Learning to pray to our Father with Mary our Mother

Lord My Chef Daily Recipe for Soul by Fr. Nicanor F. Lalog II
Wednesday, Twenty-Seventh Week in Ordinary Time, Year II
Memorial of Our Lady of Rosary, 07 October 2026
Acts 1:12-14 <*{{{{>< + ><}}}}*> Luke 11:1-4
Photo by author, Sacred Heart Novitiate, Novaliches, Quezon City, March 2024.

After leaving the minor seminary in 1982, I felt my priestly vocation anew in 1990 while working as a reporter at GMA News. And one of the stumbling blocks that delayed me in finally deciding to give it another try had something to do with the Holy Rosary: I could not believe if God was really calling me to become a priest because I did not pray the Rosary. Fact is, I did not like the Rosary at all while in high school seminary because it was repetitive and too long to pray.

All the priests I consulted during that time clarified that the Rosary is a devotion that is distinct from the priesthood, that it is not a determinant whether one has a priestly vocation or none at all. Eventually, I resigned from GMA News, went back to the seminary in 1991, becoming a priest in 1998 along with my six classmates.

And I must confess, I still did not have that devotion with the Holy Rosary until I was assigned to a parish of my own in 2011. It was a devotion that did not happen instantly but slowly in 2016 as demands in the ministry grew, I felt the need for more prayers aside from our Liturgy of the Hours and daily meditations before the Blessed Sacrament. It was during the COVID pandemic when I found myself praying the Holy Rosary daily until I literally fell in love with it becoming an integral part of my prayer life. It was a coming into full circle for me, from being a big question mark before, now the Rosary has become an essential response to my priesthood.

The Rosary of the Virgin Mary… still remains, at the dawn of this third millennium, a prayer of great significance, destined to bring forth a harvest of holiness. It blends easily into the spiritual journey of the Christian life, which, after two thousand years, has lost none of the freshness of its beginnings and feels drawn by the Spirit of God to “set out into the deep” (duc in altum!) in order once more to proclaim, and even cry out, before the world that Jesus Christ is Lord and Saviour, “the way, and the truth and the life” (Jn 14:6), “the goal of human history and the point on which the desires of history and civilization turn” (St. John Paul II, Rosarium Virginis Mariae, Introduction).

Photo from canningliturgicalarts.com, painting of the Battle of Lepanto Bay with our Lady of Victory or Rosary.

On this Memorial of the Our Lady of the Rosary that had its origins in after Pope St. Pius V attributed to it the victory of the Christians forces agains the Ottoman Turks at Lepanto Bay in 1571, countless devotees worldwide will pray the words that Jesus taught his disciples.

Jesus was praying in a certain place, and when he had finished, one of his disciples said to him, “Lord, teach us to pray just as John taught his disciples.” He said to them, “When you pray, say: Father, hallowed be your name, your Kingdom come…” (Luke 11:1-2).

It is one of the most beautiful requests by the Apostles to our Jesus Christ, “Lord, teach us to pray as John taught his disciples.” Who else can teach so well how to pray even us today but Jesus, the Son of God?

In calling God Our Father, Jesus taught us the basic truth of every prayer that it is never alone nor solitary but always implies a community, a family — that we are all called and gathered to be one in God. It is a prayer that is all about relationship with the Father, reliance on the Father, faith in the Father.

Again, we read St. John Paul reflecting on the nature of the Holy Rosary that at every mystery starts with the Our Father:

After listening to the word and focusing on the mystery, it is natural for the mind to be lifted up towards the Father. In each of his mysteries, Jesus always leads us to the Father, for as he rests in the Father’s bosom (cf. Jn 1:18) he is continually turned towards him. He wants us to share in his intimacy with the Father, so that we can say with him: “Abba, Father” (Rom 8:15; Gal 4:6). By virtue of his relationship to the Father he makes us brothers and sisters of himself and of one another, communicating to us the Spirit which is both his and the Father’s. Acting as a kind of foundation for the Christological and Marian meditation which unfolds in the repetition of the Hail Mary, the Our Father makes meditation upon the mystery, even when carried out in solitude, an ecclesial experience (#32, Rosarium Virginis Mariae).

Painting by El Greco, “Pentecostes” (1597) from commons.wikimedia.org.

This communitarian aspect of the Our Father we see in the first reading during the Pentecost when the disciples gathered at the Cenacle room in Jerusalem praying with the Blessed Virgin Mary who is our constant reminder of the importance and need to pray always to God our Father.

Next to Jesus, his Mother taught us in her later apparitions to bring all our needs before the Father who loves us so much – especially those trials and sufferings and challenges we face each day because it is in prayer that we truly find our connections.

Notice how the disciples in asking Jesus to teach them how to pray that they mentioned “just as John taught his disciples” because they must have noticed a big difference in their ministry, of John’s connection with his disciples. The Twelve must have felt this connection with Jesus missing that they asked him to teach them how to pray too.

