zambales, 14 May 2025.

Being an advocate of God

Lord My Chef Daily Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Monday in the Sixth Week of Easter, 26 May 2025
Acts 16:11-15 <*[[[[>< + ><]]]]'> John 15:26-16:4
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, QC, 20 March 2025.

Jesus said to his disciples: “When the Advocate comes whom I will send you from the Father, the Spirit of truth that proceeds from the Father, he will testify to me. And you also testify, because you have been with me from the beginning” (John 15:26-27).

Thank you,
dear Jesus in sending us
the Holy Spirit as our Advocate
who empowers us to speak also
of the truth he tells us;
most of all,
to abide with you
and your gospel truth.
Remind us,
Lord Jesus that being
an advocate for you,
witnessing your gospel
need not be dramatic
at all like that
chance meeting of Paul
with some women
at a river in Philippi
where he spoke about you and
your good news of salvation;
forgive us, Jesus
when in this age of instant and
widespread communications,
we balk and even feel ashamed
of speaking about you and
your teachings,
even ashamed of proudly
making the sign of the Cross.

Forgive us, Jesus
when we are inhibited
for many reasons from speaking
about our faith in you,
when even the powers of the
Advocate we doubt.

Give us a joyful heart
like that of St. Philip Neri
always opened to your
loving presence most especially
in prayerful moments in you.
Amen.

Prayer on Ash Wednesday

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Ash Wednesday, 05 March 2025
Joel 2:12-18 + 2 Corinthians 5:20-6:2 + Matthew 6:1-6, 16-18
As we begin our
40-day journey to Easter
this Season of Lent
with Ash Wednesday,
I pray only for one thing,
dear Lord Jesus:
let me find my way,
my direction
to you.
Rend my heart, Jesus:
take away my pride
and fill me with your
humility,
justice,
and love;
let me enter my heart
more often these days
to commune in you
to be one with you
as you dwell here
in my heart.
Help me create
a space for you, Jesus
and for others
I have taken for granted
especially those who
truly care for me,
those at the margins
those I avoid;
let me be reconciled
with you, Jesus
beginning today
a very acceptable time,
a day of salvation in you.
May this ash on my
forehead direct me
to my origin
and destination in the Father
in heaven
through you, Jesus,
who suffered,
died and rose again
for me.
Amen.

Life is a direction, a daily Lent

40 Shades of Lent by Fr. Nicanor F. Lalog II
Ash Wednesday, 05 March 2025
Joel 2:12-18 ><}}}*> 2 Corinthians 5:20-6:2 ><}}}*> Matthew 6:1-6, 16-18

Life is a daily Lent, a journey towards Easter.

We go through a pasch everyday like Jesus Christ’s Passion, Death and Resurrection when we “pass over” from sin into grace, from darkness into light, from death into life.

Life is a daily Lent because everyday, we go through an “exodus” from another day to the next new day, from sunset to sunrise. However, Lent as a journey is about direction, not destination. This we find clearly at the start of our 40-day journey of Lent with Ash Wednesday.

“Even now, says the Lord, return to me with your whole heart, with fasting, and weeping, and mourning; Rend your hearts, not your garments, and return to the Lord, your God” (Joel 2:12-13).

It is strange that while Jesus Christ asked us in the gospel to “Take care not to perform righteous deeds in order that people may see them; otherwise, you will have no recompense from your heavenly Father” (Mt.6:1), what we are doing this Ash Wednesday is exactly the opposite!

Alam na this… that if you meet anyone with ashes on his/her forehead, definitely he/she is a Catholic who had gone to Mass or at least had observed Ash Wednesday.

There are some who would surely be teased by friends as being too serious as they practice abstinence by avoiding meat today and on Fridays this Lent. Most likely too, many would be giving alms today in the collections for the poor in the parishes all because for the reason it is Ash Wednesday.

These three pillars of Lent – prayer, fasting and alms-giving are not only meant for this Season that lasts only for 40 days but something we are hoped to practice the whole year through until we are slowly transformed into the likeness of Jesus Christ.

The purpose of Jesus in asking us in the gospel to do these all in secret is to avoid falling into the trap of the people of His time who flaunted to everyone their prayer, fasting and alms-giving, forgetting God in the process because focus had been on them. And yes, it continues among us that we have religiosity without spirituality, devotion without evangelization.

Moreover, to practice these in secret is actually to enter into our very selves, into our hearts where God dwells, where we meet Him personally.

Our Lenten journey becomes a direction when we take it into our hearts, when we open and rend our hearts to let Jesus come and dwell within by letting Him empty us of our pride to be filled with His humility, justice and love.

Lent then becomes a direction leading us not only to daily Easter but ultimately to our eternal salvation not just in heaven or any “place” but to be one with the Person of God Himself and the persons along the way we shall meet with whom we are called by Christ to be one with in Him.

Therefore, Lent as a direction is an inner transformation as companions in Christ.

In this age of WAZE and GPS, we can easily seek directions to a particular destination. Problem with being focused more on destination is we miss the fun and adventure of every journey. When we reach our destination, what do we do? 

We cross out from our list of travel goals every destination that we make and start looking for new places to visit until we have been to every place on earth that we plan to visit the Moon and Mars next! Eventually we get tired with travels and after covering so many distances and destination, we still feel lacking and incomplete. There is no more destination to go to that we confront ourselves with the existential question, is this really what I need most in life? Is this all?

To see life more as a direction means to find its meaning in God that we keep on maturing, we keep on sustaining our journey in Him and with Him. It does not matter wherever He leads me or where I go or stay because what matters most is I am in and with God.

Lent is entering God in and through Jesus Christ.  It is going back to Him, staying in Him and with Him in love. This is the reason why we fast, we empty ourselves even our sights and other senses so that we become more sensitive to God’s presence. There are no flowers, no decors, no Alleluia, no Gloria in the church and liturgy. Everything is bare essential so we are not distracted in finding and following God right in our hearts.  

Recall the first time you truly fell in love, when truly loved that you literally see and hear even smell your beloved everywhere and in everyone. You always thought it is your beloved whom you saw walking or speaking somewhere but it wasn’t really she! Akala mo lang…

When we truly love, the time and place are not important because all we have are the here and the now together.

Oh how easy to say we love God or somebody!  But if we try to probe deeper into ourselves, we find that we have not truly loved God or anyone that much because in many instances, we always prevail over them.  We choose our own will than God’s or our beloved’s.

That is when we sin as we turn away from God and our beloved. To sin is not just to break laws and turn away from God and our beloved but ultimately a refusal to love which is actually losing one’s direction in life.

Lent is the wonderful season of finding again our direction in life, our true love, God.  Love needs no justifications.  And we can only love persons, not things. Hence the need for oneness, for reconciliation as St. Paul asked us in the second reading to be “reconciled with God” (2 Cor.5:20).

Working together, then, we appeal to you not to receive the grace of God in vain. For he says: In an acceptable time I heard you, and on the day of salvation I helped you. Behold, now is a very acceptable time; behold, now is the day of salvation (2 Corinthians 6:1-2).

Now is the best time to find our life direction in God in our personal and communal worship and practices this Lent. When you find your direction, you find God, yourself and others. And that is when you find joy and peace which is Easter, the direction of every Lent and life. Amen.

The heart of the disciple, the heart of discipleship

The Lord Is My Chef Sunday Recipe for the Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Eighth Sunday in Ordinary Time, Cycle C, 02 March 2025
Sirach 27:4-7 ><}}}}*> 1 Corinthians 15:54-58 ><}}}}*> Luke 6:39-45
Photo by Denniz Futalan on Pexels.com

The last time we have celebrated the eighth Sunday in Ordinary Time Cycle C was in 2001 when just like this year, the Season of Lent started late in March. In fact, the other last two Sundays of sixth and eighth in Cycle C were last celebrated in 2010 and 2007, respectively.

It is worth noting this because as Jesus delivered his Sermon on the Plain, we find that contrary to claims by many in this modern time, the teachings of Christ are actually taken directly from life as he reveals to us the truth in our hearts. Two Sundays ago, Jesus taught us the paradoxical happiness of our lives, of being poor, hungry, weeping, and maligned than rich, filled, laughing and well-spoken of; last Sunday, he taught us of the need to love truly that is rooted in God by loving without measure, loving even our enemies.

This Sunday, Jesus tells us something we often debate about as it usually puts us into a bind even a quandary on what to say and do.

Jesus told his disciples a parable, “Can a blind person guide a blind person? Will not both fall into a pit? Why do you notice the splinter in your brother’s eye, but do not perceive the wooden beam in your own eye? How can you say to your brother, ‘Brother, let me remove that splinter in your eye,’ when you do not even notice the wooden beam in your own eye? You hypocrite! Remove the wooden beam from your eye first; then you will see clearly to remove the splinter in your brother’s eye” (Luke 6:39, 41-42).

Photo by author, Hidden Valley Springs Resort, Calauan, Laguna, 20 February 2025.

Very often in many instances, most of us choose to be quiet than speak out against evil and other irregularities among us and in our society because of this teaching of the Lord. Many are afraid to notice the splinter in the brother’s eye lest they too might have a wooden beam blocking their views of themselves.