Here lies the gift and challenge of every prayer: it leads to our “connectedness” with God. Both the Rosary and the Our Father are learned by rote and spoken by heart but – do we pray with the heart? What is the our connection with prayer in general, with the Rosary and with the Our Father? Is it an expression, a witness, something that happens only with others as in a community or when we have time or, something deeper and personal?

The Blessed Cardinal Fulton Sheen who was beatified recently used to teach that it is in our prayer life that we become like Jesus Christ. It is most true with the Holy Rosary:

The contemplation of Christ has an incomparable model in Mary. In a unique way the face of the Son belongs to Mary. It was in her womb that Christ was formed, receiving from her a human resemblance which points to an even greater spiritual closeness. No one has ever devoted himself to the contemplation of the face of Christ as faithfully as Mary. The eyes of her heart already turned to him at the Annunciation, when she conceived him by the power of the Holy Spirit. In the months that followed she began to sense his presence and to picture his features. When at last she gave birth to him in Bethlehem, her eyes were able to gaze tenderly on the face of her Son, as she “wrapped him in swaddling cloths, and laid him in a manger” (Lk2:7) (#10, Rosarium Virginis Mariae).

By praying the Holy Rosary, may we learn through Mary to contemplate the face of Jesus Christ so we may be faithful to our call and mission especially in this 24/7 world of continuous action and noise that have left many of us empty and without meaning in life, no connections and so scattered in life. Amen. God bless you with Mary our Mother!

Photo by author, St. Paul Spiritual & Renewal Center, Bgy. Tanyawak, Alfonso, Cavite, 19 August 2026.

Ang “Ama Namin” at ang mga Ama natin

Lawiswis ng Salita ni P. Nicanor F. Lalog II, Ika-20 ng Hulyo, 2023
Larawan kuha ng may-akda, Pater Noster Church sa Jerusalem, Israel, Mayo 2019.

Noong batang pari pa ako sa isang parokya sa Malolos, tinanong ko mga matatanda na nagrorosaryo araw-araw, “Bakit po kayo nagmamadali sa pagdarasal at kaagad-agad kayong sumasagot hindi pa tapos unang bahagi ng Ama Namin at Aba Ginoong Maria?”

Sa mga lumaki sa probinsiya na tulad ko, alam ninyo aking tinutukoy. Iyon bang papatapos pa lamang mga salitang “sunding ang loob mo dito sa lupa para nang…” biglang sasagot yung kabilang grupo ng matatanda ng “bigyan mo kami ng kakanin sa araw-araw”.

Nagsasalakupan (merge) ang wakas at simula ng dalawang bahagi ng Ama Namin at Aba Ginoong Maria kaya madalas ay nakatatawa o nakaaaliw pakinggan. Lalo naman ang kanilang dahilan – anila, iyon daw ay upang hindi makasingit ang demonyo sa kanilang pagdarasal!

Naalala ko ang kuwentong ito nang mangyari ang paglapastangan noong isang linggo sa ating panalanging Ama Namin sa isang drag concert ng mga LGBTQ+. Sa aking pakiwari ay iyon nga ang nangyari – nasingitan tayo ng demonyo sa pamamagitan ng tanging panalanging itinuro mismo ng Panginoong Jesus sa atin na kung tawagin ay “the Lord’s Prayer.”

At huwag nating hanapin ang demonyo o kasamaan doon sa iba kungdi mismo sa ating mga sarili lalo na kaming mga pari at obispo ng Simbahan, ang tinaguriang mga ama natin. Malaki ang aming pagkukulang bilang mga pari at obispo sa nangyaring paglapastangang ito sa Ama Namin.

Pagmasdan mga pangyayari na matalinghaga rin.

Unang-unang ang nakapagtataka na gawing malaking isyu naming mga pari at ng ilang Obispo kung ano dapat ang posisyon ng mga kamay ng mga mananampalataya o layko sa pagdarasal at pag-awit ng Ama Namin sa loob ng Banal na Misa.

Bakit ito naging usapin gayong mayroon namang nakasaad sa aklat ng pagmimisa na “Ilalahad ng pari ang kanyang mga kamay at ipahahayag niya kaisa ng lahat” ang Ama Namin?

Hindi ba sapat ang nakatakda sa liturhiya at mga aklat? Kaya hindi maiwasan puna ng maraming tao sa aming mga pari na para daw wala kaming natutunan ni alam sa kabila ng maraming taon sa seminaryo. Juicecolored. Sabi nga ni Shakespeare, “much ado about nothing.”

Ikalawa ay ang nakalulungkot na naging tugon ng mga Obispo natin: sa halip na panghawakan at panindigan ang sinasaad ng alituntunin, mas pinili nilang magkaroon ng interpretasyon ng batas. Naliwanagan ba mga tao? Sa palagay ko po ay hindi. Lalo silang naguluhan dahil hanggang ngayon mayroon pa ring nagtatanong.

Hindi ko kinakalaban kapasyahan ng mga Obispo natin. Sila ang mga ama natin sa Simbahan ngunit ibig kong ihayag ang aking kabiguan na hindi nila pinanindigan ang sinasaad ng batas na pari lamang ang maglalahad ng kanyang mga kamay sa Ama Namin. Walang kulang sa batas at sakto lang. Sa ginawa ng CBCP, nadagdagan ang batas ng kanilang sariling interpretasyon na kung tutuusin din naman ay malagihay. Nagtatanong ang mga tao kung ano ang dapat, sa kanilang pahayag ay para nang sinabi nilang “bahala kayo kung ano gusto ninyo kasi wala namang sinasabi ang batas na masama ang ilahad ang mga kamay.”

Diyan ako hindi mapalagay dahil ano ang susunod na isyu? Pagpalakpak na talamak na rin sa mga pagdiriwang ng Misa na nawala na ang kasagraduhan. Para nang concert, showbiz parang That’s Entertainment! Pansinin maraming pari pati na mga choir, sakristan, lektor at eucharistic lay minister na puro pasikat ginagawa sa Misa. Natabunan at nawala na si Kristo!

Totoong walang sinasabi saan man sa mga aklat, sa mga turo at tradisyon ng Simbahan na ipinagbabawal ang paglalahad ng mga kamay ng mga layko sa pagdarasal ng Ama Namin.

Ngunit hindi rin naman nangangahulugang maari o puwede at tama na rin iyong gawin dahil simple lang sinasabi ng aklat, pari ang nakalahad ang mga kamay. Tapos.

Magtiwala tayo sa salita, sa alituntunin ng liturhiya tulad ng sinasaad sa ebanghelyo noong Linggo nang ilabas ng CBCP ang paliwanag sa naturang usapin. Kay gandang balikan ang talinghaga ng maghahasik na ukol sa kapangyarihan ng salita ng Diyos at kahalagahan ng pakikinig at pagsunod dito na nangangailangan ng pagtitiwala at kababaang-loob natin natin. Lalo namin!

Sa ganang akin, pinanghawakan at pinanindigan sana ng mga Obispo ang sinasaad sa aklat upang lalo itong mag-ugat at lumago.

Larawan kuha ni Emre Kuzu sa Pexels.com

Ikatlo, ang talinghaga at laro ng tadhana. Tingnan habang abala – at aligaga ilang mga pari at obispo na pangunahan pati paglathala na nakatakda pa sa ika-16 ng Hulyo 2023 ng kalatas sa simpleng bagay ng posisyon ng kamay ng mga tao sa pagdarasal ng Ama Namin ay saka nangyari ang drag concert.

Ang masakit sa lahat, walang diyosesis at obispo kaagad naglabas ng opisyal na pahayag sa nangyaring paglapastangan sa Ama Namin maliban makaraan ang ilang araw na lamang na pawang mga bantilawan din, kasi nga, mas pinahalagahan nila kanilang paliwanag sa posisyon ng kamay ng mga tao sa pagdarasal nito.

Pagmasdan na tayo sa simbahan ay naroon pa rin sa posisyon ng kamay ang usapin habang yaong mga lumapastangan sa Ama Namin ay nasa kanta at sayaw na? Paurong ang asenso, eka nga. Hindi nila binago ang titik pero kanilang pamamaraan ng pagdarasal ay sadyang mali at hindi tama ngunit, gahibla na lamang ng buhok ang pagkakaiba ng drag qeen na si Pura at ng mga tao na ibig ilahad ang kamay sa pagdarasal ng Ama Namin – parehong nasa larangan ng interpretasyon! Sasabihin ng iba na malayong-malayo iyon pero, paka-ingat tayo dahil baka doon mapadpad ang pagbibigay-laya sa mga tao na ilahad mga kamay sa Ama Namin. Hindi ba ito rin ay binhi na maaring lumago sa higit na malaking pagkakaligaw at pagkakamali balang araw? Gaya ng nasabi ko na, hindi magtatagal isasabatas na rin pagpalakpak sa loob ng Misa na talamak na ngang nangyayari.

Totoo na mayroong higit na mahalagang mga bagay dapat talakayin at pagnilayan kesa sa ginawang drag performance ng Ama Namin tulad ng mga palalang sitwasyon ng kawalan natin ng moralidad sa bansa tulad ng pikit-mata nating paghaya sa EJK noon, ang patuloy na paghahalal sa mga bugok at bulok na pulitiko at marami pang iba.