And that is why, evil persists everywhere that eventually, many of us become silent partners in the many sins happening around us which is very far from the demands of Jesus for us to choose what is right and good, to always make a stand for him even on the Cross.

See the flow of the Sermon on the Plain, of how Jesus is first of all never condemning nor judgmental of anyone. We have reflected his four “woes” were actually invitations for the rich et alii to change their ways in life, to think more of things that do not pass like wealth and other material things.

Secondly, last Sunday, Jesus directed our intentions into our hearts, to probe our hearts and find his grace of supernatural or divine love poured in there so that we can love selflessly without measure like him.

This Sunday, Jesus still directs us into our hearts, to examine whether we are truly his disciple or a hypocrite as someone who says something yet does the opposite. It is not opposite his exhortation last week for us to be merciful like God our Father rather a challenge to examine what we practice, our Christian praxis.

“A good tree does not bear rotten fruit, nor does a rotten tree bear a good fruit. For every tree is known by its own fruit. For people do not pick figs from thornbushes, nor do they gather grapes from brambles. A good person out of the store of goodness in his heart produces good, but an evil person out of a store of evil produces evil; for from the fullness of the heart the mouth speaks” (Luke 6:43-45).

Photo by Mr. Lorenzo Atienza, leftmost section of the stained glass at the National Shrine of Our lady of Fatima in Valenzuela City, 25 February 2025.

It is clearly a lesson in holiness, in integrity of every disciple! Do we walk our talk? The most basic norm of morality is that what we know in our mind and what we feel in our heart is what we say and therefore what we do.

Where are we now? Everybody is speaking about corruption while the devils celebrate everywhere as we are all entangled in all forms of corruption not only in the streets and government offices but even in our homes, in schools and offices and yes, right inside the church in many parishes.

Now we come full circle with Christ’s opening to his parable, Can a blind person guide a blind person? And this is what is now happening in the world, in our lives, in our country and in our parishes. Nobody would want to speak because nobody would want to examine one’s heart and follow the path of Jesus.

It is in our deeds that one is recognized as a true disciple. Let us not forget that. And let us not be afraid to examine constantly the value of our many ways and practices.

Photo by author, St. Paul Spirtuality Center, Pico, La Trinidad, Benguet, 05 January 2025.

One of the famous bishops and saint both recognized by the Eastern and Western Churches is St. John Chrysostom who served as Archbishop of Constantinople until the early 400’s. He is called the “golden mouthed” because of his gift in eloquence most true in his witnessing Christ, always meaning what he said like in this homily that sounds so 2025:

The Church is in an extremely critical state, and you think that all is going well. The fact is that we are plunged into countless sins, and we do not even know it!

You wonder why. We hav e churches, money, and everything else. There are places for assembly, people come there everyday; surely this is not nothing?

But it is not thus that we judge the state of the Church. Then how?, you ask.

Whether we lead a truly Christian life. Whether everyday we make ourselves spiritually more rich, bearing fruit, whether great or small; if we are not content simply with flfilling the law and expediting our religious duties.

Who is a better person, after having frequented the church all month?

This is what we must look for! After all, even what appears to be a good action is only a bad action, when one does not follow it up… If we bring nothing to fruition through it, it would be better to stay home (from Days of the Lord, vol. 6, page 62).

Photo by Mr. Lorenzo Atienza, 25 February 2025.

The kind of life we lead is the final test of our discipleship, the proof of what is in our hearts. St. Francis of Assisi used to tell his followers whenever they would preach to use only their mouth if necessary. Our actions speak louder than our words.

This is the biggest problem in the Church today: our lack of credibility as bishops and priests when our lives are far from what we say and teach.

God shared with us his power of the words. In the Bible, we find how his words and his being are always one since the story of creation into the coming of Jesus Christ who could heal with just mere words being the word who became flesh.

This is the whole point of Ben Sirach in our first reading this Sunday, reminding us that inasmuch as the potter knows the quality of his work after it has passed through fire, the same thing is most true with our words. We have to harness and master our speech, our words so that we walk what we talk.

We master our power of the words in our prayer life as St. Paul assured us in today’s second reading how in the Lord our labor is not in vain (1 Cor. 15:58). Let us pray to the Holy Spirit especially this Sunday as we approach the Season of Lent with Ash Wednesday. Let us keep our zeal for Christ not nonly for his words and teachings but most especially in his life and witnessing. Amen. See you at Ash Wednesday.

Campus Ministry, Our Lady of Fatima University, Valenzuela City.