Subalit, gayon din sana naging pamantayan ng CBCP sa pagtalakay ng posisyon ng kamay sa pagdarasal ng Ama Namin. Ito ang mabigat sa mga lumabas na paliwanag at pagninilay na sadyang tama at magaganda: isang bahagi lang ng kuwento ating sinaysay.

Aminin natin malaking pagkukulang nating mga pari at obispo ng Simbahan bilang mga ama ng sambayanan.

Aminin natin sadyang nagkulang tayo sa ating mga tungkulin at naging abala sa maraming bagay at nakalimutan pinakamahalaga, ang Diyos mismo na hanggang ngayon siyang hangad ng lahat. Hindi pa ba tumitimo sa atin ang bigat ng tunay na isyu, ang panalanging Ama Namin na saklaw at tungkulin nating mga pari at Obispo? Malayo na nga siguro tayo sa paghahayag, pagtuturo at pagsasabuhay ng salita ng Diyos.

Bukod sa mga oras na ginugugol sa mga maliliit na bagay gaya ng posisyon ng kamay sa Ama Namin, matagal nang maraming interpretasyon mga ama natin sa Simbahan sa mga nangyayari sa ating kapaligiran. Ang mga tahasang pamumulitika sa mga nagdaang halalan na kahit mga kandidatong umaayon sa diborsiyo, abortion at contraceptives, at same sex union ay inendorso. Higit sa lahat, ang pagbubulag-bulagan ng maraming obispo at pari sa kalabisan ng ilang sa amin na namumuhay taliwas sa halimbawa ni Kristo. Marami sa aming mga pari at obispo ang hindi kapulutan ng halimbawa ng karukhaan at kababaang-loob, langong-lango sa kapangyarihan at katanyagan, malayong-malayo sa mga tao maliban sa mga makapangyarihan, mayayaman, at mababango. Wala na kaming pinag-usapan maski sa loob ng Misa kungdi kolekta, pinagandang pangalan ng pera, kwarta at salapi!

Masakit po sabihin na kung ang isang pangungusap sa Aklat ng Pagmimisa na “Ilalahad ng pari ang kanyang mga kamay at ipahahayag niya kaisa ng lahat” ang Ama Namin ay hindi natin napanghawakan at napanindigan, paano pa yaong mga salita sa Banal na Kasulatan? Sa mga bulto-bultong dokumento nagsasabing tayo ay Simbahan ng mga aba at maralita?

Suriin po natin ang lahat ng panig. Lalo na ating mga sarili ng buong kababaang-loob sa liwanag ni Kristo na ating Panginoon na siyang “daan at katotohanan at buhay”. Una siyang natatagpuan sa kanyang mga salita dahil siya nga ang Salita na naging tao na naroon palagi sa Santisimo Sakramento ng simbahan. Ito sana ang aming tingnan at pagnilayan bilang mga pari at obispo sa gitna ng mga pangyayaring paglapastangan sa Ama Namin ng isang drag concert at ang usapin ng paano dasalin panalanging itinuro ng Panginoon natin. Nasaan na nga ba si Kristo sa aming mga pari at obispo? Nagdarasal pa rin ba tayo na mga pari at obispo?

Salamat po sa pagbabasa. Kung sakaling nakatulong, pagyamanin; kung hindi naman, kalimutan at huwag na ninyong pansinin.

Prayer to value persons

The Lord Is My Chef Breakfast Recipe for the Soul

Wednesday, Week XXVII, Year I, 09 October 2019

Jonah 4:1-11 ><)))*> ><)))*> ><)))*> Luke 11:1-4

Photo by Mr. Jim Marpa at Otap, Carigara, Leyte. September 2019.

O dear God…

How could some people be like Jonah in our first reading today — prayerful and a man of God and yet be so mean not to see the value of every person?

Jonah was greatly displeased and became angry that God did not carry out the evil he threatened against Nineveh. The the Lord said to Jonah, “You are concerned over the plant which cost you no labor and which you did not raise; it came up in one night and in one night it perished. And should I not be concerned over Nineveh, the great city, in which there are more than a hundred and twenty thousand persons who cannot distinguish their right hand from their left, not to mention the many cattle?”

Jonah 4:1, 10-11

Forgive us, Lord, when things like money and gadgets, whims and desires blind our eyes not to see and recognize every person who must be loved and cherished.

Forgive us when there are times we forget all about respect, even civility especially when all we see are the sins and mistakes, weaknesses and shortcomings of people that make us speak ill them, judging them harshly with our words that we forget we never lose dignity and honor because we are all created in your image and likeness, Lord.

Please teach us, Jesus, like your disciples in the gospel today the right attitude of praying which is recognizing the value of every person so we can truly pray and say

“Father, hallowed be your name, your Kingdom come.”

Luke 11:2

It is only when we value persons more than anything else can we truly mean our prayers to you, O Lord and God. Amen.